Bangladesh. Het dodelijke sloopwerk aan schepen

Bangladesh, sloopwerk, Erik Kuijpers

 

Het dodelijk dilemma van slopers in Bangladesh

Dalende vrachttarieven wereldwijd hebben geleid tot het afstoten van oude olietankers naar een vroeg graf; naar de sloopplaatsen in zuidoost Azië. De landen waar dat sloopwerk wordt gedaan zijn Bangladesh, India, Pakistan en China.

Maar Beijing stopt hiermee; de nationale milieuwetgeving verplicht het land deze vervuilende activiteit te staken en dat zal de druk op de andere landen alleen maar doen toenemen.

Alleen al China krijgt nu nog jaarlijks door dit sloopwerk er een afvalberg schroot bij van 2,5 miljoen ton.

De allerarmsten, weer

In Bangladesh begon dit sloopwerk rond 1960. Er zit handel in en op geld beluste lieden willen dat wel financieren. De werkers zijn afkomstig uit de armste lagen van de bevolking, vooral uit het noorden van Bangladesh waar geen werk te vinden is.

Je vindt hier gemakkelijk werk want een opleiding is niet nodig en vragen worden door deze mensen niet gesteld.

De ‘dikke boys’ zitten in de hoofdstad Dhaka en hebben voldoende invloed om hier en daar een oogje dicht te laten knijpen ondanks de wetgeving in het land.

In 2009 gaf een rechter in Bangladesh opdracht dat alle schepen eerst door de eigenaar moeten worden geschoond voor alle resten aan boord. Heel langzaam vindt wel wat verbetering plaats maar lang niet op alle werven ook al is de controle nu in handen van het Ministerie van Industrie.

Zwavelboten komen binnenkort ook….

En er komt nog wat aan: in 2020 treedt in werking ‘the IMO sulfur cap regulation’ die zware beperkingen oplegt aan de zwavel in brandstoffen. Veel oude schepen zullen dan de weg naar de sloop vinden.

De ‘International Maritime Organization IMO’ en de ‘UN Environmental Programme UNEP’ hebben wetten in het leven kunnen roepen zoals de Hong Kong Convention met regels hoe schepen af te leveren voor de sloop.

Vooral schepen uit Europa zijn vervuilers. Bangladesh vindt dat ze zelf hun vuil moeten opruimen of op de werf moeten zorgen voor schoonmaakmaterieel en fabrieken.

Bangladesh, sloopwerk, Erik Kuijpers

Een schip is giftig!

Om de voornaamste vervuilers op te noemen: asbest, zware metalen, olie en pcb’s.

In het lens- en het ballastwater kom je zaken tegen als arsenicum, koper, chroom, lood en kwik.

De werkers hebben geen, of nauwelijks, materiaal om zich te beschermen tegen deze gevaarlijke stoffen en dat heeft in 2018 al geleid tot 14 doden, nog los van de mensen die heel langzaam vergiftigd raken door de sluipmoordenaars als net opgenoemd.

Bron: Freightwaves.com

Vertaald en bewerkt door Erik Kuijpers

Foto’s en prenten

Schip voor de sloop; foto Shutterstock.

Voeten; thanks to shipbreakingplatform.org why-ships-are-toxic

Erik Kuijpers
Over Erik Kuijpers 517 Artikelen
Erik Kuijpers (1946) werkte 36 jaar als aangiftemedewerker inkomsten- en vennootschapsbelasting. In 2002 emigreerde hij naar Nongkhai in Thailand waar ook zijn partner en pleegzoon wonen. Erik pendelt nu afhankelijk van de seizoenen tussen Thailand en Nederland

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*