Songkran 2016: triest record verkeersdoden, mislukte campagne


Hans Geleijnse, Songkran 2016, Telraam

Het Songkran-carnaval 2016 is over. Tenminste, als we het hebben over de periode van de ‘zeven gevaarlijke dagen’ waarin in de meeste delen van Thailand Songkran wordt gevierd. Omdat volgens de diverse berekeningen de hele maand april Songkran-maand is zijn er her en der nog wat Songkran-festivals waar steden, zoals Pattaya, trachten te profiteren van het wegvallen van concurrentie elders. Miljoenen Thai en een onbekend aantal buitenlanders hebben tijdens het carnaval een geweldige tijd gehad. Voor duizenden anderen werd Songkran 2016 een ramp. Het voorlopige officiële verliescijfer aan verkeersdoden werd dinsdag op 442 bepaald, het hoogste in tien jaar tijd.

Het opmaken van deze zwarte balans moet een klap in het gezicht van de Thaise autoriteiten zijn. Nimmer was er een campagne om dit soort cijfers naar beneden te krijgen als dit jaar. Junta-leider Prayuth kondigde persoonlijk strenge maatregelen af tegen dronken achter een stuur (dit jaar oorzaak van 34.09% van de ongelukken) en roekeloos rijgedrag (32.93%). Hij introduceerde wie niet horen wil moet voelen: intrekking van rijbewijzen en inbeslagname van voertuigen. Dit uiteraard nog afgezien van arrestatie, gevangenisstraf en boetes.  Het heeft geen zier geholpen. Niet alleen in aantal doden, maar ook de aantallen gewonden en ongelukken doen de cijfers van vorig jaar verbleken.

Wat is er mis gegaan? Naar mijn stellige overtuiging is dit het volledig ontbreken van dag-in-dag-uit campagnes tot bewustwording van de noodzaak tot mentaliteitsverandering. Van weggedrag. Van verkeer en alcohol. Naar analogie van de discussies rond het effect van de doodstraf kun stellen dat van strenger straffen onvoldoende afschrikwekkende werking uitgaat. Misschien wordt het geduldige en continue werken aan gedragsverandering door autoriteiten die gewend zijn dat hun orders stantepede worden opgevolgd als een softie-aanpak beschouwd.

Maar de ervaringen buiten Thailand leren dat een combinatie van strikte controle en aanhoudende publiciteit effect sorteert. In Italië droeg een twintig jaar geleden geen scooter-rijder een helm. Publiciteit en controle veranderden dat binnen een jaar (op wat rebelse gebieden als Sicilië en rond Napels na). Hetzelfde kan gezegd worden van de Nederlandse campagne over het zgn. ‘scharen’ en het ‘bumper-kleven’ en niet te vergeten de ‘Bob’.

Vanzelfsprekend zou er veel meer geïnvesteerd moeten worden in verkeersarchitectuur, maar helaas wordt er in Thailand meer gedacht aan wildgroei in uitbreiding van het aantal wegen dan aan het veiliger maken van de bestaande. Zou de politiecontrole veel beter geregeld moeten zijn. Echter, als je kijkt naar de eerste reacties op de trieste Songkran-balans van dit jaar blijkt dat het besef van een stelselmatige en gehuldigde aanpak totaal ontbreekt. Wat zegt bijvoorbeeld de man die door het militaire gezag is belast met binnenlandse zaken?

Volgens de Bangkok Post trok generaal Anupong Paochinda tijdens een persconferentie van het Departement voor Rampenbestrijding en Mitigatie de volgende conclusie: voor volgend jaar een voorbeeld nemen aan de provincies waar dit jaar tijdens de Songkran-periode geen doden zijn gevallen, te weten Yala, Trat, Ranong en Nong Bua Lam Phu. De provinciale autoriteiten elders moesten volgens hem de statistieken van dit jaar ”maar eens goed bestuderen en analyseren, zodat ze voor volgend jaar korte- en lange-termijn maatregelen kunnen treffen om de risico’s te verminderen.”

Gegeven het feit dat de verliescijfers over 2015 allerminst florissant waren, zal de Thaise burger die dit leest of hoort toch tenminste denken, wat is er dan gebeurd met de goede voorbeelden en de statistieken van vorig jaar? Waarschijnlijk niks! Misschien kijkt die Thai ook even op de Thaise landkaart om te beseffen dat Anupong vreemde voorbeelden noemt. Yala bijvoorbeeld, in het uiterste moslim-gedomineerde Zuiden, is waarschijnlijk geen provincie waar men onbekommerd massaal Songkran gaat vieren.

Ranong en Trat zijn de twee meest dunbevolkte provincies van het land. Ranong aan de Andaman Zee is voor 80 procent bebost en grotendeels bergachtig, het regent er acht maanden van het jaar dus aan extra water met Songkran is geen behoefte. Blijft over Nong Bua Lam Phu, in het uiterste noordoostelijke puntje van het land. Die provincie is de jongste van het land dus waarschijnlijk zijn alle wegen en verkeersborden er nog nieuw. In elk geval een erg-verweg-uithoek.

Nee, een houtsnijdende analyse van het trieste 2016-record lijkt mij dit niet. Alex Ouddiep vindt blijkens een reactie onder een vorige column van mijn hand dat dit hele gedoe met statistieken rond Songkran niet serieus te nemen valt. Thailand bezet de tweede plaats op de wereldranglijst van dodelijke verkeersslachtoffers per jaar. Alex verwerkte dit cijfer tot een daggemiddelde en kwam op 66,4 doden uit. Volgens hem verschilt de Songkran-periode niet van ‘normale verkeersdagen’, oftewel al het gedoe met statistieken is een hype die het onvermogen om werkelijke oplossingen te bedenken moet bedekken.

Dat lijkt logisch. Alleen wel dit: als je geen rekening houdt met pieken die tot het jaartotaal leiden kun je zelfs ‘bewijzen’ dat de verkeersdeelnemer in de Songkran-periode, met veel meer wegverkeer dan normaal, statistisch gesproken de minste kans op een fataal ongeluk heeft. Dat wil er bij mij niet in, zeker als je meerekent dat bij meer dan eenderde van het aantal ongelukken alcohol in het spel was. Anderen zoeken het minder in eigen verantwoordelijkheid van de Thaise Songkran-vierders en meer in die van de Thaise staat. Die moet voor veiliger wegen etc. zorgen. Die staat wordt tegenwoordig bestuurd door de junta. Dus is het voor junta-critici verleidelijk verband te leggen tussen het 2016-hoogterecord (of dieptepunt) en het regime.

Om dat te bewijzen kun je ook naar een statistiek grijpen. De Bangkok Post plaatste zonder commentaar deze: Hans Geleijnse, Songkran 2016, verkeersdoden

Oftewel, na het aan de macht komen van de junta meer doden en ongelukken. Op de site van de Post reageerde een uiteraard anonieme lezer sarcastisch: The Thai people were obviously delirious with happiness this year, so happy that they forgot their minuscule understanding of safe behaviour.

Ik ga niet mee in dit soort onzin. Dit is geen politiek probleem, of een junta-probleem, het is een probleem van algemene, puur-Thaise aard. Van niet aanpakken wat je niet belangrijk vindt. En daarmee bedoel ik niet dat Thais niet kunnen autorijden. Nee, het gaat om weggedrag dat sinds jaar en dag als normaal wordt beschouwd. Eerst ik, dan jij, dat is de norm. Ik zal de lezer niet vermoeien met praktijkvoorbeelden, maar sommige gedragingen zijn zo algemeen en geaccepteerd dat je de indruk krijgt dat die bij de rijlessen er worden ingestampt.

Ook al ben ik geen verkeersexpert, ik zou andere aanbevelingen doen dan de generaal Anupong. Meer dan 80 procent van de ongelukken gebeurt met de motorai. Meer dan de helft van de betrokkenen is jong. Wil je een duidelijker aanwijzing voor een doelgroep? Nummer één voor aantal ongelukken was opnieuw Chiang Mai, van de ongelukken met dodelijke afloop Bangkok en Nakhon Ratchasima. We weten dus ook waar de doelgroep zich vooral bevindt en waar mogelijk de verkeersvoorzieningen het slechtst zijn. De prioriteiten voor een plan van aanpak dienen zich als vanzelf aan.

Laat de admiraal onderwijsminister maar beginnen met de introductie van lessen veilig verkeer, zowel kennis als gedrag. op de lagere scholen. Op de leeftijd van mijn dochter had ik mijn eerste verkeersdiploma al te pakken (om van zwemdiploma’s maar niet te spreken, maar dat is een ander onderwerp). Posteer een agent bij scholen, zeker bij de lagere en laat die maar de ouders met drie of vier helmloze kids op de brommer van de weg plukken. Naar huis lopen, beste pa of ma en terugkomen met helm. Roekeloze rijders? Verplikcht veilig verkeerscursus volgen, met examen. Gezakt? Rijbewijs kwijt. En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.

Teenslotte: beperk het Songkran carnaval voor het hele land tot een aantal vastgestelde dagen in één April-week. Laat de carnavals maar met elkaar concurreren. Dat beperkt het Songkran-toerisme en wie weet ook de verliescijfers.

Oh ja, en wie iets gemerkt heeft van door droogte veroorzaakte watertekorten bij de grootste wateroorlog ter wereld mag de hand opsteken.

 

 

 


Hans Geleijnse
Over Hans Geleijnse 345 Artikelen
Hans Geleijnse (1944, Zaandam). Voormalig beroepsmilitair en dienstweigeraar. Passie voor reizen, schrijven en muziek. Belandde in journalistiek, leerde het vak in de praktijk. Werkte twee decennia als buitenlands correspondent voor persbureau GPD en div. andere Nederlandse media. Hij woonde met partner en dochter ruim tien jaar in Thailand.

1 Comment

  1. Is de schuld van die bromfiets verkopende landen en in mindere mate die auto’s natuurlijk.
    En ja al dat ge je moet werkt niet bij de mens in deze streken.
    Heb trouwens een dag of veertien een uurtje of drie per dag water gehad tot bagger bruin aan toe.
    Ze hebben er op overgehouden.

    P.s. je ideeën voor volgend jaar zijn redelijk maar wel groot gehalte witneus.
    Komt door dit soort ideeën dat ik de 90 dagen verblijfs-controle met drie A4 papiertjes mag op lengen in de toekomst.
    Brengt mensen op ideeën al dat gevraag en oplossingen aandragen.

    R.I.P. voor al diegene die net een duizendste van een seconde even niet aan het opletten waren of in de weg stonden.

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.