Columnist Pravit over de grote leeuw en de onderdanige mier

Pravit Rojanaphruk, China, Thailand, Mier
Foto website Khaosod English

Wordt Thailand weer onderdanig aan China?

Kort geleden zei  Eerste Minister Generaal Prayuth Chan-ocha in Bangkok tegen de Chinese Premier Li Keqiang, dat Thailand vergeleken kan worden met een mier en China met een leeuw.

Maar dan fronst men in Thailand toch de wenkbrauwen. Mensen zeggen dat Prayuth mogelijk alleen maar bescheiden is en zijn Chinese tegenhanger heeft willen vleien (hij zegt zelfs dat de mier af en toe de leeuw te hulp kan schieten) en hij kan ook nog de situatie op vandaag realistisch willen inschatten, maar anderen vinden zijn opmerking verontrustend.

De vice-voorzitter van de Prachachart partij, Nitiphumthanat Ming-rujiralai, valt Prayuth aan op zijn Facebook pagina, want hij vindt zoiets niet kunnen uit de mond van de leider van de natie. ‘Zo’n vergelijking kan de status van Thailand internationaal omlaag halen. Iedere soevereine staat is gelijkwaardig. Naties die zich nietig voelen zijn onderdanig, ondergeschikt, een protectoraat of een kolonie.’

Siam gedroeg zich ooit onderdanig

Dit is niet nieuw. In 1889, meer dan honderd jaar geleden, schreef George B. Bacon, een geestelijke uit de USA, in zijn boek ‘Siam, The Land of the White Elephant’ het volgende: ‘Er zijn nog steeds sporen uit een ver verleden van gedeeltelijke onderworpenheid aan het Chinese Keizerrijk en wel door het geven van geschenken; giften die in ieder geval door de ontvangers, maar mogelijk ook door de gevers werden gezien als belastingbetaling aan Peking.’  Voor Bacons boek zie onze site.

Wie ooit een bezoek kan brengen aan het National Palace Museum in Taipei (op Taiwan) kan een kostbare Xuande wierookbrander bewonderen. Deze bronzen brander van 8,2 centimeter hoog, gemaakt in 1428, is een gift van het Koninkrijk Ayutthaya als eerbetoon aan de Ming keizer. En bijna 350 jaar later, in 1767, als Koning Taksin Thonburi kiest als nieuwe hoofdstad nadat Ayutthaya was vernietigd door de Birmezen, zendt hij een brief aan het Qing hof om erkenning te krijgen. Deze brief, in het Chinees, wordt ook bewaard in dat museum.

Het oude China bestaat niet meer

Historici kunnen blijven debatteren of Thailand, toen beter bekend als Siam, ooit onderdanig was aan China, feit is dat de Ming en de Qing dynastie niet meer bestaan. Er is ook geen reden dat Thailand nu uit eigen wil een kolonie van China wil worden. De Qing dynastie ging ten onder in wat men noemt ‘Honderd jaar ontluistering’ en tijdens de stichting van het moderne China, in 1945, was China zwak en de ‘zieke man van Azië.’

Toen nam Thailand de houding aan van gelijkwaardigheid aan China en zijn bevolking. Thailand verwelkomde een grote hoeveelheid Chinese migranten inclusief mijn (redactie: van Pravit) grootvader aan vaders kant die het eiland Hainan verruilde voor Bangkok voor een beter leven.

Gedurende honderd jaar, zeg tot het laatste decennium, voelen Thais zich niet de mindere van Chinezen, niet cultureel en niet economisch. Wij hebben ook geen heftige aanvaringen gehad die de Sino-Thaise relaties kunnen verstoren, anders dan Vietnam dat gedurende duizend jaar onderworpen was aan China en zelfs 40 jaar geleden nog kort oorlog voerde met dat land. Of zoals Indonesië waar in 1998 anti-Chinese rellen ontstonden in Jakarta, Medan en Surakarta.

Over investeringen en schuldplicht

Thailand moet zich ook niet zodanig laten bedelven onder Chinese investeringen dat het land praktisch een economisch afhankelijke kolonie wordt.

Cambodja, bijvoorbeeld, komt meer en meer in Chinese invloed terecht, terwijl westerse landen zich zorgen maken over het gebrek aan democratisch inzicht in de regering van sterke man Hun Sen. Aan het begin van de protesten in Hong Kong schaarde het ministerie van buitenlandse zaken van Cambodja zich achter de Chinese overheid.

Statista, een internetsite met statistieken, meldt vorige maand dat Cambodja en Laos landen zijn die hogere schulden aan China hebben dan 25% van hun Bruto Binnenlands Product (BBP). Daarmee scharen ze zich bij landen als Niger, Djibouti, Kyrgistan en de Malediven.

Thailand, met een schuld aan China die kleiner is dan 1 procent van het BBP, moet niet in die val trappen. Iedere lening die hoort bij de hogesnelheidslijn van Kunming naar Bangkok als deel van China’s ‘Belt and Road Initiative’ moet zorgvuldig beoordeeld worden; de lening moet niet alleen door de Thaise regering maar ook door de Thaise bevolking worden getest op de economische haalbaarheid daarvan.

Volgens Napoleon Bonaparte heeft tweehonderd jaar geleden de Franse keizer gezegd ‘China is een slapende reus. Laat haar slapen want als ze wakker wordt dan schudt de wereld.’ Maar China slaapt niet meer en als jij de groei van China niet kunt voelen in Bangkok en elders dan lig jij mogelijk zelf te pitten.

China is nu Thailands grootste exportmarkt met 12,5 procent van de export vergeleken met de 11,3 procent naar de USA zegt The Economist Pocket World in Figures. China is ook Thailands grootste toeleverancier met 20 procent tegen Japan met 14,5 procent.

Thailand kan veel meer zijn dan een miertje en helemaal geen staat onderdanig of onderworpen aan China, zolang de bevolking haar onafhankelijkheid en haar nationale trots koestert. Thailand moet vrienden blijven met China als veel kleinere handelspartner, en betere relaties nastreven met de EU, Japan, Zuid-Korea, India, de USA en andere naties als tegenwicht tegen de invloed van China.

Dus noem jezelf geen mier!

(Met toestemming van Khaosod English overgenomen. Vertaling en bewerking Erik Kuijpers)

Afb. Mier: Wikimedia

 

Pravit Rojanaphruk
Over Pravit Rojanaphruk 22 Artikelen
Pravit Rojanaphruk was vele jaren in dienst van het Engelstalige dagblad The Nation en een gezien columnist. Direct na de staatsgreep in mei 2014 demonstreerde tegen de nieuwe machthebbers. Hij werd opgepakt voor ‘attitude adjustment’ (oftewel heropvoeding). Direct na zin vrijlating in september 2014 nam hij ontslag bij The Nation om, zoals hij zei, ”mijn krant verdere druk van buitenaf te besparen”. Pravit werkt thans voor het nieuwsagentschap Khaosod.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*