Het testament. Alle Thaise gekkigheden op een stokje

Hans Geleijnse, Testament, Thaidress, Cocon

Een mens, zeker een exemplaar van 73, hoort z’n zaakjes op orde te hebben voor het onontkoombare geval dat. Daarom ben ik sinds een dag of vijf de trotse bezitter van een in vlekkeloos Thais opgestelde laatste wilsbeschikking. Zo’n testament is nooit weg en voor de nabestaanden een hele geruststelling, mocht er iets dramatisch gebeuren op weg naar of tijdens verblijf in Nederland. Ik vertrek morgen.

Beetje laatste moment dus, dat testament. Met vliegangst heeft deze actie niets van doen. Een aantal Thaise gekkigheden deden mij met echtgenote naar een advocaat snellen.

    1. Hardnekkige darmproblemen waren voor drie specialisten aanleiding mij ongeveer acht verschillende medicijnen voor te schrijven. Goed voor hun commissie, de farmaceutische industrie, de aandeelhouders van het privé-ziekenhuis, maar niet voor mij. Geen ervan werkte. Ik beschouwde dit als medische indicatie van het naderen van de uiterste vervaldatum van mijn fysiek. (Dat bij een 7Eleven voor een habbekrats gekochte shittabletjes wel effect sorteerden moet een toevalstreffer zijn geweest.)
    2. Niets in Thailand is van buitenlander-mij of mag (als bezit) op mijn buitenlandernaam staan, behalve mijn bankrekening. Zonder testament vervallen bij overlijden mijn tegoeden aan de bank. Dat nooit. Toevalligerwijze opende mijn bank een filiaal in een op loopafstand van mijn huis verrezen Big C-complex, zo’n zeven kilometer van het filiaal waar ik jaren terug mijn rekening opende. Die rekening even per computer transfereren naar het nieuwe filiaal (noodzakelijk omdat je bepaalde bankzaken, inclusief het vermelden van bankrekening in testament, alleen kunt afhandelen bij het filiaal waar je rekening staat geregistreerd!) was onmogelijk. Ik heb zeker 25 handtekeningen gezet op evenzoveel formulieren, kreeg twee kekke schoudertasjes als ‘nieuwe’ rekeninghouder en de mededeling dat ik nog wel even het saldo van de oude rekening moest overmaken naar de nieuwe. Die mocht ik ook aanhouden trouwens. Up to you, mister.
    3. Ik begon te hallucineren bij het bezoeken van winkelcentra, ziekenhuizen en overheidsgebouwen. Overal zag ik de Thaise versie van Trijntje Boes opduiken. Ik deelde mijn zorg met m’n oogarts die geacht wordt mijn zicht op voldoende niveau te houden om stukjes te kunnen tikken en lezen. Ze vertelde me dat ik slachtoffer was van een tijdelijk fenomeen vanwege viering van Songkran, het Thaise nieuwjaar. En kijk eens (ze stond op), zie jij traditionele kledij? Ik keek goed en zag een blauwe minirok onder een uniformjasje (ze werkt in een militair ziekenhuis). Zij: Ik heb maar één keer in m’n leven Thai traditional dress aangetrokken. Toen ik trouwde. Ik ook, zei mijn vrouw. Dit kon ik me nog herinneren, wat geruststellend was. Bij het verlaten van het ziekenhuis liep ik echter tegen een bordkartonnen Jan Boes op met een levende Trijntje ernaast. Kom met me op de foto, vreemdeling, zei ze. Ik poseerde. Ik voelde Thainess aan m’n hersenpan krabben. Hoogste tijd voor een testament.

Hans Geleijnse, Testament, Thaidress, Cocon

Omdat ik te dom ben om Thais te leren was het testament in het Thais en sprak de advocaat alleen Thais. Ik zette mijn handtekening onder anderhalf A4-tje spijkerschrift, mijn echtgenote tekende het hare in hetzelfde schrift. Zo ben ik ervan verzekerd dat mocht zij eerder overlijden ik tot mijn dood in ons huis kan blijven wonen. Althans, tot onze dochter meerderjarig is, want zij is enig erfgename indien wij gaan hemelen.

De advocaat deed beide testamenten, voorzien van vele kopieën van paspoorten, bankrekeninggegevens, huisbezitdocumenten enz. enz. in twee bruine enveloppen. Die plakte hij zorgvuldig dicht, waarna hij en wij onze handtekeningen over de sluiting plaatsten. Mag ik dan nu een kopie en een Engelse vertaling, vroeg ik. Verbaasde blik. ‘Zo doen we dat hier niet. Je bent in Thailand,’ zei mijn vrouw en die heeft altijd gelijk. De advocaat waarschuwde nog dat we niemand (in dit geval onze dochter) van de inhoud van het testament moesten vertellen. Dit advies werd kracht bijgezet met een aantal vreselijke verhalen over nabestaanden die wel waren ingelicht en in moordlustige beesten waren veranderd.

De hoogste tijd om de Thaise gekkigheden voor Nederlandse te verwisselen. Heerlijk even eruit. Naar een land waar, in vergelijking met Thailand, niemand iets te klagen zou mogen hebben, waar vrijheid van meningsuiting geen luxe maar de gewoonste zaak van de wereld is en – ik ben er hier door ene Cindy Bishop al op voorbereid – niemand vrouwen vertelt hoe zij zich moeten kleden. Het land van de diversiteit ook, fantastisch!

Hans Geleijnse, Testament, Thaidress, Cocon
Cindy Bishop in daagse kloffie
Instagram schermafbeelding

Dit feestelijke gevoel, zo leert mij de ervaring, houdt ongeveer drie weken aan. Dan begin ik terug te verlangen naar Thailand. Het weer natuurlijk. Maar meer nog het herontdekken in gesprekken, toevallige ontmoetingen en waarnemingen dat Nederland het land van de flexwerkers is geworden. Anders dan de Nederlandsche Bank beperk ik me niet tot het economische aspect. Kleine middenstanders fixeren zich vaak op de eigen negotie en belangen. De diversiteit in Nederland is van de verzuiling midden vorige eeuw geëvolueerd naar coconvorming, ook wel bubbelen genoemd. Uit elk van die bubbels komt veel lawaai, wie het meeste lawaai maakt wint. Ik ga me daar van cocon naar bubbel verplaatsen, van links, van rechts, de hoogopgeleide, die van het ‘gewone volk’. de zwarte, de witte, de ik wel wit maar niet boze, de feministische en die van de LHBTIQAPC niet te vergeten.

Of ik dat na vier weken allemaal in het vliegtuig krijg, voor die 11 uur terug naar het ‘simpele Thailand’? Ja hoor. Ik stop al die ‘bagage’ in een grote koffer met het opschrift Breekbaar: Tolerantie!  En leef tevreden verder in m’n eigen bubbel: die van de pruttelende ouwe zakken.

 

Bubbellonië

Over het groeiende aantal ‘kleine middenstanders’

Over cocons in het onderwijs

 

Hans Geleijnse
Over Hans Geleijnse 295 Artikelen
Hans Geleijnse (1944, Zaandam). Voormalig beroepsmilitair en dienstweigeraar. Passie voor reizen, schrijven en muziek. Belandde in journalistiek, leerde het vak in de praktijk. Werkte twee decennia als buitenlands correspondent voor persbureau GPD en div. andere Nederlandse media. Woont sinds 2010 met partner en dochter in Thailand.

1 Comment

  1. Hans, een leuk maar ook leerzaam bericht, want is het werkelijk zo dat als je voor de Thaise wet
    getrouwd bent met een Thaise vrouw, zij na je dood niet over jouw bankrekening kan beschikken?
    Als je even tijd hebt in Holland, of later in Thailand, dan hoor ik het graag.

    Groeten uit Chiang Mai,

    Berthy

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*