Thailand. Lieven koopt Chang en raakt vol het stootblok van integratie

Ik besloot net voor etenstijd wat bier te gaan halen bij het dorpswinkeltje verderop. Twee blikjes Chang. Een voor mezelf, en eentje voor schoonma. Het mensje is al in de tachtig, maar lebbert nog graag wat gerstenat weg. Meestal s’ochtends.

Lieven Kattestaart, Koud Bier, ChangBij het winkeltje graait de kruidenier ijverig onderop in de grote koelbox, om daar voor mij de twee koudste blikken bier uit te vissen. Hij kent zo onderhand mijn korte doch verfrissende boodschappenlijstje uit zijn hoofd.

Terwijl hij een plastic tasje vult met de onvermijdelijke ijsblokjes, komt de gedachte bij me op dat ik me hier zo onderhand toch aardig kan weren. Zoals ik zonder gebarentaal of over mijn woorden te struikelen bier en ijs kan bestellen, dat geeft de inburgeraar moed.

Thuis aangekomen plof ik het blikje voor schoonma in de koeling, en berg de ijsblokjes op in een plastic box. Mijn eigen, bijna bevroren, blik zet ik zolang op de balustrade. Even eten en dan… de verheugende ‘pop’ van het koolzuur.
Terwijl ik mijn rijst en aanverwante artikelen wegwerk, klinkt er achter me een claxon. En draait er een grote glimmende Nissan het terrein op. Die blijkt toe te behoren aan een oom van eega, die grote kammen bananen begint te lossen vanuit de kofferbak. Cadeautje voor schoonma, zo blijkt.

Vrouwlief laat haar bord in de steek, helpt even de bananen lossen en blijft dan staan keuvelen bij de auto. Als ik mijn lege bord heb weggebracht naar de spoelbak, zie ik bij mijn terugkomst dat oom op de kofferbak hangend een blikje bier opentrekt. Automatisch kijk ik naar de balustrade. Die is leeg.

Op mijn (licht ongeruste) vraag aan eega of zij weet waar mijn bier is gebleven, zegt ze:’ het is je eigen schuld’. ‘Moet je dat blikje maar niet buiten laten staan, nu moest ik het ‘loeng’ wel aanbieden’.

Mijn farang-hersens, in al hun rechtlijnigheid, hebben zoals gewoonlijk flink moeite om deze Thaise gedachtenkronkel te kunnen volgen. Ook nu stoot mijn Nederlandse nuchterheidstrein weer eens vol op een Thais integratie-stootblok.
Het kwam er op neer dat het onbeleefd was geweest oom het bier niet te offreren, nu hij de moeite genomen had om langs te komen en bananen te brengen. En het blikje had zien staan. Ga ik het ooit begrijpen, die Thaise voorkomendheid en omgangsvormen? En waar houdt het op?

Lieven Kattestaart, Koud Bier, ChangStel, je komt in Nederland thuis uit de kroeg, van je vaste zaterdagmiddag-neutje, en ontdekt dat je nieuwe auto die voor de deur stond is verdwenen. Bij navraag zegt je vrouw: ‘het is je eigen schuld, moet je de autosleutels maar niet op tafel laten slingeren. Oom Leo kwam onverwachts op visite, en zag ze liggen. Nu moest ik hem die wagen wel aanbieden.’

Iets minder overtuigd van mijn weerbaarheid in de Thaise maatschappij haal ik nogmaals wat bier bij de kruidenier. Die me vriendelijk lachend mijn troostprijs overhandigt.
Terugslenterend neem ik me voor de twee flessen whisky die ik in het keukenkastje bewaar eens een ander plekje te geven. Anders is de kans niet denkbeeldig dat een dezer dagen de opmerking ‘het is je eigen schuld, waarom bewaar je die flessen dan ook dáár?’ mijn kant opstuitert.

Langzaam komen er kronkels in mijn rechtlijnige geest.

Lieven Kattestaart
Over Lieven Kattestaart 103 Artikelen
Lieven Kattestaart (1963) werd geboren in Middelharnis. Hij werkte van 1991 tot 2016 bij de Gemeente Goeree-Overflakkee. Sinds 1993 bezoekt hij Thailand en raakte zoals zovelen verslaafd aan het land en de bevolking. In Isaan, het noordoostelijk deel van Thailand, ontmoette hij zijn vrouw Pranom (Ooy).