Te moeilijk voor opa dus


Samen met vrouwlief gezeten aan het strand van Pattaya. Heet zand, met daarop rijen kleurige parasols, en veel, met roodverbrande farangs en aanhang gevulde strandstoelen daaronder.

Naast mij een dikbuikige en grijsharige landgenoot van pensioengerechtigde leeftijd. Woonachtig in Nederland, maar jaarlijks voor langere tijd neerstrijkend in Pattaya, samen met vaste Thaise vriendin. Het goede leven levend.

Dat weet ik allemaal, omdat eega het in haar oneindige wijsheid nodig vond te vragen waar ‘Opa’ vandaan kwam, aan zijn decennia jongere Thaise vriendin. En omdat ze vervolgens dacht dat ik het wel leuk zou vinden met een landgenoot te kunnen praten. En we zodoende twee strandstoelen opschoven, richting Hollandse gezelligheid.

Zie daar het misverstand.

Want ik vind het niet leuk. Vrouwlief kwettert honderduit tegen haar jonge Isaanse buurvrouw en ik word geacht hetzelfde te doen tegen pappie pensionado.

Maar heb na een klein kwartiertje mijn buik al vol van opa. Want het gaat weer eens nergens over, behalve over opa zelf. Dat hij altijd op dit stuk strand neerstrijkt vanwege aanslipper-afstand van hotel, zijn riante vergoeding uit de Nederlandse staatsruif, de goedkoopte van plaatselijke winkelwaar en de leeghoofdigheid van vriendin.

Maar dat is niet waar ik me het meest aan erger. Het is het hondse handgebaar en de korte grom waarmee buur een oudere Thaise vrouw, welke langslopend vraagt of meneer soms een massage wil, verbaal van zich afduwt. Het vriendelijk lachende vrouwtje probeert het zowaar nog eens en krijgt dezelfde boerse reactie. Met een korte wenk geeft buurman vervolgens vriendin de regie in handen, om massage-mevrouw in haar eigen taal te verzoeken op te rotten. Zo wordt het tenminste geformuleerd in onvervalst Nederlands.

Om zich vervolgens tegen mij te beklagen over de hordes souvenir- en massage-colporteurs die langslopen, en een graantje wensen mee te pikken van opa’s welvaart. Hij komt voor zijn plezier tenslotte en heeft geen behoefte aan dat gebedel. Omaatje heeft intussen haar weg vervolgd en probeert elders haar talenten te slijten. Zo te zien niet in het minst aangedaan door de brute benadering van buur.

En ik vraag me af hoe het mogelijk is dat iemand die naar eigen zeggen al meer dan dertig jaar Thailand als vakantiebestemming heeft, het klaarspeelt geen enkele Thaise zin te kunnen ophoesten.

Hoe moeilijk kan het zijn om een simpel ‘Mai aow khrap’ uit te brengen? En misschien een kleine glimlach als toegift. Waarmee men voor alle ooit nog passerende strandventers het juiste zinnetje in huis heeft, en tevens laat zien enige, zij het minimale, interesse te hebben in het land waar men zo graag verblijft. Nou, te moeilijk voor opa dus.

En het begint me te dagen dat de onderuitgezakte blanke bolster-ruwe pit naast me op datzelfde moment net zo goed aan het strand in Vietnam, Indonesië of de Filipijnen had kunnen rondhangen, met zijn lokale vriendin lokale mensen afblaffend. Want Thailand op zich boeit hem geen ene mallemoer. Zolang hij maar begrepen wordt met zijn gegrom en op zijn wenken bediend. Omdat Opa betaalt, en dus gelijk heeft.

Want wat interessseren hem die Thais. Het gaat erom dat de zon schijnt, zijn natje gebracht wordt en vriendin multi-taskend voor tolk, kruier, en vrouwelijke vliegenmepper speelt om alle irriterende strandvlooien van hem af te houden.

En ik besluit voortaan dit gedeelte van het strand te mijden, en hoop van harte hetzelfde voor alle massage-omaatjes.


Lieven Kattestaart
Over Lieven Kattestaart 103 Artikelen
Lieven Kattestaart (1963) werd geboren in Middelharnis. Hij werkte van 1991 tot 2016 bij de Gemeente Goeree-Overflakkee. Sinds 1993 bezoekt hij Thailand en raakte zoals zovelen verslaafd aan het land en de bevolking. In Isaan, het noordoostelijk deel van Thailand, ontmoette hij zijn vrouw Pranom (Ooy).

1 Comment

  1. Tja, om type’s als opa niet tegen het lijf te lopen ben ik bereid om een kilometers lange omweg te maken.

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.