Straattoneel in Parijs ware kunst voor doehetzelvers

Paul van der Hijden, Straattoneel
Straattoneel, van alle tijden, plaatsen en artiesten

In Bangkok zowel als andere steden en dorpen in Thailand worden regelmatig straatfestivals gehouden. Lokale en soms ook internationale artiesten vertonen hun kunsten al dan niet met medewerking van het publiek.

Ik heb ooit aan de wieg mogen schommelen van het Limburgse Straatfestival en wij zochten onze artiesten ook internationaal. We gingen ze zelfs, zover als mogelijk en financieel haalbaar was, op andere festivals bekijken. Eenmaal gebeurde dat met een kleine delegatie die per trein vanuit Limburg naar Parijs reisde om aldaar een grote Italiaanse kunstenaar te gaan contacteren. Een van mijn medereizigers was een medewerker van de Culturele Raad Limburg welks initialen hij ook op zijn koffertje had geplakt.

Wij kwamen na een vrolijke reis van een uurtje of vier op het Gare du Nord in Parijs aan en verplaatsten ons naar het Gare de Lyon waar onze geëerde gast zou aankomen vanuit Italië.

Om de een of andere reden had deze vertraging en wij besloten onze wachtplek op het perron te verruilen voor een lunch in een brasserie in de straat.

Ik ruik nog de geur van dat restaurant en we deden ons tegoed aan heerlijke salades, fijne Belgische frieten en meer van zulks lekkers. Afgeblust met een bescheiden wijntje, alles uiteraard op onze eigen kosten. Terwijl wij genoeglijk aten viel ons op dat het buiten een heen en weer rijden was van politiebusjes met zwaailichten en sirenes en we veronderstelden dat er brand dan wel een aanslag was gebeurd in het quartier. Na het toetje kwam de onvermijdelijke rekening en onze CRL medewerker riep verbijsterd om zijn verdwenen koffer. Enig nadenken van ons leverde op dat hij deze mogelijk had laten staan op het perron.

We rekenden af en liepen op een drafje terug naar het station maar zagen dat dat omzwermd werd door militairen met mitrailleurs om hun schouders. Ook waren er ver buiten het gebouw afzettingslinten gespannen die ramptoeristen en buurtbewoners op een afstand moesten houden.

Naarmate we het gebouw naderden bekroop ons het bijzondere gevoel dat de heisa op straat die we gehoord en gezien hadden wel eens vanwege ons zou kunnen geweest zijn. En ja hoor.

Op de plek waar wij op de Italiaanse straatartiest hadden staan wachten stond, in een grote leegte het prachtige koffertje van onze collega met de letters CRL erop. Het zou immers onder andere ook ‘Combattants Révolutionnaires de Lyon’ hebben kunnen betekenen.

Gelukkig begreep de dienstdoende verantwoordelijke dat het inderdaad toch ons onschuldige koffertje was en na opening (een hoop papieren in het Nederlands over artiesten die tegen betaling een straatscène willen veroorzaken) mochten we het meenemen en verdwenen we snel in het straatgewoel van de Lichtstad.

 

Eerder gepubliceerd in NVTBKK magazine De Tegel, september 2016

Paul van der Hijden
Over Paul van der Hijden 27 Artikelen
Geboren Limburger Paul van der Hijden (1951) studeerde voor maatschappelijk werker en werkte jarenlang o.a in de crisisinterventie, psychiatrie, jeugdhulpverlening, ongehuwde moederzorg, zelfhulpondersteuning en buddyzorg. In 1992, bij toeval op vakantie in Thailand, besloot hij daar ooit zijn pensioenjaren door te gaan brengen. Na vervroegde uittreding maakte hij in oktober 2008 zijn droom waar. In Thailand is hij actief geweest in de Nederlandse Vereniging Thailand.

2 Comments

  1. Duidelijk dat die CRL geen zelfmoordterroristen waren, anders hadden jullie het koffer nooit mogen benaderen, laat staan, openmaken.

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.