Van Thailand naar Europa. Een plezierige studiereis

‘Schat, zullen we maar teruggaan. Er valt niks te kankeren.’ Haar antwoord liet een halve seconde op zich wachten. ‘Dad, are you crazy?’

Het is half april. Q. en ik staan na bijna elf uur vliegen op het buitenplein van Schiphol Centraal op onze afhaler te wachten. Het is half tien ’s avonds, temperatuur 24 graden. We hadden op minimaal 14 graden minder, regen en wind gerekend.

Ook verrassend is dat we kort daarvoor in no time door de controle van de marechaussee zijn gekomen. We zijn immers een beetje vreemd koppel. Q, 11 en Thaise van geboorte, ik 73 en buitenlandse NL’er. Maar de bundel documenten die ons samenzijn op Europese bodem moet legitimeren kan in de rugzak blijven. Slechts onze paspoorten worden bestudeerd. Met een ‘prettig verblijf, meneer, mevrouw,’ (grapje!) geeft de vriendelijke man in uniform de reisdocumenten weer terug.

Wat kan ik anders dan zo’n meevaller toeschrijven aan jarenlang oefenen op deze voorstelling: vriendelijke oudere man met vertrouwenwekkend uiterlijk hand in hand met jong meisje dat liefdevol naar hem opkijkt? Maar dan realiseer ik me dat het bevoegd gezag niet alleen in onze paspoorten keek, maar ook op zijn scherm met gegevens uit de Schengen-computer. En daarin waren natuurlijk, aangevinkt met OK alle documenten te zien waarvan wij de kopieën meetorsten.

Het zou zo blijven. Slechts kaartjescontroleurs kruisten ons pad, per trein van Rotterdam naar Berlijn, per vliegtuig van Berlijn met tussenstop in Stuttgart naar Rome, weer per trein naar Toscane (een carabinieri-trio keurde ons geen blik waardig, kennelijk een andere missie) en de laatste etappe een vlucht van Pisa naar Eindhoven. God bless Europe and the Netherlands, verzuchtte ik richting Q., toen we terug naar huis na de ook weer gladjes verlopen paspoortcontrole aan een portie junkfood zaten. ‘Yeah, it looks like one big country,’ zei ze met een mond vol Schiphol-hamburger. Dat schijn bedriegt leg ik haar nog wel eens uit.

Vier weken met dochter op stap – de Generalissima is wegens bbhh thuisgebleven – hebben voor mij iets van een studiereis. Ik ben  verbaasd en trots over het gemak en hoe zelfbewust ze zich aanpast. Dat laatste soms iets té, als ze weer eens met grappen en grollen in het middelpunt van de belangstelling staat. Zo is ze dat thuis niet gewend…

Er is wel meer dat voor haar ongewoon is. Blindegeleidster spelen bijv. als pa het zicht op richtingaangevers kwijtraakt. Ze doet het met verve, spelt desnoods de namen die ze niet kan uitspreken. Ze checkt informatie die dankzij herinneringen aan vorige bezoeken en contacten op sociale media in haar brein zit. Het is een en al updaten wat de klok slaat.

Ze ziet kinderen van haar leeftijd en jonger alleen op de fiets in het verkeer, op weg van of naar school (wil ik ook). De speelplaatsen en trapveldjes (hebben ze hier niet teveel schommels?). De auto’s die bij een zebra stoppen in plaats van gas te geven (waarom hoeven fietsers niet te stoppen?) De statige stenen huizen (waarom zijn er hier zoveel bedelaars die op straat slapen?).

Little Miss Q. weet zeker dat Nederland haar toekomstige studieland wordt. Maar dat neem ik met korrels zout omdat ze eerder ook naar Finland wilde: daar geven ze heel goed onderwijs maar geen huiswerk, pa! Jaja, denkt pa. Eerst maar eens balans vinden tussen de cultuurkanalen op haar educatieve stereo. In Thailand, thuis en op school, willen die wel eens dissonanten produceren. Probeer daar als elfjarige maar eens je eigen muziekje van te maken.

Het blijft bijleren, jongen, zeg ik na de ‘studiereis’ tegen mezelf.

Foto’s ©Quanrithai, Hans Geleijnse

Hans Geleijnse
Over Hans Geleijnse 294 Artikelen
Hans Geleijnse (1944, Zaandam). Voormalig beroepsmilitair en dienstweigeraar. Passie voor reizen, schrijven en muziek. Belandde in journalistiek, leerde het vak in de praktijk. Werkte twee decennia als buitenlands correspondent voor persbureau GPD en div. andere Nederlandse media. Woont sinds 2010 met partner en dochter in Thailand.

1 Comment

  1. Dit zal een heerlijke reis geweest zijn Hans.
    Zelf heb ik ook een hele jonge dochter (3,5).
    Misschien als ze ook een jaar of 10 is mee naar Holland?
    Maar dromen zijn meestal bedrog, toch?

    Berthy

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*