Thailand. Waarom ik een hekel heb aan Zenboeddhisme

Gelazer met transcendentie

Rob Gregory, Zenboeddhisme, Transcendentie
De tocht van de duizend treden is een steile klim….

Tot een paar jaar terug was mijn leven een absolute chaos. Ik schreef, werkte, runde een bar, en voedde een klein kind op. En deed mijn best een voortijdige dood door toedoen van een overmatig gelukkige puppy te vermijden.

Ronduit gezegd was ik hartstikke gestrest.
Elke ongelukkige ziel die een glimp had opgevangen van wat er in die tijd allemaal in me omging, zou er meteen zelfmoordneigingen aan over gehouden hebben.
Ik probeerde er van alles aan te doen: ‘De Zestien gewoontes van Super-Effectieve Mensen’, ‘Tien Tijdbesparende Technieken voor Ouders met een Bar en Schrijfaspiraties’, ‘Madame Wa’s Oriëntaalse Gids voor Geluk Middels Messen’. Maar niets hielp.
Zelfs ‘Voluit Leven voor Stomme Lullen’, toch een bron voor handige tips om de eb en vloed van het dagelijks bestaan aan te kunnen, bracht geen soelaas.

Daar al die reddingsvesten om de geest gezond te houden behoorlijk lek waren, liep ik het risico voor de derde keer kopje onder te gaan en niet meer boven te komen om dit verhaal te kunnen navertellen.

Ze glimlachten me sereen toe

En ineens zag ik ze, te midden van al die andere reis-evangelisten, zoals die lui met witte overhemden en altijd op de fiets (alsof dat de wereld gaat redden) en de druïden van de New Age en de Hip-Hop koorknapen.
In oranje pijen en met geschoren hoofd, schreden ze door de menigte. Ze glimlachten me toe met haast engelachtige sereniteit. In hun ogen zag ik hoop en vrede blinken voor mijn verwarde geest.

Rob Gregory, Zenboeddhisme, Transcendentie
Broeders Koan en Zen in hun parkietgedaante

De langste stelde zich voor als Leonard Koan. De kleinere noemde zichzelf enigszins cryptisch Ben Zen. Het waren zwerfmonniken, bezig met een pelgrimstocht om de verlichting uit te dragen.
Onderweg boden ze hun diensten aan aan elke verdwaasde ziel die ze tegen kwamen in het riool van het bestaan.
Als een vis in zijn kom hunkerend naar de open ruimte van de oceaan, nam ik hun handen en zo begon mijn spirituele tocht naar verlichting.

Rob Gregory, Zenboeddhisme, Transcendentie
Barry: Ik vraag me af hoe de wereld er in werkelijkheid uit ziet. Errol: Waarom is dit water oranje? Je hebt toch niet…

Korrel voor korrel kookte ik rijst

Het was geen gemakkelijke tocht. Mijn dag begon om vijf uur ’s morgens. Ik rende de besneeuwde berg op en af, kookte rijst, korrel voor korrel zoals het hoorde, en waste de eetkommen van mijn leraren af.
Daar tussendoor waren de lessen. Die hielden onder meer in dat je moest proberen mensen aan te zetten uit de sneeuw te komen zonder ze aan te raken, de middelste namen van de vier winden te ontdekken en het dragen van sandalen.

Ik begreep totaal niet waar dat laatste toe diende. Tot op de dag van vandaag heb ik nog altijd een aversie tegen dit soort open schoeisel.

Rob Gregory, Zenboeddhisme, Transcendentie
Is er, buiten de ongelukkige die eronder staat, iemand die zich druk maakt over een vallende boom?

Daar ik geen getalenteerde student was kreeg ik de nodige vermaningen naar mijn hoofd geslingerd. Meestal in de vorm van schimpscheuten in de vorm van: ‘jouw oorspronkelijke gezicht was de balzak van een kip’. Want een van de belangrijke Zen-geboden is immers zijn originele gezicht te kennen.

Zenboeddhisme: de Master kietelen met een duivenveer

In kleermakerszit zat ik op een puntige stok voor Master Koan en had discussies met hem over het waarom van de wereld.
Daarna moest ik de vloer aanvegen met een grassprietje en Master Zen zijn achterste kietelen met een duivenveer. (Dat had overigens niets te maken met spiritualiteit. Hij vond het gewoon lekker.)
Als dat voorbij was kon ik afnokken om een kom koude rijst te eten, de lessen van vandaag nog eens te contempleren en te bidden om verlichting.

En die kwam…

Op een dag had ik ineens genoeg van de hogepriesterlijke pretenties van Master Zen.  ‘Jullie kunnen me de pot op met je gebroken spiegels. Ik heb er genoeg van. Verlichting heeft niets te maken met zitten in een grot, maar vindt plaats op de plek waar ik begonnen ben!’ schreeuwde ik het tweetal toe.

De woorden waren nog maar nauwelijks uit mijn mond toen Master Koan opstond en me een rechtse hoek gaf die me haast al mijn tanden kostte.
Daarna hernam hij zich, kruiste zijn armen voor zijn borst, wierp een steelse blik op Master Zen en zei: ‘Onze taak is gedaan hier. Deze student is nu een meester’.

En ze gaven me dezelfde alwetende glimlach als op die eerste dag. Ineens waren ze verdwenen in een rooksliert van verdacht ruikende kruiden.

Geen conflicten en chaos meer

Rob Gregory, Zenboeddhisme, Transcendentie
De lange, moeilijke weg naar Verlichting

En nu ben ik verlicht en het is daarom dat ik een hekel heb aan Zen. Als novice was mijn verwarde geest een maalstroom van tegenstrijdige gedachten. Die wekten ironisch genoeg ook mijn creatieve talenten op.
Maar met Nirwana kwam vrede en daarmee stilte. Geen conflicten, geen naast elkaar staande ongerijmdheden, geen chaos meer.

Niet dat het er veel toe doet. Nu ik één ben met het universum wordt alles wat ik schrijf of mogelijkerwijs zou kunnen schrijven, op hetzelfde ogenblik dat ik het neerpen door iedereen gelezen. En mocht iemand besluiten een van mijn boeken te kopen dan wordt, gezien we allen één zijn, iedereen daar in gelijke mate beter van.
Dat is de verschrikkelijke, maar onontkoombare waarheid, als je je zo door en door hebt op laten Zennen zoals ik.

Nu wandel ik maar wat rond in supermarkten, en jaag winkelaars de stuipen op het lijf met mijn brave, alwetende glimlach.
Af en toe ga ik de bossen in om te luisteren naar het geluid van vallende bomen dat door niemand wordt waargenomen.

Alles bijeen is het geen slecht bestaan.

Maar ik zeg je één ding: Als die gast met die ene arm niet ophoudt met dat geklap, stap ik op hem af en schop hem zo hard onder zijn kont, dat hij er geen idee van heeft wie het deed!

 

Eerder op Trefpunt een variant op Zenboeddhisme: boeddhisme zonder boeddhisten

 

 

Rob Gregory
Over Rob Gregory 3 Artikelen
Rob Gregory (44) werd geboren in Engeland, waar hij biologie studeerde. Hij werkte vijftien jaar op het gebied van Dierenwelzijn in de Azië en gebieden in de Stille Oceaan. Rob woont in Chiang Mai. In 2017 gaf hij zijn baan op om zich volledig te kunnen wijden aan schrijven. Hij publiceerde drie kinderboeken (The DATS Trilogy, beschikbaar als e-boek bij Amazon) en een fantasie roman (Drynwideon, The Sword of Destiny – Yeah, Right, te bestellen bij www.rob-gregory.com). Binnenkort verschijnt zijn tweede roman ‘Yogol’s Gold’. Ook als blogger is hij actief met grotendeels humoristische verhalen.

1 Comment

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*