Thailand. Black is back

Van teveel zwart wordt men zwartkijker

 

In het gehele land zijn er gisteren plaatselijke ceremonies gehouden tgv de crematie van de op 13 oktober 2016 overleden Thaise koning. Hier in het hoge Noorden, in Chiang Kham provincie Phayao dus ook.

Roger Stassen, Black, Zwartkijker

Mijn echtgenote drong erop aan dat ik haar zou vergezellen. Geen probleem, doen we. Ik woon voor langere periodes in het land en heb/had respect voor de overleden vorst.

Dan moest ik wel in het zwart gekleed zijn. Niet mijn favoriete kleur maar goed zwart wordt, op enkele uitzonderingen na, universeel gebruikt in dergelijke situaties. Ik toverde een overwegend zwart hemd met dunne grijze streepjes, een zwarte hoed, een zwarte jeans, zwarte sokken en zwarte schoenen uit mijn kleerkast, Zeg nu zelf een prima outfit voor dergelijke gelegenheden. En om de dunne grijze streepjes in het hemd te compenseren wegens niet helemaal zwart, speldde ik een zwart lintje op.

Op de immense voormalige landingsbaan en terreinen van de Thaise luchtmacht stonden tal van gigantische tenten opgesteld. Nadat we een parkeerplaats kregen toegewezen sloten we aan bij een stoet mensen richting ingang. En ja het viel op dat zwart de overheersende kleur was. Sommigen droegen echter scoutsuniformen, of de plunjes van de vrijwillige wijkpolitie, groepen ambtenaren waren volledig in het wit met een brede rouwband om de bovenarm. Ik had nog nooit zoveel geüniformeerde medemensen samen gezien.

Roger Stassen, Black, Zwartkijker
Rouwenden in wit uniform

Aan de ingang zei een politieman tegen mijn vrouw dat ik mijn hoed diende af te zetten. Deed ik, geen probleem hoor. Even verderop kwam diezelfde politieman ons achterna en richtte zich opnieuw tot Siriwan. Er was toch nog een klein probleempje, de broek die ik droeg was een jeans. Ik mocht dus niet verder.

“Kalm blijven Roger, denk er het jouwe van en glimlach zo breed al je kunt. In discussie gaan is nu ongepast. Hoofdje koel houden en het laten voorbij waaien”, zei mijn innerlijke stem. Ik besloot bij de ingang te wachten totdat mijn vrouw en haar zus zouden terugkeren. Ik kreeg een stoel aangeboden en een koel flesje water (van diezelfde politieofficier). Hij moet zich geweldig gevoeld hebben. Eerst een farang de toegang ontzegt, toegegeven macht is verdomd leuk… en daarna het verzoenend gebaar van stoel aanbieden en het flesje water (ook nog eens een goede boeddhist).

Dan zit je daar en kijk je naar de stoet van mensen die via de uitgang het terrein verlaten en zie je enkele mannen, Thaise mannen uiteraard, gestoken in zwarte jeans. Wat moest ik daarvan denken?

Even later zag mijn vrouw dat ik niet erg tevreden leek over de gebeurtenissen die namiddag. “Ja Roger, je moet begrijpen dat er regels zijn die we moeten respecteren”.

“Natuurlijk, volkomen met je eens. Wetten en regels moeten er zijn. Kijk maar hoe gedisciplineerd er in dit land gereden wordt, iedereen houdt zich strikt aan snelheidslimieten, voor overstekende voetgangers op zebrapaden wordt altijd halt gehouden, tuinafval wordt nooit verbrand want dat is verboden, sluikstorten nooit gezien in dit land.”

Een andere bijkomende gedachte die ik had gezeten op die stoel en met een koel flesje in de hand: …dat dit volk zo tuk is op uniformen. Er zijn in de loop van de geschiedenis nog volkeren geweest die heil zochten bij uniformen en discipline. Mij lijkt het soms wanneer je dit land en zijn inwoners tijdens soortgelijke manifestaties observeert dat het een beetje in hun genen zit.

Ik houd mijn hart vast.

 

Roger Stassen
Over Roger Stassen 75 Artikelen
Roger Stassen werd in 1954 geboren te Genk, Belgisch Limburg. Als kind al een fantasierijke dromer en boekenwurm. Na een bijzonder gevarieerd beroepsleven als o.a. verpleger, sjouwer bij een verhuisfirma, matroos op de binnenvaart, fabrieksarbeider, stratenmaker, jeugdauteur en archiefbediende nu met pensioen, eindelijk! Want de heerlijke mogelijkheid hebbend voor langere periodes in Thailand te verblijven, het vaderland van zijn echtgenote Siriwan. Sinds 1993 met deze Noord-Thaise uit Chiang Kham gehuwd, lief, leed en de bankrekening delend. Heeft bij regelmaat onbedwingbare schrijfkriebels, is hondsdol (dol op honden), fotografeert bijzonder graag en interesseert zich voor tropische flora. Thailand is een gigantisch vat vol verhalen die enkel nog geschreven moeten worden.

13 Comments

  1. Mogelijk trok je door het hoofddeksel de aandacht en had je zonder ongemerkt voorbij deze agent kunnen lopen. Sommige beveiligers moeten altijd iets te zeuren hebben als is hier (ook) spraken van discrimimatie.

    Sommige mensen verliezen hun menselijkheid en veranderen door een uniform of macht in monsters of raken op zijn minst opgewonden. Het is dan niet een individu tegenover een ander individu maar als sterkere tegen de zwakkere. Zielig.

  2. 300yod
    ik was in het zwart, mijn blouse diep zwart, mijn pantalon diep grijs/zwart, mijn open sandalen zwart, sokken zwart.
    ik kon naar binnen, geen id nodig, werd wel gefouilleerd en moest mijn tas openen, daar kon ik door.

  3. betreft je opmerking “volkeren geweest die heil zochten bij uniformen en discipline”…
    Nog niet zo lang geleden werd de “vaandel voerder” van dat volkje hier in TH als reclame element gebruikt, samen met zijn “specialisten” in het zwart. Geen Thai die daar aanstoot aan nam. Over het algemeen vonden ze het geslaagd en grappig. De spot heeft wel niet lang geleefd, kort na de eerste uitstraling ontstond hier een diplomatieke rel van formaat, waar bijna alle westerse ambassadeurs hun beklag deden bij de regering alhier.

    Feit is dat de mensen hier het toenmalige debacle in Europa heel anders zien als wij, en “dolfke” als een groot leider.
    Wat we echter ook niet mogen vergeten is dat dit land, met uitzondering van een paar jaar democratie, permanent onder militair gezag geleefd heeft en dat laat ook zijn sporen na.

  4. Beste Roger, bespeur ik daar nu een lichte zweem van frustratie ? Inderdaad, het “anders zijn”, heeft nu eenmaal z’n prijs. In Thailand blijven we er alvast niet van bespaard, dat stel ik alsmaar vast wanneer ik er verblijf…. meer betalen op de markt, duurdere inkomprijzen, duurdere reistickets, duurdere hotelboeking, toeslag voor vanalles en nog wat, extra controle door verkeerspolitie, immigratie, enz. Tsja, dat is nu eenmaal de compensatie die wij moeten opbrengen om te mogen vertoeven in deze wereld van mensen die dwepen met uniformen. Ik tracht er mij steeds te sussen met de gedachte dat de Heer deze kelk aan mij zal laten voorbijgaan en met de vooruitzichten dat dit aspect van discriminatie ophoudt wanneer ik terug in ’t Belgenland ben, waar dan weer andere lichte ergernissen deeluitmaken van ’t dagelijks leven.
    Desniettemin,geniet van jouw verblijf in ’t land van de glimlach.

  5. Het zit niet in de genen maar waar wel zal ik hier niet zeggen. Denk aan onderdaan, onderwerping, ondergaan. Een uniform, zwart of wit, neemt, het woord zegt het al, individualiteit weg.

    Ook ik houd mijn hart vast.

    • Mij bekroop een gevoel van medelijden met die mensen die diep door het stof moesten gaan voor de arrogante inhoud en leegte van de uniformen. Velen van hen hadden echt verdriet, alsof hun laatste hoop is verdwenen.

      • Precies, Maarten. Ik heb ook medelijden met al die mensen die lange tijd in regen en hitte wachtten en zich ter aarde stortten voor een lege urn en de crematie zelf niet mochten zien. Hun verdriet was echt en ik weet zeker dat ook wanhoop, onzekerheid en verwarring een groot deel was van hun emoties. Al die mensen in uniformen lieten geen enkele emotie zien, niets. O ja, wel iets. Er is een video van een huilende premier Prayut tijdens de pricessie..

        • De mensen die daar waren hebben de crematie wel degelijk gezien en daar ook video’s van gemaakt. Of dit nu symbolisch was of niet doet aan de gevoelens van Thai daarbij niets af, zeker niet als ze, zoals wordt gezegd, in veel gevallen deze oude traditie kenden. Je kunt ook compassie met de Thai hebben en begrip voor hun aanbidding van de koning zonder in paternalistish aandoend medelijden te vervallen. De miljoenen Thai die het afgelopen jaar naar Bangkok zijn getrokken en de tienduzenden die daar gisteren waren deden dit uit overtuiging, niet omdat ze daartoe werden gedwongen. Waar het wrikt is dat veel Thai hun visie op de monarchie niet mogen baseren op volledige informatie en vrije discussie. Wellicht komt die ontwikkeling er, neemt Thailand een voorbeeld aan westerse moderne monarchieën waar de bevolking wel geïnformeerd is of kan zijn en de meerderheid niettemin met vlaggetjes wappert en Oranje boven roept, zoals in Nederland.

  6. Wat is het verschil tussen een zwarte jeans door een thai gedragen en een farang? Belachelijk gewoon.

  7. Ben er zeker van dat je met een zwarte “Gangkeng Tapeh” geen enkel probleem zou gehad hebben, mits lang genoeg.
    Is allemaal niets nieuws hier, mijn vrouw wou vandaag ook haar laatste eer betuigen, spijtig genoeg heeft ze geen gesloten zwarte schoenen, en mag ze ook niet binnen…..
    zo’n dikke 20 jaar geleden was het niet beter, “we” waren op vakantie hier en wilden het paleis bezoeken, ver zijn we niet gekomen, gelijk bij de ingang gestopt, de kinderen en ik droegen sportschoenen, en mijn vrouw open schoenen, geen sandalen of zo, gewoon open schoenen, en ze mocht er niet in (alhoewel hopen Thai’s met sandalen of minder in en uit gingen), waarschijnlijk dacht diene champetter dat er wat te verdienen viel, pech voor hem, die spelletjes speel ik niet.

  8. Ja Roger had ge nu een bruin gezicht gehad dan waren er geen problemen geweest . Maar ja ge wilt opvallen. Aanpassen aan de regels Amigo haha

  9. Ik kan je licht ironisch artikel wel smaken, Roger.
    En die ‘varianten’ op zwarte kleding zijn echt grappig.
    In de lage landen hebben we een uitdrukking: Nood breekt wet.
    Ja, ook wij doen zo, dat behoort in essentie tot onze cultuur,
    niet alleen de Thai bezondigen zich eraan.

  10. Goede observaties Roger. Misschien dat die jeans jou niet echt staan. Had je geen zwarte sarong in je kleerkast?

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.