Thailand. Altijd discreet blijven

Het is een van die winterse dagen in Chiangmai, die luchtmoleculen en  bloedsomloop vertraagt en dan kun je wel een versnapering gebruiken. Op het happy hour besluit ik een cognac te gaan drinken om me wat op te warmen in een etablissement bij mij in de buurt. Ze hebben er een heuse toog met voetstang en comfortabele barkrukken. Daarachter staat een vlot babbelende barkeepster, die wat vocabulaire uit verschillende talen verzameld heeft.

Er zijn nog waar weinig klanten als ik binnenkom. Twee Engelsen (als je het niet zou horen zie je het meteen aan de manier waarop ze hun bier laten tappen zonder het minste schuimkraagje) en enkele krukken verderop een Thaise dame, midden twintig schat ik zo. De twee Engelen zijn in een geanimeerd gesprek, waaruit blijkt dat één van hen docent is aan een van de lokale universiteiten. Hij heeft het over het onderwijs in Thailand, dat volgens hem de geest maar maar weinig creatieve impulsen geeft en de studenten niet leert om hun ideeën, mochten ze die hebben, duidelijk te articuleren.

Antonin Cee, Discreet, Nieuwsgierig, Thailand
Foto bij Piczard Codeservings

Het meisje zit aan een flaconnetje wijn, rookt haar sigaretten uit een elegant pijpje en friemelt wat met haar smartphone.

Ineens draait de docent zich naar haar toe.
‘En, smaakt de wijn?’ vraagt hij.
‘Goed, goed,’ kirt het meisje en neemt om het maar meteen te bewijzen een flinke slok. ‘Ik kom uit Bangkok’, vervolgt ze haar vuurrood gelakte nagels om haar glas klemmend.
‘Zo’, zegt de docent kennelijk in zijn nopjes wat vrouwelijke aanspraak te hebben. ‘En wat brengt je hier?’
Het meisje begint te lachen alsof hij haar een goede mop verteld heeft, maar geeft geen antwoord.
‘Nu, wat brengt je hier?’ vraagt hij opnieuw als ze is uitgelachen.
Opnieuw kraaiend gelach dit keer wat hoger op de toonladder.
‘Ik bedoel ben je hier op vakantie of werk je hier’, komt de Engelsman weer.
Als enig antwoord nog meer gekraai.
‘Ik wil alleen maar weten, wat je hier doet’, zegt de Engelsman een tikje verbolgen. ‘Dat is toch een heel normale vraag?’ Als enig antwoord wederom dat kirrend gelach.
‘Hij wil alleen maar weten waarom je hier in Chiangmai bent’, mengt zich nu ook de vriend van de docent in het gesprek.

En hiermee is de sociale code dan kennelijk overschreden. Het meisje lacht niet meer, stop haar smartphone in haar tasje, laat haar wijn voor wat het is en loopt zonder een woord te zeggen de deur uit.

Antonin Cee, Discreet, Nieuwsgierig, Thailand
Foto: MatchTaboola.com

‘Raar’, zegt de docent. ‘Ik stelde toch een heel gewone vraag?’
‘Ze wilde er niet op antwoorden, dat is toch duidelijk’, bemoeit de barkeepster zich nu ook met de zaak. ’Voor jullie is het misschien normaal, maar in Thailand is het onbeleefd meteen zulke dingen te vragen’.
‘Is het heus?, zegt de docent. ‘Ik zou echt niet weten waarom. Heeft ze soms iets te verbergen?’ De barkeepster lacht nu ook, maar laat het antwoord achterwege..

Ondertussen denk ik aan al die keren dat ik in dit land het hemd van het lijf gevraagd ben. Door taxichauffeurs, dronken politieagenten, tijdens een etentje, of zomaar in een kruidenierswinkeltje bij het kopen van een paar eieren Waar kwam ik vandaan, waar werkte ik, hoeveel verdiende ik, was ik getrouwd, met een Thaise vrouw misschien, waar ging ik naartoe en wat ging ik daar dan doen?

Blijkbaar mag vragenstellerij, als het zo uitkomt, in dit land maar één enkele kant op.

Meer Typisch Thais op Trefpunt: De Thaise klok
Antonin Cee
Over Antonin Cee 146 Artikelen
Antonin Cee woont sinds eind jaren tachtig in Chiangmai en voerde themareizen uit. Hij studeerde filosofie aan de Universiteit van Montpellier in Frankrijk en werkte enige tijd als redacteur bij The Nation in Bangkok. Ook schreef hij artikelen voor verschillende Nederlandse, Belgische en Engelstalige magazines. Met zijn achttienjarige dochter vormt hij een eenoudergezin en brengt elk jaar enige tijd door in Zuid-Frankrijk. Hij publiceerde een verhalenbundel getiteld 'Inheems Kruid'. Onlangs bracht hij zijn tweede boek 'Thailand tegen het Licht' uit. Beide boeken zijn zonder verzendkosten te bestellen bij www.amazon.de.

8 Comments

  1. Is het niet een beetje raar haar eerst ‘een Thaise dame midden twintig’ te noemen en daarna vier keer ‘een meisje’? Misschien een Nederlands cultureel gebruik?

    • Heel goed opgemerkt, Tino. Maar geen reden direct aan de slag te gaan met culturele verschillen. Ooit gehoord van een bewuste verschuiving in optiek bij een schrijver?

  2. Wat mij opvalt aan de voorgaande reacties is dat de laatste alinea van het verhaal buiten beschouwing wordt gelaten. Dit temeer waar de eerste vraag van de docent niet echt buitenissig is, zeker niet aan de bartoog.

  3. Als iemand duidelijk maakt, verbaal of non-verbaal, dat hij of zij over een bepaald onderwerp niets wil zeggen moet je gewoon niet doorvragen. Dat heeft niets met de Thaise cultuur te maken. Is gewoon irritant, ongeacht waar in de wereld. Ook in Amersfoort.

    • Inderdaad, meneer had een gigantische plaat voor zijn kop. Na de vraag nog eenmaal gesteld te hebben was wel duidelijk dat ze de vraag wel begreep maar niet op in wou gaan. Dan stel je een andere vraag of vertel je wat over jezelf. Zo gaat dat in Nederland, Thailand en elders.

  4. Een docent aan de Universiteit die niet kan uitvogelen wat een jongedame van midden twintig in Bangkok zou kunnen doen voor de kost, en daarover blijft doorvragen, heeft beslist zelf wat bijles nodig. Of moet zijn eigen schoolgeld terug gaan vragen.

  5. Behalve dat dit een leuk verhaaltje is, vind ik het best wel onbeschoft
    om door te blijven vragen aan het meisje, wanneer het duidelijk is dat zij
    hierop geen antwoord wenst te geven.

    Berthy

    • Vind je? In Thailand vragen ze alles aan je en blijven het vragen ook als je geen antwoord geeft. Als het even kan vragen ze je de kleren van het lijf.

      2 x iets vragen is normaal omdat je mag aannemen dat iemand de eerste keer de vraag niet of niet goed heeft gehoord.

      Bij 3 x zou ik me ook bedenken dat degene aan wie je de vraag stelt niet wenst te antwoorden.

      Maar de schrijver heeft gelijk in zijn stelling. Het is vaak één richting. Dat gevoel heb ik ook.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*