In Thailand leeft Lieven met oordopjes in

Geluidsoverlast.

Het enige Nederlandse woord waarvan  (ik ben er vrij zeker van ) geen Thaise vertaling bestaat. De echte cultuurschok sinds ik hier vorig jaar neerstreek in dit mooie land. Mijn ernstig vermoeden, namelijk dat Thais doodsbang zijn van stilte, wordt alleen maar sterker naarmate ik hier langer verblijf. Waar ik ook kwam, zag en gehoorschade opliep, nergens was er ook maar iets van normaal omgaan met de volumeknop merkbaar

Lieven Kattestaart, Oordopjes, Herrie

Zelfs bij schoonma, op het ooit zo heerlijk rustige platteland met zijn tinkelende tempelbelletjes en vredig grazende koeien. Daar wordt ik ’s nachts om half twee opgeschrikt door een uiterst schorre doch daarom niet minder luidkeelse haan, die pal onder het slaapkamerraam een serenade meent te moeten brengen. En rustig vijf minuten lang zijn ‘cocooricoo!!’ uitbazuint, om dat tegen half vier nog eens dunnetjes over te doen. Daarna ieder ander ongewenst moment van de rest van de  dag.

Hij heeft tegenwoordig het rijk alleen, want de concurrentie werd kortgeleden de nek omgedraaid en belandde in de soepppan. Mijn enige hoop is nu dat ook de biologische klok van deze gekamde kraaier spoedig herijkt gaat worden. Door schoonma’s keukenbijl. Zijn stembanden wil ik graag op een zilveren schaal.

De zingende schoonzus

Is de haan een keer rustig, begint hiernaast de radio van schoonzus met veel tumult aan het ochtendprogramma. Dat is niet verwonderlijk, ze heeft een eigen zendstation dat de ganse dag allerlei muziek en onnozelheden de ether in blèrt. Ze doet daar zelf als huis-dj vrolijk aan mee. Het oeverloze geleuter daarbij om de tien minuten larderend met reclameboodschappen voor de plaatselijke buurtsuper. Die laatste worden op maximaal volume gebracht, mochten er soms afvallige dorpelingen zijn die zich met de vingers in de oren willen verschuilen voor de nieuwste prijsknaller.

Resultaat: een constante radioruis met Thaise dissonanten. Voor mij als farang ongeveer net zo interessant als een herhaling van het Thaise acht-uur journaal in gebarentaal. Tel daarbij de kans dat schoonzus tijdens het plaatjes draaien mee gaat zingen, en je kunt je lol op. Een kans die trouwens aanzienlijk is toegenomen sinds iemand haar onlangs vertelde (waarschijnlijk na een langdurig samenzijn met alcoholische versnaperingen) dat ze wel een aardige stem heeft. Mijn dank daarvoor.

Heerlijk achterover in de crematie-disco

Dan komt er over de prairie een ander onheilspellend geluid aanrollen. Is de langbeloofde Apocalyps Day dan eindelijk daar? Heeft Trump per ongeluk zijn tweetvingertje op de rode knop laten vallen? Nadert er een gruwelijk onweer uit de Donar-categorie? Wordt het tijd om te gaan bidden, de schuilkelders op te zoeken of de was van de lijn te halen? Nee, laat maar. Het is de crematie-disco.

Zowat iedereen die in dit dorp gaat hemelen, doet dat namelijk niet in stilte. Beslist niet zelfs. Zodra ik nu een beukende bass hoor, weet ik alweer hoe laat het is. Drie tot vier dagen lang (soms langer, als de diepbedroefde familie meer tijd nodig heeft elkaar de strot af te bijten aangaande nalatenschap ) zullen er nummers van Carabao, Loso, alsook meer gepaste gamelanmuziek ten gehore worden gebracht. Waarbij oorverdovend als onderste sport van de geluidsladder mag worden gezien, en burengerucht als nietbestaand.

Wee degene die er pal naast woont. De kinderen roepen dat het eten klaar is zal alleen nog per megafoon lukken. Het zou me niets verbazen als menig huis hier na een crematie-ceremonie onbewoonbaar werd verklaard, omdat de steunbalken het niet langer aankonden. Murw gebeukt door de dagenlange en betonvergruizende kakofonie waarmee de overledene de laatste eer werd bewezen.

 

Lieven Kattestaart, Oordopjes, Herrie
Foto gtainside.com

De aanwezige monniken (blijkbaar een weekje over van een doveninstituut) zitten tijdens dit pandemonium vaak pal onder de hutkoffers die men hier als luidspreker gebruikt.

Het verbaast mij ook dat er tot op de dag van vandaag nooit een dierbaar en opgebaard familielid uit de kist is geklommen. Om te vragen of het in Boeddha’s-naam wat zachter mag. Want de overledene had zich de eeuwige rust echt anders voorgesteld.

Op mijn oprechte vraag aan eega waarom het in vredesnaam allemaal zo blaartrekkend hard moet, kreeg ik als antwoord dat iedereen ter dorpe zo wist dat er een sterfgeval was. Waarop ze zich bij de familie konden vervoegen voor een gepast eerbetoon. Liefst beladen met rijstkoek en zopie.

De Thaise variant van de rouwbrief dus. Het enige zwarte randje dat ik eraan kon ontdekken waren mijn geperforeerde trommelvliezen.

Nog even terug in de bus

Busreizen hier te lande zijn niet compleet zonder een urenlange speelfilm of karaoke-show op de onboard-tv. Vaak op schedelsplijtend volume gebracht, want stel je voor dat de passagiers achterin het niet zouden kunnen horen. Of erger, de chauffeur die er pal onder zit.

Kijk je om je heen om te zien of iemand anders ook vindt dat ietsje minder decibels wel fijn zou zijn, tref je slechts slapende of ronduit genietende Thais aan. De eersten heerlijk in Morpheus’ armen, gewiegd door de klanken van een liedjeskreunende zanger en het gekrijs van een uitzinnig publiek. Dat laatste geeft overigens geen enkele garantie op aanwezig talent bij de kandidaten, zo heb ik tot mijn grote verdriet bemerkt. Mocht ik ooit de keuze krijgen tussen langdurige wortelkanaalbehandeling en het nogmaals moeten aanhoren van dit soort tv, hang ik binnen twee seconden aan de lijn met mijn tandarts. Of ik niet wat eerder in de stoel mag plaatsnemen.

Lieven Kattestaart, Oordopjes, Herrie
Foto van AcCompanyin-communication.com

Na die geestelijke foltering per bus, is ook het wandelen op trottoirs niet altijd van gevaar ontbloot. Want er zou zomaar een voor reclame doeleinden omgebouwde pick-up naast je kunnen komen rijden. Stapvoets, vanwege dat andere Thaise probleem, het verkeer. De reclameboodschap, deze keer van Pizza Hut, wordt dan vanaf een meter of drie onophoudelijk, keihard, en rechtstreeks in je brein gebruld. Waardoor ik nu achterstevoren en zonder in herhalingen te vallen alle pizza-tarieven van genoemde firma kan ophoesten. Geen reden overigens deze koekenbakkers ooit nog met een bezoek te vereren.

De chauffeurs van deze rijdende roeptoeters moeten wel van een andere planeet komen. Anders is er geen verklaring voor het zonder suïcidaal te worden zo lang bij de uitlaat van een F-16 met naverbranding kunnen zitten.

Stap ik een 7/11 binnen (zelfs ver na het middernachtelijk uur), altijd is daar die luide ‘ping-pong’ van de schuifdeuren. En het al of niet vriendelijk gebrachte ‘sawatdee khrap’ van de jongelui achter de kassa. Tijdens mijn zoektocht in de schappen naar tandpasta en ijskoffie zal ik daarna minimaal nog zevenhonderdentwintig keer die zenuwen-ping horen, en evenzoveel keer het ‘sawadee khrap’ erachteraan. Reden voor mij om tevens op zoek te gaan naar oordoppen en valium.

Geen gehoorempathie

Lieven Kattestaart, Ooordopjes, Herrie

Maar het ergste? Dat is dat men hier te lande het idee heeft dat iedereen van hels lawaai houdt. Laatst nog. ’s Ochtends rustig mijn beurt afwachtend bij de plaatselijke barbier. Relaxed wat plaatjes kijkend in een Thaise krant en luisterend naar het gekeuvel tussen de twee andere aanwezige klanten. Die netjes afgewerkt worden, waarna de kapper zich bij mij verontschuldigt. Hij wrijft over zijn buik en gebaart dat hij eerst even wil gaan ontbijten aan de overkant. Prima, zeg ik. Tijd zat. De kapper loopt de deur uit, maar niet nadat hij als geste voor de wachtende farang de fossiele kleuren-tv aanzet. Op volle sterkte.

Als hij de deur uit is ga ik zuchtend op zoek naar een afstandsbediening.

Lieven Kattestaart
Over Lieven Kattestaart 103 Artikelen
Lieven Kattestaart (1963) werd geboren in Middelharnis. Hij werkte van 1991 tot 2016 bij de Gemeente Goeree-Overflakkee. Sinds 1993 bezoekt hij Thailand en raakte zoals zovelen verslaafd aan het land en de bevolking. In Isaan, het noordoostelijk deel van Thailand, ontmoette hij zijn vrouw Pranom (Ooy).

14 Comments

  1. Veel Thaien zijn als pubers van twaalf in hun gedachten met ‘na mij de zondvloed’ levert niet alleen veel herrie op, op niet gewenste tijden maar vele andere ongewenste problemen.
    Zolang het niet te veel last opleverd heeft men het over sfeer daarna over overlast of soortgelijke kreten al gelang de situatie.
    En ja een Thai uitleggen dat die ietsje
    te ver is gegaan in zijn belevenis van sabai sabai of zijn ‘recht’ is vragen om nog meer problemen.
    Mag daarbij wel opmerken dat er toeristen zijn die soms ook wel een klein beetje dom zijn in hun gedachtegang en er met open ogen inlopen.

    • Helemaal met je eens Willem.
      En ben er zelf van overtuigd dat die eerste twaalf jeugdjaren de echte boosdoener zijn.
      Heel wat verwende en verpeste jeugd gezien in dit afgelopen jaar, ook van zeer dichtbij jammer genoeg. Vooral de jongens wordt geen strobreed in de weg gelegd op hun zoektocht naar hedonistisch vertier, heb ik de indruk. Met als resultaat de door jou genoemde ellende voor anderen.

      Maar het is niet alleen hier dat klagen weinig helpt. Voordat ik in Nederland de deur achter ons dichttrok had ik de week daarvoor nog een akkefietje met een jonge Somalische onderbuurman. Toen ik hem verzocht of het misschien wat zachter mocht. Nog niet zo lang in Nederland, nauwelijks de taal sprekend, maar wist me al wel te vertellen ( wijzend op zijn horloge ) dat hij tot tien uur s’avonds herrie mocht maken met zijn landgenoten en electrische gitaar. Op zo’n moment springen bij mij de integratie-stoppen. Dus ik kan niet zeggen dat Thailand wat dit betreft uniek is.

      • Het laatste wat ik zal denken Lieven is dat het Thaise volk over talenten beschikt waar de rest van de wereld het nakijken bij heeft.
        Met regelmaat is die gedachte er wel wederom bij diegene die nog ongeveer twaalf tussen de oren zijn maar dat hoort ook bij het proces van ‘groter groeien’ nietwaar.
        Het volume van de kritische massa [http://www.watbetekenthet.nl/wat-betekent-kritische-massa/ ] is doorslag gevend en zolang het in het vakje sfeer blijft vallen of je het met een beetje nadenken kan voorkomen zogauw het ernaast valt is het een van de prettige zaken in dit land.

  2. Ik heb op het nachtkastje een ding liggen dat over de oren past en dat is even wennen als je wilt slapen met dat ding op je hoofd maar het helpt. De gebruiksaanwijzing zegt dat het bestemd is voor het werken met betonboren en ijzerzagen alsmede voor het wonen binnen een straal van een kilometer van Thaise mensen…..

    Een van de buren had ook de herrie-gewoonte; niks in huis behalve een portret van de majesteit, wat matrassen op de grond en een puike geluidsinstallatie waarvan de bassen altijd vol open stonden. Toen heb ik hem eens binnen gevraagd en hij vroeg waar die dreunen vandaan kwamen…. Sindsdien staan de dreunen op halve kracht. Het kan wel maar je moet het een Thai laten vragen.

    En dan heb je nog de grapjurken die vinden dat de beste tijd voor een feessie 23 uur is. Dan wil ik naar bed! Mijn vrouw heeft dat eens met de phuyaa aangekaart en sindsdien is de herrie minder.

    • Beste Jokeshake,
      er stond dan ook dat ik op zoek ging, niet dat ik het ook gevonden heb.
      En ook een apotheek werd door mij niet bezocht in dit verhaal.
      Dank voor je reactie.

  3. Leuk verhaal, ik vraag mij af waar de Thaien een gehoorapparaat vandaan halen, want ongetwijfeld zullen er vele zijn met een gehoorbeschadiging. Je ziet nergens hoorwinkels en ik heb nog geen Thai met een gehoorapparaat gezien.

  4. nog wat speciaals thais in de bus jomtiem bkkairport 12 gr. De buitenempratuur 30 gr. Gelukkig zonder muziek. In de cinema precies het zelfde. Wie kan mij dit uitleggen

  5. Goed geschetst, Lieven. Menigmaal heb ik de – voor vele Thais kennelijk onbegrijpelijke – aandrang om elders in het dorp – of in het volgende dorp, want genieten kent geen grenzen – de stekkers eruit te gaan trekken moeten bedwingen, op aandrang van mijn wederhelft. Zelfs vragen of het wat zachter kan, is ‘not done’.

    • Beste Cornelis,
      ik heb me al vaak afgevraagd waarom het zo irritant is, en denk dat het komt omdat het opgedrongen herrie is. Je hebt er niet om gevraagd, kan er niet van genieten, maar bent wel verplicht er constant naar te luisteren. Slecht voor je bloeddruk.

      Het is net zoiets als mensen die heel dicht bij je komen staan als ze tegen je praten, het voelt niet goed. En je doet vanzelf een stapje achteruit. Alleen gaat dat bij deze geluids-ellende niet op.
      Dat de Thai, ondanks hun over het algemeen vriendelijke en voorkomende gedrag hier geen enkele kwaad in zien maakt het voor mij des te onbegrijpelijker. Ze kunnen het zich blijkbaar niet eens voorstellen dat iemand er last van zou kunnen hebben.

  6. Beste Henny, u hebt mijn sympathie.
    Onlangs nog enkele maanden een appartement gehuurd in Pattaya zelf, en dat is geen aanrader kan ik melden.
    Naast ons appartementencomplex een karaoke-openlucht bar waar nooit iemand kwam, maar de eigenaar vond het wel leuk vanaf s’morgens vroeg alvast de geluidsinstallatie te testen, mochten die klanten er ooit wel komen.

  7. Had mij maar gebeld voor je in Thai kwam wonen Lieven, dan
    zou ik je verteld hebben dat Thailand het land van de Glimlach en de Pokke Herrie is….:)

    Berthy

    • Beste Berthy,
      ik had al zo’n vermoeden voordat ik hierheen verhuisde 🙂
      Maar krijg ook sterk de indruk dat het alleen maar erger wordt, en iedere Thai het liefst een flinke ghetto-blaster zou willen laten installeren tussen beide oren.

  8. Prachtig verhaal, zo is het precies. Wij lagen vannacht nog in ons bed te stuiteren vanwege karaoke een kilometer verderop (in Pattaya).

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.