Thailand: hoe Trang kan je zijn?

‘Ik voel me Trang’. Voor mij en mijn vriend Rob Vissers, die zo nu en dan een bijdrage levert aan Trefpunt Azië, werd het een privé-uitdrukking. Ze gaf een gevoel aan, dat alleen wij vanuit een gedeelde ervaring in dit Zuid Thaise stadje, konden begrijpen.

Thailand: hoe Trang kan je zijn?
zich helemaal Trang voelen in de Emerald Cave…

Het is haast twintig jaar geleden en wij hadden grootse plannen. Trang was altijd een verstekeling gebleven op de kusten van de Andaman Zee. Iedereen kende Phuket, Krabi en Khao Lak. Wij zouden ervoor gaan zorgen dat Trang uit zijn schuilplaats kroop. Een reisgods wilden wij maken, die de stad op de toeristische landkaart ging zetten. Vanuit onze woonplaats Chiang Mai zakten we af naar de Andaman voor een verblijf van enkele maanden in het zuiden.

Er was slechts één plek met een westerse hap

We gingen gedegen te werk en haalde de hele provincie overhoop. We bezochten tempels, markten, grotten, nationale parken en wildreservaten. We bekeken de Sino-Portugese ‘shop houses’. Waarvan er hier en daar in het stadje nog enkele rijtjes te vinden zijn en bewonderden het betonnen karkas van de iconische klokkentoren.

Thailand: hoe Trang kan je zijn?
De iconische klokkentoren, één van de twee bezienswaardigheden van Trang

We inventariseerden hotels, guest-houses en andere vormen van accommodatie. En stelden een lijst samen van restaurants en eetgelegenheden. In die dagen was er bij het station slechts één plek waar een westerse hap te krijgen was, opgezet door een Duitser. Hij had zijn zaakje Wunderbar gedoopt. Wat gezien de niet vlekkeloze aanvoer van aardappelen en braadworst, niet helemaal misplaatst was.

De eilanden van de Trang Archipel werden bezocht, we zochten uit waar en wanneer je kon gaan duiken en waar het goed snorkelen was. Hoeveel de green fees waren op de enige golfbaan die er toen te vinden was en gerund werd door de militairen.

De klokkentoren van Trang

We gingen op zoek naar de ‘city pillar’, die tientallen kilometers buiten het stadje bleek te staan .Die werd dagelijks met bloemen en wierook in ere gehouden. Voor drie baht namen we het boemeltreintje voor de meer dan een uur durende reis naar Kantang waar de spoorlijn doodloopt op zee. Om foto’s te nemen van het oude stationnetje. Het was echt heel oud, zei de stationschef van rond de veertig, want toen hij geboren was, stond het er al.

Rubbercultuur

In Kantang wandelden we langs de kleurig geverfde gevels van de oude, houten huisjes langs de Trang rivier. Spraken met de havenmeester om aan de weet te komen welke landen de schepen die er vertrokken zoal bevoeren en wat ze transporteerden. Op het gemeentehuis probeerden we uit te zoeken, hoe groot het percentage van de mensen in deze streek van Chinese afkomst was. Onbegonnen werk, want daar waren geen gegevens over. We gingen op zoek naar de Sea Gypsies. Verdiepten ons in de rubbercultuur, die deze provincie gevormd heeft.

We bezochten de stranden langs de kust, proefden zeevruchten en vis en zwommen de tunnel door, die vanaf zee naar de Emerald Cave leidt. De gouverneur bij wij langsgingen, was meteen razend enthousiast over ons project. En legde alles uit over de cultuur en geschiedenis van dit verwaarloosde stukje Thailand. Met dit alles, voelden we ons na enkele weken helemaal Trang.

Het boek is er nooit gekomen

Geen luiheid van ons, maar de sponsors die het zouden financieren, lieten het uiteindelijk afweten. Dus het boek is er nooit gekomen. Niets aan de hand hoor, want de geschiedenis heeft zonder ons toch haar eigen loop genomen. Trang verwacht dit jaar 1,5 miljoen bezoekers. Voor het merendeel Thais weliswaar, maar er is ook een groeiend aantal buitenlandse toeristen die hun weg weten te vinden naar deze zuid Thaise verstekeling.

Zelfs Grab heeft, om haar zesjarige bestaan in Thailand te vieren, haar appje nu ook losgelaten op deze plaats.Het valt samen met de Trang Marathon 2019, die deze zondag gelopen wordt. Daar worden 20.000 bezoekers verwacht.

Antonin Cee
Over Antonin Cee 133 Artikelen
Antonin Cee woont sinds eind jaren tachtig in Chiangmai en voerde themareizen uit. Hij studeerde filosofie aan de Universiteit van Montpellier in Frankrijk en werkte enige tijd als redacteur bij The Nation in Bangkok. Ook schreef hij artikelen voor verschillende Nederlandse, Belgische en Engelstalige magazines. Met zijn achttienjarige dochter vormt hij een eenoudergezin en brengt elk jaar enige tijd door in Zuid-Frankrijk. Hij publiceerde een verhalenbundel getiteld 'Inheems Kruid'. Onlangs bracht hij zijn tweede boek 'Thailand tegen het Licht' uit. Beide boeken zijn zonder verzendkosten te bestellen bij www.amazon.de.

2 Comments

  1. Als beoogd mede-auteur van het hier door Tony genoemde nooit verschenen boek over Trang voel ook ik me direct weer helemaal ‘Trang’, nu ik dit lees. Volgens mij is de bij dit verhaal geplaatste foto echter niet een beeld van de City Pillar, maar van de klokkentoren op de centrale rotonde in Trang. Deze betonnen constructie, ontsproten aan het brein van een ontwerper zonder torenhoge esthetische ambities, werd door ons indertijd direct omgedoopt tot ‘Famous Trang Clock Tower’. Het was één van slechts twee architectonische hoogtepunten van de stad. Het andere iconische bouwwerk bestond uit drie volledig nutteloze driehoekige betonplaten, die om onduidelijke redenen waren geplaatst op de gevel van het lokale treinstation. Met het oog op de alliteratie en een vage behoefte aan poëzie hebben we ze verheven tot ‘the Three Trang Triangles.’ Er valt nog wel wat meer te melden over onze ontdekkingsreis door Zuid-Thailand, inclusief een aantal uitermate gênante situaties. Watch this space…

  2. Herkenbaar voor mij. Ik bezocht Trang voor het eerst eind tachtiger jaren en woon er nu inmiddels ruim elf jaar.
    En wat mij betreft: ik ben blij dat toerisme, met name vanuit landen buiten Thailand, tot nu toe niet dermate is gegroeid, zoals in veel andere delen/provincies in Thailand.
    Ik hoop dat Trang zo lang mogelijk de slaperige, bij toeristen niet of nauwelijks bekende provincie zal blijven.
    Het is hier echt niet alleen maar ideaal (maar waar is dit wel het geval op deze aardkloot?), maar voor mij mag het zeker voorlopig blijven zoals het is. Met zo min mogelijk door toeristen veroorzaakte invloeden of veranderingen.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*