Hoogtepunt Yesterday. Die eerste keer Thailand……

Theo van der Scjaaf Hoogepunt Yesterday, Eerste Thailandreis

Thailand Mei 1990

Allerlei gebeurtenissen vallen samen. Een hals-over-kop huwelijk, de verkoop van mijn bedrijf, de start van alweer een nieuw bedrijf. Voldoende redenen om een en ander te vieren. We gaan op huwelijksreis, op de bonnefooi een maand naar Thailand, boeken alleen de intercontinentale businessclass vlucht en één nacht hotel in Bangkok om zeker te zijn van een slaapplek bij aankomst.

We zijn beiden nog nooit in Thailand geweest, mijn toenmalig geluk, Charna en ik, spannend en avontuurlijk. Bij de KLM in Den Haag halen we de nodige prikken en medicijnen die ons moeten beschermen tegen malaria, gele koorts en andere tropische ongerieflijkheden.

We banjeren een dag door de straten van Bangkok waarbij we ons verbazen over winkels die allemaal hetzelfde verkopen: een hele straat met winkels die uitsluitend moertjes en boutjes verkopen, een ander straat waar alle winkels knalgeel goud verkopen tegen een rode achtergrond, dan een straat vol auto-onderdelen, de hoek om en dan wordt er door iedereen opeens hangsloten en sleutels verkocht.

We zijn echt in een andere wereld die we vooralsnog niet begrijpen. Het intensieve verkeer en het op straat aangeboden (voor ons verdacht) eten in grote wokken geven een verstikkende stank en damp die ons doet besluiten de volgende dag naar Chiang Mai te verkassen. Met de trein duurt even wordt ons verteld, maar dan zien we ook echt wat van het land en dat willen we.

Theo van der Scjaaf Hoogepunt Yesterday, Eerste Thailandreis

…. andere wereld die we vooralsnog niet begrijpen…
Foto op Juhauitto blog

We willen wat meemaken

In Chiang Mai maken we kwartier in het Novotel en gaan de straat op. Bij een reisbureau laten we ons overhalen te gaan wandelen in de bergen, een hele week lang. We willen graag wat meemaken dus… Daar moeten wel echt goede, liefst hoge wandelschoenen voor worden aangeschaft want gympen dat gaat niet werken. Oh ja, en een slaapzak want een echt bed zullen we niet tegenkomen deze week. Mijn drang naar avontuur wordt hierdoor nog wat aangemoedigd maar Charna uit dan twijfels. Zou dit nu wel echt leuk zijn Theo? Bij ons diner die avond, weggespoeld met de nodige, ons inmiddels bekende Thaise biertjes, stel ik haar gerust, dat het hartstikke leuk wordt. Zo weinig mogelijk meenemen is ons gevraagd, iets wat Charna alweer niet erg fijn vindt. De koffers blijven in het Novotel achter want we boeken een kamer voor onze terugkomst over een week.

De volgende dag verzamelen we vroeg voor het reisbureau. Daar staat een Landrover met  zitbanken links en rechts. Na een tijdje melden zich nog twee avontuurlijke stelletjes. Een gids stelt zich voor en zegt dat we compleet zijn en gaan. Er zal worden gewandeld langs de grens met Birma (nu Myanmar). De landrover zal ons vooruit gaan of achtervolgen met onze spullen. Na een rit van een uur of twee worden we uitgeladen. Het wandelen is geen sinecure want steile bergen en diepe dalen. We komen een paar keer langs enorme velden met knalrode pioenrozen, ook wel papavers of opiumvelden genoemd. Schitterend gezicht! De gids licht toe dat opium een belangrijke bron van inkomsten is voor de lokale bevolking maar dat de boel wel met enige regelmaat wordt platgebrand. Zonde vinden we allemaal, maar dat we toch wel wat meemaken zo. Als lunch eten we sticky rice uit boomblad en op houtvuur geroosterde onderdelen van een kip. Na nog eens twee uur klimmen en dalen belanden we in een dorp bestaande uit houten hutten op palen.

Hier heb je niets aan geld

De Landrover is er al en we halen onze spullen er uit. Als hij wegrijdt kijkt Charna mij vragend aan… Kinderen dartelen spontaan om ons heen en stellen alsmaar vragen; over onze herkomst, wat we van Thailand vinden, hoe lang we blijven en, nadat ze uitgevonden hebben dat Charna en ik uit Nederland (oh, Holland!) komen, of ze dan met ons op de foto  mogen want wij zullen vast Cruyff, Gullit en Van Basten wel kennen, toch? Dan worden zij ook een beetje beroemd, toch? Iets later vraag ik me af hoe het mogelijk is dat zij deze voetballers kennen want er is geen elektriciteit in het dorp, dus ook geen tv.

Theo van der Schaaf, Hoogtepunt Yesterday, Kinderen

Er komt trouwens meer Engels uit deze kinderen dan alle volwassen Thai die we tot nu toe ontmoet hebben, uitgezonderd onze gids. Gaan jullie naar school?, vraag ik. Soms, maar niet altijd is het lacherige antwoord. Is daar een tv? Jazeker! Aha, raadsel opgelost. Op advies van een ervaren Thailand bezoeker heb ik een Polaroid (weet u nog?) camera meegenomen en ik denk dat ik nog nooit zulke blije kinderen heb gezien.

Charna ondertussen, zitligt uitgeput, onder de muggenbeten, tegen een van de palen bij te komen van onze eerste beproeving. Kunnen we ook stoppen en terug naar Chiang Mai? Nou schat, we gaan toch niet opgeven he? een weekje afzien moet kunnen. Je wilt toch wel wat te vertellen hebben bij thuiskomst, dat je avonturen beleefd hebt? Ja maar, nou heb je geld en hier kun je maar dan ook helemaal niets kopen! En dan al dat lopen en klimmen en al die beesten die altijd mij moeten hebben enne, waar is hier trouwens de wc en de douche? De gids leidt ons naar een waterslang die uit de grond komt ergens te midden van de hutten die min of meer in een kring staan en daarna naar een houten hokje met een niet af te sluiten deur waarachter een gat in de grond waarnaast een emmer met water. Douche en wc, licht hij toe. Charna kijkt vol ongeloof naar mij en terug naar de gids. Dit is niet serieus he?

Privileges in de jungle

We zijn zes eregasten en die slapen altijd in de hut van het dorpshoofd. Die hut is veel groter dan de andere en staat iets hoger op zijn palen dan de rest. Wow, wij zijn vereerd wanneer de gids, wijzend naar deze hut, ons dit vertelt. Privileges midden in de jungle! De maaltijd, die we op de grond zittend voor de hut van de burgemeester genieten, bestaat uit onduidelijk gevogelte met rijst en iets mierzoets van voor ons onbekende vruchten als dessert. Allemaal in orde en met veel zorg en lieflijk door drie meisjes op houtvuurtjes klaargemaakt en aangereikt. Die meisjes, ik schat ze tussen de 14 en 17 jaar, ruimen de boel daarna op en er komt een jongen aangelopen die ook rond die leeftijd moet zijn. Het is ondertussen donker geworden en er zijn fakkels die voor wat licht zorgen. In dit flakkerende licht zien we uit een ooghoek de burgervader uit zijn hut komen en van de trap af klimmen (!?).

Tjo Pa Kha Een Akha dorpje, Lode Engelen.

Archieffoto dorpje Noord-Thailand  ©Lode Engelen

De drie meisjes samen met de jongen staan ondertussen wat bedremmeld om ons heen te wachten. Te wachten? Op wat? Het opperhoofd geeft ons allemaal zwijgend een hand en gebaart naar zijn huis wijzend dat we in zijn onderkomen worden gewenst. We gaan gedwee de trap op, nemen onze slaapzakken mee en vinden een plek in de door kaarsen uitgelichte ruimte. De vloer is van bamboe en veert gezellig mee met ons gewicht. Charna heeft een trui aan getrokken want heeft het koud. Ze vraagt waar de matrassen zijn… Dan komen de meiskes en de jongen ook boven. De jongen heeft een éénsnarig instrument met strijkstok in zijn handen. Er gaat iets gebeuren en we trachten ons in kleermakerszit tegenover hen te zetten. De meisjes blijven naast elkaar staan, de kleinste in het midden en de jongen zittend naast hen, het instrument tussen de knieën.

Hoogtepunt Yesterday

En dan volgt het absolute hoogtepunt van onze reis, hoewel we ons dat dan nog niet beseffen. Nimmer hoorde ik meer pure schoonheid in muziek dan wat er zich nu voor ons afspeelde. Ik bedoel dit: ik kan gemakkelijk in vervoering geraken, tot tranen toe bewogen zijn door muziek. Toen ik Yesterday voor het eerst hoorde na dagenlang in spanning te hebben gezeten alleen al door de aankondiging, viel ik bijna flauw. Ik was net timmerman, nou ja, ik mocht de werkplaats en de machines schoonmaken en houden. Iets na elven die woensdagochtend in het midden van 1965 zou het gebeuren. Om elf uur zette ik, de jongste bediende, alle machines stil. Iedereen keek me in stomme verbazing aan en ik zei dat ze zich allemaal bij de bakelieten Philips radio moesten verzamelen achterin de werkplaats. Gek genoeg deden ze dat ook nog. En toen hoorden we Yesterday, de nieuwe Beatles single. Ze keken mij aan, wezen met hun wijsvinger naar hun voorhoofd, keken elkaar aan en gingen door met hun werk. Nimmer voelde ik me zo onbegrepen. Barbaren die niets snappen van (toen) unieke snaren…

Theo van der Scjaaf Hoogepunt Yesterday, Eerste Thailandreis

Afb. Musicnotes.com

Nou ja, zoiets gebeurt me dus nu weer wanneer ik de eerste klanken van de meisjes uit hun kelen hoor komen, begeleidt door één snaar. Driestemmige klanken van een orde en klankleur die ik, maar dan ook totaal niet thuis kan brengen en die me volledig ontregelen. Harmonieën, akkoorden, opeenvolgingen en combinaties die ik niet ken, nergens kan vinden in mijn toch brede, ervaren muzikale geheugen. Het is Oosters, maar zeker niet Thais zoals wij het eerder hoorden, eerder Indiaas. Het is wonderbaarlijk en hemel schreiend mooi. Ik versta er niets van maar begrijp alles. Het gaat over verdriet en geluk tegelijkertijd. Kan dat? Ja, dat kan dus, en wel hier en nu. Ik pak Charna vast, tracht mijn gevoelens te delen. Die kent mij en mijn af en toe lyrische trekjes. We zeggen niks, kijken elkaar aan, delen alles. Wat had ik graag een recorder bij me gehad en dit voor altijd, exclusief bij me gehouden…

Geen privacy

Nog in vervoering zijnde van deze unieke performance moet er uiteindelijk toch geslapen worden. Ik zeg tegen Charna dat ze er wellicht verstandig aan doet nog even naar het toilet te gaan. Toilet? Toilet? Wat nou toilet? En ik ga niet alleen, jij moet mee. Hmm, ok, ik ga mee. We hijsen ons in de slaapzakken en gebruiken een trui als kussen. Het bamboe valt mij niet tegen, Charna wel en die verklaart ons nog maar eens voor volkomen gestoord. En waar is onze privacy? voegt ze er aan toe, we kunnen niet eens vrijen… De slaap krijgt mij niet te pakken, daar is het trouwens ook veel te vroeg voor, ik schat nog geen negen uur. De indrukken van de dag en de klanken van de avond vechten om voorrang in mijn hoofd. De kaarsen zijn uit en schaars binnensijpelend maanlicht is ons enige houvast (!?).

Geen idee hoelang ik bezig ben geweest met niet in slaap vallen maar op enig moment schiet ik wakker, waardoor weet ik niet. Wat ik wel weet en vooral zie vlak voor mijn gezicht is een enorme, spierwitte spin van wel zo’n centimeter of vijf omvang. Ik slaak een gil want heb al niks met heel kleine onschuldige spinnetjes en deze bezorgt mij een acute hartverzakking. Gerommel achterin de hut bevestigt dat ik gehoord ben en even later staat de burgervader lachend naast me. Aha, zegt ie (denk ik) en slaat vervolgens met de vlakke hand de spider aan gort. Zo, nou kun je weer slapen maak ik daarna op uit zijn gebaren. Ik kruip wat weg van de overleden spin, richting Charna die stilletjes huilt en nu toch echt naar huis wil…

Duootje ooedelen

Even na zessen wordt het licht en worden we geacht op te staan, bij dag en dauw en zo.

Ga je met me mee naar de slang? Ik ga daar echt niet in mijn eentje staan te poedelen als je dat soms denkt. Natuurlijk ga ik mee schat, ik moet toch ook schoon? In bikini en onderbroek schuiven we aan bij de douche, de kinderen rennend en joelend om ons heen. Charna vindt het niks. Ik vind het grappig en zie ons in gedachten op afstand daar staan. Moet een kolderiek gezicht zijn die twee daar. Hoe kan ik nou zo mijn haar wassen Theo? Rijst is ons ontbijt en zittend op de grond kijk ik nog eens goed om me heen. Het is prachtig hier, die machtige bergen om ons heen, die waken over het dorp lijkt het, die dichtbegroeide jungle op de flanken met zijn vermoedelijke verrassingen. Opeens is de Landrover er weer. Onze spullen gaan er in en we zijn weer onderweg naar het onbekende, uitgewuifd door de bende kinderen.

Epiloog

Om de lezers niet met teveel vragen te laten zitten, een epiloog.

Ja, we hebben de trektocht afgemaakt maar gek genoeg was deze eerste dag de meest enerverende, indrukwekkendste. We zijn na de week van afzien naar het Zuiden gevlogen om het grootst mogelijke contrast te ervaren. Ter compensatie, Charna blij! !

Theo van der Scjaaf Hoogepunt Yesterday, Eerste Thailandreis

…..Charna blij….
Foto WeAreTravelers

We boekten het meest luxueuze hotel denkbaar waar alle bedienden ons binnen een half uur bij naam kenden en wij de kans niet kregen om iets te willen want het werd al geregeld voor dat wij het bedacht hadden. Niets was te veel om het ons naar de zin te maken. Als ze ons zagen lopen: can we do something for you mr. Theo? De kamers lagen letterlijk aan het strand met een extreem romantisch uitzicht door de palmbomen en ligbedden er voor. Tijdens een tentoonstelling van Thaise kunstenaars in het hotel kochten we als herinnering een aantal kunstwerken die we met Fedex lieten verschepen naar Nederland.

En nee, ons huwelijk hield geen stand, was na twee jaar alweer om zeep. We verschilden iets teveel van mening over datgene wat het leven de moeite waard maakt.

De kunstwerken hebben we eerlijk verdeeld. Er zijn er drie in mijn huis gebleven en dat is leuk want dan is Thailand ook steeds een beetje in Aalsmeer. Wie had gedacht dat ik twintig jaar later grotendeels in Thailand zou gaan wonen?

 

 

Deze pagina delen

  • Delen op Facebook
  • Delen op Twitter
  • Delen op LinkedIn
  • Delen op Google+
 

Lees ookgerelateerde berichten

2 Reacties

  1. Je gaat wel van het ene uiterste naar het andere qua comfort en luxe. Uiteraard weer een goed geschreven verhaal. Maar dat zijn we wel gewend van ‘ons’ Theo.

    Bert
  2. Spannend verhaal! Mooi verteld en o zo waar. Dat is mijn Thailand, ik bedoel die bergen…..die muziek…

    Tino Kuis

Reageer

E-mail (wordt niet gepubliceerd)