Thailand. De Geest van het geestenhuisje is thuis. Live!

Lode Engelen,Geesten In Lampang
Vrouw in contact met geesten in Lampang. Foto ©Lode Engelen

Het was zover. Terwijl de donkere dagen voor Kerst verder weg leken dan ooit. Mijn eerste Thaise spook-ervaring is een feit. Bij mij, de nuchtere kaaskop, die zijn Thaise vrouw altijd uitlachte en voor goedgelovige ziel uitmaakte als ze weer eens huiverend zei een geest te hebben gezien. En nu was het moment dan daar.

Het meest griezelige was dat het niet gebeurde op een inktzwarte nacht, met mistsluiers die als spinrag over de rijstvelden dreven, bloedstollend hondengehuil in de verte, of de wind sinister spelend met droge bladeren.
Nee. Niets van dat alles. Klaarlichte, en behoorlijk frisse ochtend in de Isan.

Met mijn mok gloeiend hete oploskoffie in de hand slenterde ik over het braakliggende veldje naast schoonmoeders huis. Geheel content met mijn leven op dat moment, terwijl ik op de achtergrond hoor hoe mijn ontbijt word gemaakt door vrouwlief. Een vredig plaatje.

Lieven Kattestaart, Geestenhuisje, Familieleven Isan
‘ t Geestenhuisje (heimelijke opname ©Lieven) 

Op de uiterste hoek van het braakliggende stuk grond staat een geestenhuisje. Ooit felrood van kleur, is het nu, door de tand des tijds en de ongenadige zon, een vaag verhaal geworden. Ik had het al vaker vanuit de verte bekeken en was iedere keer weer licht gefascineerd door wat die Thai toch bezielt om dit soort dingen in hun tuin te zetten, en er dan bloemslingers en andere zaken bij te offeren. Bogus en bijzonder bijgelovige flauwekul in mijn ogen. Maar dat hou ik wel voor me, want mijn ontbijt maakt zich tenslotte niet vanzelf.

Het huisje hoorde ooit bij de houten woning van mijn oudste zwager, nu sinds vele jaren wonend in Bangkok. Het huis werd gesloopt, de planken verkocht, en het geestenhuisje bleef vervolgens eenzaam achter. De enigen die het nu nog bezoeken zijn de mussen die er af en toe nestmateriaal uitplukken, of water drinken uit de nu met mos overdekte offer-glaasjes.

Nieuwsgierig als ik ben, kom ik dichterbij. En bekijk het geheel deze keer eens goed, vanaf een meter afstand. Conclusie: vogelhuisje in verval. En wil weer verder lopen.

Dan hoor ik een stem. Zwak, maar onmiskenbaar. Ik verstijf. Ik hoor: ‘Come here, come on. You can do it, come on!’ Mijn nekharen gaan overeind staan. Ik kijk snel om me heen, maar er is niemand. Niemand behalve ikzelf en de stem. Dan hoor ik nogmaals: ‘Come on, come here!’ En ik weet het nu zeker, het komt uit het geestenhuisje! Onwillekeurig doe ik een stap terug, mors mijn koffie en denk dat ik gek word.

Ik staar als gefascineerd naar het huisje, als het eindelijk tot me doordringt dat Thaise huisgeesten waarschijnlijk geen Engels spreken met een Amerikaans accent. Ik doe een greep in mijn broekzak, en zie dat ik middenin een live-uitzending van Instagram zit. Voordat ik de verbinding verbreek zie ik nog net hoe een kwispelende hond een aai over de bol krijgt van zijn baasje.

Lieven Kattestaart
Over Lieven Kattestaart 103 Artikelen
Lieven Kattestaart (1963) werd geboren in Middelharnis. Hij werkte van 1991 tot 2016 bij de Gemeente Goeree-Overflakkee. Sinds 1993 bezoekt hij Thailand en raakte zoals zovelen verslaafd aan het land en de bevolking. In Isaan, het noordoostelijk deel van Thailand, ontmoette hij zijn vrouw Pranom (Ooy).

1 Comment

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.