Thailand. Klein dorpje, kleine geesten!

Een bedankje voor onze geestenwereld.

 

Het is een enorm contrast, het Phi Ta Khon festival in Dan Sai, en het jaarlijks feestje voor de geesten van ons kleine dorpje. Minder luidruchtig, minder indrukwekkend, maar daarom zeker niet minder belangrijk voor de mensen hier. Ieder jaar wordt er een kleine ceremonie gehouden voor de geesten die in ons dorp wonen. Om de drie jaar wordt er een groter feest van gemaakt.

Het start in de prille ochtenduren, als de zon nog maar net licht geeft. De mensen beginnen met het klaarmaken en versieren van het huis van onze dorpsgeesten. Wanneer er iemand sterft in het dorp wordt hij of zij, Phi of Winyaan, twee woorden die als geest vertaald kunnen worden. Een Phi is een geest met menselijke vorm, een Winyaan is de geest die uit je lichaam komt als je sterft. Een Phi of Winyaan kan nog lang bij ons blijven en helpt bij het beschermen van de mensen. Maar ook geesten krijgen graag een bedankje voor hun verleende diensten. Indien dit uitblijft zouden zij zich wel eens tegen ons kunnen keren!

Kleine geesten, Lode Engelen.

De spirituele leider van ons dorp houdt een kleine ceremonie, waarbij hij de geesten eten aanbiedt in van bananenbladeren gemaakte kommetjes.

Kleine geesten, Lode Engelen.

Als alles klaar is gaan we ontbijten. Het eten daarvoor is klaargemaakt door mensen uit de buurt. Allemaal lekkere pikante gerechten! Gelukkig is er ook een dessertje bij op basis van kokosmelk en rijst, zodat ik ook iets kan meeëten.

Kleine geesten, Lode Engelen.

Rond 7 uur, nadat de monnik zijn ochtendgebeden heeft gedaan en zijn ontbijt heeft verorberd, start hij de eigenlijke ceremonie.  De geestenwereld bestaat al veel langer in thailand dan het boeddhisme, maar de boeddhisten hebben het zeer goed geadopteerd en er is geen enkele ceremonie die zonder hen kan doorgaan. Bij iedere tempel vind je ook een huisje voor de geesten. Dat wordt goed onderhouden en van voedsel en drank voorzien door zowel monniken als lekenwerkers.

Kleine geesten, Lode Engelen.

De monnik heeft een boekje meegebracht met de gebeden die hij voorleest. Hij heeft zich met een touwtje verbonden met de offerandes aan de geesten.

Kleine geesten, Lode Engelen.

Nadat de gebeden zijn voorgelezen worden zowel door de monnik als de spirituele leider touwtjes rond de polsen van de aanwezigen geknoopt, een teken van verbondenheid. Terwijl ze dit doen spreken ze wensen voor geluk en goede gezondheid uit.

Kleine geesten, Lode Engelen.

Kleine geesten, Lode Engelen.

Kleine geesten, Lode Engelen.

Kleine geesten, Lode Engelen.

Kleine geesten, Lode Engelen.

Nadat de monnik weer is vertrokken maakt ons medium zich gereed om de belangrijkste geest van ons dorp ‘in zich’ te laten komen.

Kleine geesten, Lode Engelen.

Kleine geesten, Lode Engelen.

Kleine geesten, Lode Engelen.

Zodra dit gebeurd is kan de geest via haar andere mensen aanraken. Ook zij zijn dan gereed om andere geesten in zich te laten komen.

Kleine geesten, Lode Engelen.

Zo kunnen de geesten de rest van de dag via de levenden eten, drinken en dansen, waardoor ze zich weer een beetje mens mogen voelen.

KleinKleine geesten, Lode Engelen.e geesten, Lode Engelen.

Een orkestje zorgt voor voldoende decibellen aan muziek!

 

© Lode Engelen, Sansaikom, Saraphi, 09.06.2018.

 

 

Lode Engelen
Over Lode Engelen 151 Artikelen
Lode Engelen, jaargang 1952, dorpje in Limburg (België). In zijn actieve carrière hield lode zich bezig met röntgenapparatuur vroeger de analoge toestellen, en later de Digitale, waarbij hij zowel de hardware als de software beheerste. Zijn huidige partner Patchaneeboon, in de wandeling afgekort tot Pat. is antropologe, en kwam in 2002 bij hem in België wonen. Onmiddellijk na zijn vervroegde pensionering in 2013 is het tweetal naar Thailand afgereisd, en hebben daar in Sansaikom ( Chiang Mai) een huisje gebouwd. Lode is als enthousiast amateur-fotograaf verzot op het vastleggen van het leven van 'gewone mensen' en heeft daarbij veel aan Pat, die in haar beroep veel studies op haar naam heeft over volk en cultuur in Noord-Thailand.

5 Comments

  1. What was also interesting was how some people got themselves into a trance, both in the sala and while dancing outside the sala.

    I have seen that too in non religious contexts.

  2. Wat me opvalt Lode, is dat het allemaal oudere mensen zijn op het feestje.
    Maar ja, in kerken zitten ook meestal oudere mensen.
    Het lijkt wel alsof men meer gaat geloven als men dichter bij het ‘einde’ van het leven komt.

    Hier in het dorp is ook zo’n jaarlijks feest, maar dan in de avond ook echt feest, met een echte band
    en echte pretties waarmee de plaatselijke vrijgezellen na betaling kunnen dansen.
    De meeste kunnen helemaal niet dansen, maar met wat alcohol op komt men toch los!
    Leuk is het zeker,

    Berthy

    • Dat is inderdaad zo Berthy, er waren bijna alleen oudere mensen aanwezig. Maar dit betekend niet dat de jongere generatie niet meer zou geloven in de geestenwereld. Ik heb op andere gelijkaardige ceremonies veel jonge mensen gezien die echt opgaan in hun belevenis op dat moment.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*