Thailand. Historisch park Mueang Sing in Kanchanaburi

Mueang Sing, veel geschiedenis op een kleine plaats

Mueang Sing (Thais: เมือง สิงห์) is een historisch park in het Sai Yok-district, provincie Kanchanaburi. Het is in 1987 opgericht om de ruïnes van twee Khmer tempels te beschermen.

De tempels in het park zijn gebouwd in Bayon stijl, en dateren uit het Khmer-koninkrijk tijdens het bewind van koning Jayavarman VII (1180 tot 1219). Een stenen inscriptie van prins Virakumara prijst zijn vader Jayavarman en hierin worden 23 steden genoemd. Een van deze steden heette Srichaiya Singhapura, die sommige historici identificeren als Mueang Sing.

De tempel was gewijd aan de hindoegod Shiva. Tegelijkertijd diende Mueang Sing en de omliggende stad hoogstwaarschijnlijk ook als een militair bolwerk om het Khmer-rijk te verdedigen tegen aanvallen vanuit het westen.

Lode Engelen, Mueang Sing Historical park

De geschiedenis van de site gaat terug tot de periode tussen 857 en 1157, een periode waarin het Khmer-koninkrijk bloeide. Uit gegevens blijkt dat de stad werd verlaten tijdens het bewind van koning Rama I  van Thailand. Rama I regeerde van 1782 tot aan zijn dood in 1809. De naam Mueang Sing kwam voor het eerst naar voren in de kronieken van de regering van koning Rama I. In die periode was het een versterkte stad, die de stad Kanchanaburi beschermde.

Lode Engelen, Mueang Sing Historical park

Het park

Vier monumenten bevinden zich in het gebied van 736.000 m², omsloten door een lateriet muur. De zuidelijke muur slingert langs de Khwae Noi-rivier, terwijl de andere drie zijden kwadratisch zijn. Het belangrijkste monument staat in het midden van het gebied. Ten noordwesten hiervan liggen de fundamenten van een tweede tempelgebouw. De andere twee monumenten zijn veel kleiner.

Lode Engelen, Mueang Sing Historical park

Het grootste gebouw is het hart van het heiligdom. De vier poorten in de versterkte muur rond het terrein staan allevier naar dit gebouw gericht. Vroeger waren de lateriet muren bedekt met cement en versierd met stucwerk. Wanneer je door de hoofdingang, die altijd aan de oostkant ligt, binnen gaat zie je een kruisvormige ruimte. Een ruimte die waarschijnlijk gebruikt werd om te ontspannen en de offerandes klaar te maken. Wanneer je verder doorloopt, kom je in een voetbad terecht. Iedere bezoeker moest zijn voeten wassen voor hij de heilige plaats mocht binnengaan.

Verder staan er in een andere ruimte nog stenen blokken waar wierook stokjes ingestoken konden worden. De rook hiervan zuiverde zowel lichaam als geest van de bezoekers. In de centrale ruimte werden de ceremonies gehouden. Geschriften en andere heilige voorwerpen werden aan de linkerkant bewaard. Het hart van het gebouw is de plaats waar het beeld van de Bodhisattva Avalokiteśvara staat. 

Lode Engelen, Mueang Sing Historical park

Lode Engelen, Mueang Sing Historical park

Lode Engelen, Mueang Sing Historical park

Lode Engelen, Mueang Sing Historical park

Het beeld van Prajnaparamita

Prajnaparamita betekent “de perfectie van (transcendente) wijsheid” in het Mahāyāna-boeddhisme. Het verwijst naar een geperfectioneerde manier om de aard van de werkelijkheid te zien. Tevens verwijst het naar een bepaald lichaam van soetra’s en naar de personificatie van het concept in de Bodhisattva die bekend staat als de ‘Grote Moeder’.

Het woord Prajnaparamita combineert de Sanskrietwoorden prajñā “wijsheid” met paramita “perfectie”. Prajnaparamita is een centraal concept in het Mahāyāna-boeddhisme en wordt over het algemeen geassocieerd met de leer van de leegte (Shunyata). Leegte of ‘gebrek aan Svabhava’ (essentie) en de werken van Nagarjuna. De beoefening en het begrip ervan worden beschouwd als onmisbare elementen van het Bodhisattva-pad (volgens Wikipedia).

Lode Engelen, Mueang Sing Historical park

Lode Engelen, Mueang Sing Historical park

Lode Engelen, Mueang Sing Historical park

Van het tweede tempelgebouw in het park rest niet veel meer dan de fundering.

Lode Engelen, Mueang Sing Historical park

Lode Engelen, Mueang Sing Historical park

Op deze foto staan stenen voetstukken waar waarschijnlijk beeltenissen van de god Shiva op stonden. Bij ceremonies om Shiva te eren werd er water over het beeld gegoten en de afvoergeul aan de zijkant diende om dit water op te vangen.

Lode Engelen, Mueang Sing Historical park

Lode Engelen, Mueang Sing Historical park

Van de twee andere gebouwtjes die op de site staan, is niet meer zo duidelijk waarvoor ze gebruikt werden.

Lode Engelen, Mueang Sing Historical park

Het kleine museum aan de ingang van het park bevat een paar mooie stenen beelden van de Bhodisattva. Dit stukje van het park mag je zeker niet overslaan! Net achter het museum vind je nog een aantal stukken van beelden, en gebouwen, die op het terrein teruggevonden zijn.

Meer werk van mij vind je hier.

© Lode Engelen. Foto’s genomen in Sai Yok Kanchanaburi op 03.10.2019.

Lode Engelen
Over Lode Engelen 249 Artikelen
Lode Engelen, jaargang 1952. Hield zich in actieve carrière bezig met röntgenapparatuur. Onmiddellijk na zijn vervroegde pensionering in 2013 is hij met levensgezellin Pat, een Thaise antropologe, permanent in Thailand gaan wonen. Lode is amateur-fotograaf, en probeert leven en cultuur van de Thai vast te leggen. Pat is de perfecte partner om hiervoor deuren te openen. Meer werk van Lode op LodeEngelen.be

6 Comments

  1. De Mon-Khmer werden verdreven uit Midden-Thailand in de 13de eeuw, toen de macht van Angkor begon te tanen. Met de opkomst van het Koninkrijk Ayutthaya in het midden van de 14de eeuw, kwamen de (Hindu) Khmer sanctuaria in verval of werden deze verbouwd. Het lijkt mij dan ook een beetje vreemd dat Mueang Singh werd verlaten tijdens het bewind van koning Rama I van Thailand, die regeerde van 1782 tot aan zijn dood in 1809. Ik vermoed dat dit koning U Thong moet zijn met de officiële titel van Ramathibodhi I, stichter van Ayutthaya in 1351.

    De voorpost van het Koninkrijk Ayutthaya (1351-1767) in die regio was Kan Buri in Lat Ya Sub-district van Kanchana Buri, waarvan vermoed wordt dat de Khmer hier voorheen ook een voorpost hadden (Mueang Singh op de Khwae Noi en Kan Buri op de Mae Klong, later de Khwae Yai). Meer kan je lezen over Kan Buri op mijn website: https://www.ayutthaya-history.com/Geo_Cities_MueangKanBuri.html.

    Misschien is Lat Ya ook wel een bezoekje waard. Uiteraard prachtige foto’s.

    • Mueang Sing, de vesting stad is wel degelijk tot in de periode van Rama I ( Rattanakosin ) gebruikt als verdedigings linie tegen de Birmezen. Het verval van de stad is in die periode begonnen, en in de 20 ste eeuw zijn de ruines teruggevonden.

      • Ik reageer op het feit dat U schrijft: “Uit gegevens blijkt dat de stad werd verlaten tijdens het bewind van koning Rama I van Thailand.” Laat me even verduidelijken. De teksten in mijn bezit tonen aan dat Prasat Mueang Sing werd ingenomen door de jungle nadat de Khmer hun machtspositie verloren in de 12-13de eeuw. [Subhadradis Diskul, JSS, 1978; de Lajonquiere, 1909]

        Prasat Mueang Sing werd niet meer gebruikt als ‘woongebied’ tijdens het Koninkrijk van Ayutthaya (1351-1767), daar de verdediging van de westflank gebeurde door de voorpost Kan Buri in het huidige Lat Ya Sub-district van Kanchanaburi. [The Royal Chronicles of Ayutthaya, Wyatt, 2000]

        Dat Prasat Mueang Sing een strategische locatie was, staat buiten kijf. Michael Wright vermoedde dat Cambodjaanse en Zuid-Indiase kooplieden hier probeerden een nieuwe handelsroute te openen tussen oost en west. (Wright, JSS, 1992) Het is dan ook normaal dat het Siamese leger langsheen de Khwae Noi Rivier stelling nam in geval van een Birmese inval zowel in de Ayutthaya als in de Bangkok periode, daar twee belangrijke bergpassen – de Bong Ti en de Amla ten westen van Mueang Sing lagen. Maar de locatie van Prasat Mueang Sing zelf bleef onbewoond, op sporadisch een legeropstelling na.

        Tijdens het bewind van koning Rama I (r. 1782-1809) werd in de regio, de grensprovincie Mueang Sing opgericht, 1 van de 7 provincies in het westen van Thailand van die tijd; de anderen zijnde Suphan, Pak Phrek (Kanchanaburi), Rapri (Ratcha Buri), Nakhon Chaisi, Tha Chin (Sakhon Buri) en Mae Khlong (Samut Songkhram). [de Pallegoix, 1854]

        De provincie Mueang Sing had een plaats, waar de diensten van de provincie werden ondergebracht. Gezien de provincie schaars bewoond landelijk gebied was (in feite gewoon wildernis) verbleef de gouverneur van Mueang Sing in Ban Pong (Ratcha Buri). Vanuit Ban Pong werd met regelmaat een patrouille uitgestuurd ter controle van het gebied.

        Koning Rama V (r. 1868-1910) voerde een administratieve hervorming door waarbij de provincie Mueang Sing teruggebracht werd naar het districtsniveau. Wat vandaag nog overblijft van het toenmalige provincie-, later districtshoofdkwartier, is het huidige Sing Sub-district in Sai Yok.

  2. Indrukwekkend oud, mooi historische bouwwerk.
    Imposant, ik moet er eens naartoe, Lode, je hebt me de smaak gegeven.
    Hier en daar zie ik gelijkenissen met de Prasat Hin Phimai.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*