België: Sport en Identiteit


Roger Stassen, Sport, Identiteit, België
Saamhorigheid dankzij sportief succes

Brood en spelen

Tijdens het voorbije wereldkampioenschap atletiek in Londen zat ik zo ongeveer met mijn hoofd in het tv-scherm. Vooral de zevenkamp bij de vrouwen kreeg mijn interesse. Zevenkampsters zijn dan ook, u zal dit zeker beamen, prachtige creaturen.

En, hoe kan het ook anders, de Belgische hoop op eremetaal Nafissatou Thiam, kon zich verblijden op mijn bijzondere aandacht. Ze loste de hoge verwachtingen van de natie met veel grandeur in. Nafi won het hoogspringen, het kogelstoten, het verspringen en… de gouden medaille! Ik zag ook de Amsterdamse Anouk Vetter het speerwerpen winnen en was verbaasd welke kracht zulk een tenger lijf kan genereren.

Roger Stassen, Sport, Identitie, België
Amsterdamse trots Anouk Vetter

Waarom zijn we toch zo gefascineerd door sportevenementen? Dat vroeg ik me na afloop af.

Waarom ben ik me plots weer iets meer Belg gaan voelen, terwijl mijn vaderlandsliefde niet bijzonder groot te noemen is?

Ik maakte me de bedenking of ik met evenveel belangstelling en interesse gekeken zou hebben moest een Zimbabwaanse of Uruguayaanse de heptathlon gewonnen hebben, ook al was zij de bevalligheid zelve… en zou ik überhaupt gekeken hebben?

Waarom, waarom, waarom?

Roger Stassen, Sport, Identiteit, België
Sportief succes helpt tegen vooroordelen. Belgische superster Nafi Thiam

Nafi is in België geboren is Franstalig en dochter van een Belgische vrouw en Senegalese vader. Door haar gouden medaille in Rio werd ze een superster in ons land.

Weer zoiets om je vragen bij te stellen. Waarom hechten we dusdanig veel belang aan olympische medailles? De medailleoogst per land wordt voortdurend vergeleken en de hoeveelheid aan eremetaal is bepalend voor ‘s lands status. Miljoenen aan overheidsgeld worden er gespendeerd aan begeleiding van sportlui.

U herinnert zich ongetwijfeld hoe Oost-Duitsland destijds iedereen overklaste en welke middelen hiervoor werden ingezet.

Waarom vroeg ik me toen al af.

Zet een land zich zo op de kaart?

Welke voordelen heeft het?

Heeft het enkel met imago te maken?

Zijn er economische consequenties?

Heeft het eventueel met “Panem et circenses” brood en spelen te maken?

Mort het volk minder, is het gepeupel volgzamer en bijgevolg minder geneigd tot rebellie, voelen de leiders zich succesvoller, wanneer hun nationaal team of hun vaderlandse atleten successen behalen?

Zijn de Amerikanen weer de trotse bewoners van “a great nation” wanneer ze Russen en Chinezen een poepje laten ruiken en meer gold medals binnenrijven?

Het kopen van een imago

Sportdwergen als Bahrein, Koeweit of Qatar die, laten we eerlijk zijn, vroeger enkel goed waren in kameelrenwedstrijden willen nu een deel van de sportgloriekoek. Je ziet dat er massaal Ethiopiërs, Kenianen en Oegandese lopers hun staatsburgerschap verwerven. Iets waar de duizenden Indiërs, Pakistani, Filipinos en Thais die worden ingezet in de bouw van hun sporttempels alleen maar van kunnen dromen.

Roger Stassen, Sport, Identitie, België
Allemaal in stamkleuren..

In het voetbal wordt het zo mogelijk nog irreëler, nog surrealistischer. Een voetbalwedstrijd kon je vroeger zien als een alternatief (met minder bloedvergieten) voor clan- of stammenoorlogen. De krijgers waren van eigen bodem of tenminste van dezelfde regio. Nu is een voetbalteam een peperduur aangekocht zootje. Let wel!, de toeschouwers van de beide partijen tooien zich in de stamkleuren als vanouds. De clan draagt dezelfde sjaals, t-shirt, petjes, zingen samen het clublied, joelen op dezelfde momenten, schelden de scheidsrechter uit en zijn intens gelukkig bij winst en intens ongelukkig bij verlies.

De spelers daarentegen………………….. (dit mag u zelf invullen)

Zo zijn de Catalanen apetrots op “hun” F.C. Barcelona waar geen enkele geboren Catalaan speelt sinds Carles Puyol met pensioen ging. Toch zingt men er uit volle borst het Catalaans volkslied bij aanvang van elke thuiswedstrijd.

In Parijs werd onlangs Neymar, een Braziliaan, aangekocht met het geld van een Qatarese miljardair. Heel Parijs verwelkomde de voetbalgod. In het stadion deed hij enkele kunstjes met een bal, nam een microfoon en sprak het volk toe: “Paris is magic”, zei hij. Waarna hij stante pede één van hen werd, un vrai Parisien.

Roger Stassen, Sport, Identitie, België
Eén voor allen, allen voor één. Dankzij het kapitaal.

Hoeveel Amsterdammers spelen er bij Ajax, hoeveel Londenaars bij Chelsea? Hoeveel buitenlanders werden er in het verleden Belg gemaakt waarna ze terstond rode duivel werden?

…en waarom laten wij ons in rode duivelsnaam zo gek maken en vinden we deze evolutie normaal?

Sport is zo mooi om naar te kijken, wekt zoveel emoties los, brengt zoveel mensen in beweging, is zo dikwijls onderwerp van onze gesprekken!

…. maar je mag er niet teveel bij nadenken.

En dat is allemaal de schuld van Nafi.

Die mooie rijzige hinde bracht mij aan het denken, daarna aan het schrijven en tenslotte jullie aan het lezen.

Roger Stassen, Sport, Identiteit, België
Rijzige hinde Nafi Thiam

Welnu, ik vergeef het haar want haar mooie glimlach maakt me mild (onder andere). Voor wat mij betreft verdient ze een platina medaille en die wil ik persoonlijk bij haar opspelden. Daarna zingen we samen de Brabançonne en pinken een traan weg tijdens het hijsen van onze nationale driekleur.

 

Wie beweert dat sport niets te maken heeft met politiek zegt net zoiets als dat striptease niets te maken heeft met seks.

Vladimir Boekovski
Sovjet dissident en auteur

Sport is de belangrijkste bijzaak in het leven.

Kees Jansma
Nederlands sportpresentator

Sport is de speelgoedafdeling van het leven.

Jimmy Cannon
Amerikaans sportverslaggever


Roger Stassen
Over Roger Stassen 135 Artikelen
Roger Stassen werd in 1954 geboren te Genk, Belgisch Limburg. Als kind al een fantasierijke dromer en boekenwurm. Na een bijzonder gevarieerd beroepsleven als o.a. verpleger, sjouwer bij een verhuisfirma, matroos op de binnenvaart, fabrieksarbeider, stratenmaker, jeugdauteur en archiefbediende nu met pensioen, eindelijk! Want de heerlijke mogelijkheid hebbend voor langere periodes in Thailand te verblijven, het vaderland van zijn echtgenote Siriwan. Sinds 1993 met deze Noord-Thaise uit Chiang Kham gehuwd, lief, leed en de bankrekening delend. Heeft bij regelmaat onbedwingbare schrijfkriebels, is hondsdol (dol op honden), fotografeert bijzonder graag en interesseert zich voor tropische flora. Thailand is een gigantisch vat vol verhalen die enkel nog geschreven moeten worden. Wat al wel geschreven is kan ook worden gelezen op https://mijnazieblog.wordpress.com

3 Comments

  1. Daarmee is de vraag nog niet beantwoord, waarom sommige staten atleten overkopen, zoals Roger zegt en ze tot hun eigen nationale roem rekenen, en dat anno 2017.
    Het lijkt simpel, maar het is het niet.
    Ik dacht dat de wereld zo mondiaal geworden was.

  2. Inderdaad Roger, een gesublimeerde stammenoorlog veelal uitgevoerd door dikbetaalde overlopers. Of moet je ze ze huurlingen noemen, die voor het hoogste bod gaan? Afijn, het verschijnsel is niet nieuw. Tijdens de 100 jarige oorlog vochten de Bourgondische hertogen als dat zo uitkwam met de Engelsen tegen de Fransen. Dat was natuurlijk voor de vorming van de moderne staat, die door de globalisatie wat minder scherp geprofileerd is. Dan mag je als sportliefhebber een oog dicht knijpen en blij zijn met alle hulp die jouw team (of land) geboden wordt. Mooi verhaal Roger.

  3. De nagel op de kop Roger.
    Een kleurrijke en perfecte analyse van ons “tijdelijk” samenhorigheidsgevoel.
    Iedereen heeft de aangeboren drang om “ergens bij te moeten horen”. Als supporters identificeren wij ons met de clubkleuren, het team,…en we gaan er ook volledig in op. Na de match of een bijzondere prestatie hebben we nog even een euforisch gevoel dat langzaam wegebt wanneer het gewone leven ons terug overvalt….maar ’t was heerlijk om ’t beleven.
    Het is des mensens…

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.