Thailand. Smaken verschillen

Tussen chic en vallende sterren

Of we zin hadden om mee uit eten te gaan, vroeg schoonzus. Ze zou, na wat zakendoen, een restaurant bezoeken nabij Khorat. Zij trakteerde. Ik had er wel oren naar. Maar moest me dan wel eerst omkleden in lange broek en overhemd. Dit op aandringen van vrouw Oy. Ik kon volgens haar niet in mijn dagelijkse kloffie, zijnde korte broek, t-shirt en teenslippers, aan tafel schuiven in het chique eetpaleis.

Lieven Kattestaart, Chic, Restaurant

Casual chic for Lieven
Foto theperfectwedding.nl

In het vereiste tenue stappen we wat later de deur van het etablissement binnen. Die al vriendelijk wordt opengehouden door een keurig geklede jongeman. Zwarte broek, hagelwit overhemd en strakke stropdas. Heel chic.

Terwijl de twee dames zich verdiepen in de menukaart, valt mijn blik op een aantal uitgestalde flessen wijn. Tussen het aanbod ontdek ik een oude bekende. Die ook bij Albert Heijn in het schap te vinden is. Alleen maakt dit Australische druivensap hier blijkens het prijskaartje viermaal een salto aan de financiële rekstok. Om schoonzus de eetlust niet te benemen besluit ik een glas huiswijn te bestellen. Waarmee is aangetoond dat ik nog veel moet leren.

Eenmaal gezeten worden er keurig borden en bestek neergelegd door de, blijkbaar van alle markten thuis zijnde portier.
Op tafel, keurig in het gelid, een glazen pepermolen, Worchestershire-sauce en flesje Tabasco. Even later worden daar nog twee attributen bijgeplaatst. Een witte knijpfles gevuld met slasaus en een rode voor ketchup. De tafel daarmee het aanzicht gevend van een middagje McDonalds. Het doosje Ricola-pastilles naast mijn servet, dat ik als aardige geste van de zaak beschouwde, bleek leeg en daar achtergelaten door een eerdere klant.

Ook verschijnen er drie glazen gekoeld water. Die, naarmate het feestmaal vordert, nog enkele malen bijgevuld zullen worden uit plastic wegwerpflesjes. Verkrijgbaar bij iedere supermarkt of benzinepomp. Wel sierlijk aangedragen op een dienblad. Wat het gebeuren net zoveel cachet geeft als een Olympische fakkel die per snorfiets het stadion wordt binnengereden. Detail, maar niet onbelangrijk: ieder flesje is van weer een ander merk. En zonder dop. Het beeld dat bij me opkomt, van een Thaise keukenprins die iedere avond de lege flesjes bijvult uit een grote jerrycan, is niet chic. Maar waar.

Lieven Kattestaart, Chic, Restaurant

Foto Pinterest

Dat het aanschaffen van een waterkaraf wonderen zou doen voor de ambiance, is iets waar de portier-ober-kelner zich niet druk om kan maken. Mijn tafeldames ook niet. Zij drinken iedere keer uit Thaise beleefdheid eerst hun glas leeg, zodat de schenker niet met een restje terug hoeft naar de bron.

Eega gaf tijdens het neuzen in de menukaart te kennen weinig trek te hebben. Normaal gesproken mag ik al blij zijn als ze mijn bord niet óók leeghaalt, dus het bevreemdt me wat. Ik houd het maar op plankenkoorts in deze chique omgeving. Begrijpelijk, want de vale linoleumvloer met remsporen, de met wit zeildoek overtrokken Ikea-stoelen ( model: wachtkamer bureau Halt ) en het met een punaise aan de muur geprikte wifi-wachtwoord verraden klasse. Je verwacht dan ook ieder moment een binnenstappende Jan de Bouvrie.

‘Joh waaj suh’. Zwierig wordt een glas voor mijn neus gezet. Nimmer bezocht ik een eetgelegenheid waar een glas wijn werd vooraf gegaan door een proefglaasje. Dat is ook hier niet het geval, maar het is mijn eerste gedachte bij het ontdekken van de twee borrelglaasjes wijn op de bodem van het glas. De latere rekening zal me vertellen dat voor het bedrag van enkele van deze bodempjes ik die middag nog aardig beneveld had kunnen worden.  Dat zal me leren. Bestel een fles, of ga op de fles.

Lieven Kattestaart, Chic, Restaurant

Voor de Thaise salto aan de financiële rekstok
Foto Levensmiddelenkrant.nl

Vrouwlief is geheelonthouder, maar nipt toch even nieuwsgierig van de wijn. ‘Brrr’, zegt ze. ‘Zuur!’. ‘Niet-drinkers vinden alle wijn zuur’, zeg ik professioneel. En proef dan zelf. Zo moet Donald Trump gekeken hebben tijdens zijn avondje figuurzagen met de porno-actrice. Na de ontdekking dat de condooms nog bij Melania op het nachtkastje lagen. Professioneel weet ik het tweede glas ‘ Surprise de la Maison’ in de fles te laten.

Lieven Kattestaart, Chic, Restaurant

Foto Pinterest

De steak was een ‘chef recommend’ op de menukaart. Mijns inziens verdiende het ‘recommend’ tijdens het bakken het fornuis eens aan te steken. Een halflauwe sudderlap, met daarover heen een bruin instant-sausje. Zo stijf van bindmiddel (waarschijnlijk dezelfde tapioca die ik met vrachtwagens vol voorbij het raam zie denderen) dat zelfs de twee in de schil gebakken aardappelen ernaast gepaste afstand houden. De gelige tint van de champignonschijfjes bovenop verraden het werk van een goede blikopener.

De drijfnatte slablaadjes die als garnering dienen, zijn bijna zeker van dezelfde krop gesjord als de ‘mixed-salad ‘ van eega; een dermate ongeïnspireerd bij elkaar gemikte berg groenvoer, dat zelfs een ondervoed konijn nog zou protesteren tegen de aanblik ervan. Een tweetal soorten sla, met wat grove uiringen on the side, en een kwakje wortelschaafsel dat zijn beste jaren achter glas heeft doorgebracht. Mocht dit de vakkennis van chef weggeven, dan was deze zonder twijfel opgedaan onder de bezielende leiding van Boy Bensdorp of Alberdinck Thijm.

Mijn tafelgenote weet dit beschadigde meesterwerk echter nog aardig te restaureren. Door het te bedelven onder een dikke laag slasaus. Niet chic, wel lekker. Op het bord van schoonzus ontdek ik, onder een lading mosterdsaus, iets wat verdacht veel op vissticks lijkt. Ze prikt ze weg alsof ze bij de koningin op visite is. Haar hoef je niets te vertellen over chic.

Lieven Kattestaart, Chic, Restaurant

123RF Stock photo

Ik besluit, na dit maal waarbij Lucullus nog niet dood aangetroffen had willen worden, een ‘after-dinner’ koffie te bestellen. Dat je daarvoor eerst een dinner moet hebben gehad laat  ik maar even buiten beschouwing. Achter mij hoor ik onze jongeman – nu dus barista – druk in de weer met bedienen van koffie-apparatuur.

Het is bijna onmogelijk om een slecht maal achteraf nog op te krikken met een bakkie pleur, maar ik ben hard toe aan een plaatselijke verdoving. Het gesis van hogedruk, de stoom die oprijst vanachter het buffet en het gezellige gerammel met kopjes geven me weer enige hoop.

De eerste slok geeft me gelijk. Het was de moeite waard. Schenk dit op een blindproeverij aan een Colombiaanse koffieboer en hij zal het pand horizontaal verlaten. Op een brancard van de smaakpolitie (weeklagend en Douwe Egberts aanroepend).
Na deze laatste belediging van papil en reukorgaan was er gelukkig nog één lichtpuntje. Dat ik de zaak kon belonen met vier Goodyear sterren.

Goodyear? Michelin toch zeker? Nee, Goodyear. Dat is namelijk het merk banden onder de auto van schoonzus. Die me weer heelhuids thuisbracht.

 

Foto homepage: wijnbloggers.nl

Deze pagina delen

  • Delen op Facebook
  • Delen op Twitter
  • Delen op LinkedIn
  • Delen op Google+
 

Lees ookgerelateerde berichten

3 Reacties

  1. Je strooit weer lustig in het rond met je unieke vergelijkingen, Lieven.
    Een protesterend ondervoed konijn, Olympische fakkel per snorfiets binnengereden…
    Kostelijk!

    Alphonse
  2. Beste Willem,
    ik heb er eigenlijk nooit zo op gelet hoe ik het schreef, maar dank voor de inlichting. Voortaan is het Korat.

    Wat mij het meest tegenstond aan het hele gebeuren is dat je wel de hoofdprijs mag betalen, maar eigenlijk geen enkel gerecht voorgeschoteld krijgt dat ook maar bij benadering die prijs waard is.
    En bij een glas wijn verwacht ik niet dat het tot de rand gevuld is, maar ook niet dat ik moet zoeken naar enkele druppels op de bodem van het glas. Dat is simpelweg geld willen verdienen, en geen kwaliteit ( of kwantiteit ) willen leveren.
    Wat patat betreft, die zat er ook bij. Dat het geen plaats had in het verhaal geeft wel aan dat ook de frituur-afdeling geen culinair hoogstandje was:)

    Lieven Kattestaart
  3. Leuke uiteenzetting van je avond uit met de Fam.
    Het is Korat trouwens voor de mensen die in deze stad wonen en er buiten trouwens ook behalve de heren buitenlanders die Engelstallig zijn.
    Er zijn hier vele zaakjes die van mening zijn dat ze met het grootste gemak een Europees prakkie op tafel kunnen zetten omdat de rest van de wereld de overtuiging heeft dat de Thaise keuken een erg hoog aangeschreven keuken is en je dan volgens de keuken prinsen alles moet kunnen.
    Helaas valt het tegen in de praktijk zelfs een beetje patat serveert men met regelmaat koud.
    Een buitenlander met zowel een Thaise keuken als de Italiaanse keuken met een degelijke steak kaart ernaast met de naam Andy kan je gerust gaan zitten in de outfit die jij wenst hoef je je ook niks af te vragen hoe of wat met het eten.
    Uiteraard geen strandoutfit want dat is te ver weg, ergens downtown in de buurt van het politieburo.
    Er zijn er meer zijn maar het is zoeken hoewel ‘What’s On Korat’ vele wensen voor je in kan vullen.

Reageer

E-mail (wordt niet gepubliceerd)