Back to the USA (1)

Deel 1: Here we come

 23 september 2015

Na negen uur vliegen kondigt de piloot aan dat we een half uur eerder zullen landen in Salt Lake City, een meevaller die enig soelaas aan het zitvlees zal bieden. Iedereen schuift de luikjes voor de ramen open en het heldere daglicht verdrijft de schemer waar we al die tijd in hebben zitten lezen, film kijken en suffen. We zijn de nacht voorgebleven en zetten ons horloge acht uur terug.

We vliegen over een verstild landschap: een blauw meer middenin een vlakte in alle schakeringen wit, in de verte de donkere rafelrand van de bergen, onverwacht, een vlucht vogels die vlak over het water scheert en neerstrijkt aan de oever.

P1030680

Een uur later staan we in de rij voor de paspoortcontrole. De rij is lang en de vier douaniers nemen alle tijd. We zien hoe een Indiase familie langdurig wordt ondervraagd, het jengelende kleintje op moeders arm vermurwt de douanier niet.

Eindelijk zijn wij aan de beurt. Ons paspoort wordt gecontroleerd in de computer, daarna wordt gekeken of de foto lijkt, dan worden er vier vingers gescand, de duim volgt apart, eerst rechts, daarna links en tenslotte gaan we op de foto.

De douanier, om zijn middel een riem met een hoop spullen eraan waaronder een kingsize pistool en iets dat lijkt op de stungun, heeft al die tijd zijn gezicht in een norse plooi. Dan vraagt hij naar het doel van ons bezoek. ‘Vacation and family visit,’ zeggen wij en voegen er haastig aan toe: ‘We really love America.’ Hij ontdooit als een ijsje in een kinderhand op een hete zondagmiddag en laat ons passeren met een: ‘Enjoy your stay.’

Buiten blijkt het 26oC te zijn en de verwachting voor de volgende dagen is nog warmer. Op een bankje in de schaduw hijsen we ons in gepaste zomerkleding en lopen daarna naar het autoverhuurbedrijf. Bij de balie maken we ons een beetje zorgen over de grootte van de auto, of al onze bagage wel in de achterbak past.

‘Plenty of room,’ stelt de baliemedewerkster ons gerust en overhandigt ons de sleutels.
Overdonderd staan we bij onze huurauto, een Chevrolet Malibu LT, voor Chevrolet Malibu LTAmerikaanse begrippen een karretje van bescheiden omvang, voor ons een slagschip van bescheiden omvang volgeplempt met geheimzinnige knopjes ter bediening van deuren, achterklep, stoelen, spiegels, verwarming, airco en nog meer. Zonder hulp van een vriendelijke medewerkster hadden we nu nog in de parkeergarage gestaan.

Na ons eerste tochtje rijden we in het donker naar ons motel. De auto achter ons schijnt hinderlijk met zijn licht in de achteruitkijkspiegel. Ik draai de spiegel op de nachtstand: een waarschuwingslicht knippert, een telefoon gaat over, een stem zegt: ‘Emergency desk, what is your problem?’

Ik blijk per ongeluk de alarmknop onderaan de achteruitkijkspiegel te hebben geactiveerd en verlang naar een auto zonder overbodige elektronica.

 

 

Gerelateerde berichten