Terug naar Nederland

Van Thailand naar Tempo-Team

Terug naar Nederland. Dat stond ooit beslist niet op ons verlanglijstje. Maar de langgekoesterde Thaise droom was er een waaruit we ruw ontwaakt waren. Een toekomst die uit elkaar was gespat als een ballon op een kinderfeestje. Reden voor ons om uiteindelijk met de Blauwe Zwaan weer huiswaarts te keren. Naar dat Hollandse motregen-moeras achter die dijken

Wat wilt u drinken?  Het was lang geleden dat deze vraag mij in onberispelijk Nederlands gesteld werd. ‘Een fles vergetelheid van een goed jaar’ wilde ik antwoorden. De kans echter dat de  KLM-stewardess een oeroude cognac in de trolley had, schatte ik net zo klein als de kans dat ze die morgen zonder schoenlepel in haar broek geholpen was. .

Melancholisch

Die Thaise morgen, vroeger dan me lief was, een drietal forse koffers ( gewicht: voor de gemiddelde vliegtuigmotor reden om de vakbond te bellen) in een taxi gepropt. En vanuit een nauwelijks ontwaakt Pattaya op weg naar ’s lands luchthaven. Het voorbijglijdende landschap stemde me, in tegenstelling tot zovele luchthaven-ritten hiervoor, niet licht melancholisch. Het afgelopen jaar had ervoor gezorgd dat mijn visie op Thailand grondig was herzien. Wat resulteert in droge ogen op weg naar Suvarnabhumi.

Van Thailand naar Tempo-Team

Traantjes

Eenmaal in de vertrekhal van Suva is de enige uitzwaaier een nicht van mijn vrouw. Een lieve meid die ons het afgelopen jaar met raad en daad terzijde stond. Zij is dan ook de enige die ik daar wilde zien. Ze omhelst ons ten afscheid en plengt wat traantjes. Deze keer hoef ik me voor de verandering eens niet af te vragen of ze echt zijn.

Zelf weet ik wat later ook waterlanders te produceren, maar dat is na het nuttigen van een bekertje koffie uit de Illy-automaat. Zestig baht voor toverkol-espresso met de nasmaak van afgekeurde landingsbaan. Nog een reden om snel te vertrekken. Bij het inchecken vraagt de Thaise baliedame of we powerbanks in de bagage hebben. Dat hebben we. Of we die dan even willen verwijderen, want deze mogen niet mee in de ruimbagage. Een nieuwigheidje.  Waarvan ik niet op de hoogte ben. Net zomin als van de locatie van deze blindgangers in onze volgepropte koffers.

Na het pal voor de balie omspitten van een klein warenhuis aan kleding en huishoudelijke artikelen komen ze bovendrijven. Licht verhit, en nagekeken door medepassagiers die ‘not amused’ zijn vanwege het extra oponthoud, kunnen we door. De onveilige electronica nu veilig in eega’s handtas. Nu al een vliegkater, zonder ook maar een meter gevlogen te hebben. Voorwaar een prestatie. De paspoortcontrole wordt verricht door een strengkijkende Thaise gezagsdraagster. Net als bij aankomst, nu  bijna anderhalf jaar geleden, word er met geweld een stempel in mijn paspoort geramd. Het doet bijna fysiek pijn.

Bart Crezee, De Correspondent, CO
Foto: Bart Crezee

KLM-blauw

De boeing waarmee we reizen is vrolijk in twee kleuren gespoten. De voorzijde in het oer-Nederlands oranje en achter in oer-saai KLM-blauw. Een kleurstelling die mijn ambivalente gevoelens over deze terugkeer naar ‘thuis’ aardig weergeeft.  Geheel aansluitend bij mijn humeur laat een joviale captain ons in drie talen weten dat alle stoelen op deze vlucht Bangkok-Amsterdam bezet zijn, we flinke tegenwind hebben en dat roken slechts is toegestaan voor passagiers die buiten zitten. Drie keer niks dus.

Echtgenote Oy voelt mijn stemming haarfijn aan en bestelt als geheelonthouder om de haverklap alcoholische versnaperingen. Lebberend aan deze vloeibare verdoving peins ik over verleden en toekomst. Wat ons in Thailand overkwam wist ik al. Wat ons in Nederland wachtte wist ik niet. Eerstvolgende te ondernemen actie : inschrijven bij Tempo-Team.

Slapen lukt mij nooit aan boord van een vliegtuig, dus hou ik me onledig met het kijken van de nieuwste films, het bestuderen van de vliegroute en tenslotte mijn medepassagiers. Bij het bekijken van de rolprent ‘Dunkirk’ is mijn conclusie : optocht van bloedeloos acterende etalagepoppen in oorlogs-setting. Tijdens het kijken is er meer binding met het getoonde strand dan met de hoofdrolspelers. Snel vergeten. Ook de andere, al genoemde bezigheden weten mijn humeur niet op te krikken.

Lieven Kattestaart, CultuurverschillenKoek en zopie

Het stipje op het led-scherm heeft eeg veel weg van een slak met kruipvrees, en enkele stoelen verderop geeft een dik Frans jongetje met flink geblér te kennen ontevreden te zijn. Waarover is tot op heden onbekend, maar de hele elf uur lange vlucht zal hij om de zoveel tijd luid schreeuwend aandacht eisen.  Pa, hipster-baard en Frans onverschillig, loopt regelmatig met zoonlief op de schouders door het gangpad om hem rustig te krijgen. Met als enig resultaat dat de geluidsoverlast nu gelijkelijk over alle passagiers in verdeeld wordt. Mijn advies: de kleine Philippe wat minder Camembert toestoppen en tot zijn 18e alleen nog vervoeren per Franse streekbus.

Douwe Egberts

Eindelijk naderen we Nederlandse bodem. Nog eenmaal komen de stewardessen langs met koek en zopie. Ik verwacht een geurige kop Douwe Egberts in het sombere hoofd te kunnen gieten, maar kom bedrogen uit. Een stroopwafel en bekertje bronwater moeten de geteisterde reiziger op de been houden. Eega heeft het KLM-dekentje intussen naar oud Thais gebruik omgetoverd tot gezichtsmasker, want naar buiten kijken tijdens de landing zou ongeluk brengen. Ik ben blij dat onze piloot er anders over denkt.  Dit Boze Oog trotserend zie ik slechts koude grijze wolken boven keurig aangeharkte groene weiden. We belanden veilig op een regenachtig Schiphol. Vertrouwd en toch ook weer vreemd.

Bij het betreden van de slurf voel ik kille Hollandse tocht, en wil graag een warme sweater opduiken uit onze bagage. Die jammer genoeg op dat moment buiten in de regen hardhandig op karretjes wordt gesmeten. Bij de paspoortcontrole staan we in de rij met een groep Chinese dames. Waarvan sommigen blijkbaar een garant-steller hebben die alleen in hun verbeelding bestaat, en daarom zonder pardon op een zijspoor worden gerangeerd. Wij komen makkelijker binnen en ik weet zelfs in no-time onze koffers van de band te plukken.  Mijn stemming verbetert wat. Zie je wel, eenmaal weer op eigen grond gaat alles beter. Ik wist het. Nederland, here we come!

Warme doucheLieven Kattestaart, Stempelkussen, Thais visum

Met niets aan te geven, behalve een duf hoofd, grondige hekel aan Fransozen en het intense verlangen naar een warme douche stappen we op de wachtende douane af. Die staat al te lachen en roept ons reeds toe. Waar komt u vandaan? Bangkok? Welkom. Na het gewapend met witte handschoentjes doorploegen van drie koffers en een rugzak vindt men het welletjes. En laat ons tenslotte Nederland binnen. De wanorde in onze bagage is nu van dien aard dat zelfs Jan Steen bij de aanblik ervan zijn penselen had afgekloven. Zowat de enigen die de afgelopen 24 uur niet met hun handen aan en in onze koffers hebben gezeten zijn Willem-Alexander en Hans Klok. Maar het is nog vroeg.

In de aankomsthal wil ik snel even geld pinnen maar stuit wederom op een kordon Aziaten. Die hetzelfde van plan zijn. Wat opnieuw tegenwind oplevert. Want verscheidene van hen bevingeren de flappentap alsof het een gameboy is, met als resultaat dat hun bankpasje weer naar buiten word gelanceerd. Na bijna tien minuten tenenkrommen geef ik het op, en wens al foeterend onze doorluchte Zonen van het Oosten een fikse stroomstoring toe (dat is ietsje uit de hand gelopen). Dan reppen we ons naar de Plaza.

Voorbijglijdend landschapVan Thailand naar Tempo-Team

De vrees bestaat namelijk dat onze bestelde taxi-chauffeur na al dit oponthoud de moed heeft opgegeven, en is afgehaakt. Gezien het feit dat hij ons nummer niet had, en onze namen op zijn bordje geschreven waren in een kruising tussen doktershandschrift en hiërogliefen, is het een opluchting wat later toch in de taxi te kunnen stappen. Onderweg naar ons tijdelijke logeeradres praat hij ons de oren van het hoofd over zijn doorstane fileleed om op Schiphol te geraken, het lange wachten aldaar, en de late thuiskomst vanavond bij zijn bloedjes van kinderen. Zijn gehengel naar een vette tip doet me heel even denken weer op Suvarnabhumi geland te zijn. Naar buiten kijkend hou ik daarom wederom droge ogen bij het aanschouwen van het voorbijglijdende landschap.

Gerelateerde berichten

5 Comments

  1. Het is mij niet duidelijk waarom jullie terug naar Nederland moeten, maar hier valt ook prima te leven. In het koude seizoen is het wat minder maar de rest van de tijd is het goed te doen. Politiek gezidn gaat het best aardig al snap ik niet dat er nog Rutte fans rondlopen. Maar toch maar liever hem dan die door de molen geraakte populistische figuren. Als sanenleving zijn we hier in Nederland en de meeste delen van Europa toch een stuk beter af. Sociaal, politiek en economisch gezien. Ik ga niet mopperen, ik blijf wel zeuren daar waar het beter kan of moet.
    Succes met de settelen.

  2. Wel, Lieven en Erik, ik keerde naar Nederland terug op 1 augustus jl. en moet erg wennen. Nu alles weer groen is en ik veel kleurige bloemen zie, gaat het wat beter. Maar een zeker heimwee naar Thailand, de mooie en aantrekkelijke maar verdorven vrouw, zal mij nooit geheel verlaten. Mijn zoon die hier studeerde is al terug naar Thailand, hij kon niet wennen maar schrijft mij regelmatig ‘ik mis Nederland!’ Ik geef nu Thaise les, dat is leuk…..

  3. Ik wens jullie veel sterkte in het koude en vaak te natte Holland. Ik heb in 14 landen kort en wat langer gewoond, en 2 keer terug geweest naar Hollandia en beide keren eerder terug uit dat koude dure klotenland. Ik zou er nooit meer kunnen wennen, maar Spanje zou een goed alternatief kunnen zijn waar ik ook fijn heb gewoond.

  4. Dank je Erik.
    De ‘bom’ van het terugkeren was al veel eerder gebarsten, dus nu was het meer het definitieve gevoel in het vliegtuig te moeten stappen dat me echt treurig maakte. En de gebeurtenissen van het afgelopen jaar, die me een andere kijk op de Thaise samenleving gaven. Maar het was de juiste beslissing weet ik nu.

    Ben net als jij weer aan het inburgeren, maar kan me zo voorstellen dat dit voor jou na zo’n lange tijd in Siam een stuk lastiger moet zijn.
    Hartelijke groet, Lieven.

  5. Treurnis, droevenis, uiteengespat. Lieven, ik leef met je mee!

    Ik ben ook net terug naar ‘home’ na 16 jaar Thailand maar voel me er goed bij; heb ook niet de indruk dat bij mij iets is uiteengespat, eerder dat weer een fase in het leven is volgelopen, afgerond. Ben, denk ik, ietskes ouder met mijn 71. Ben aan het inburgeren in eigen land en schrik af en toe van de vele gewijzigde dingetjes maar het weer valt me 100 procent mee. Nog wel….

    Ik wens je sterkte!

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*