De groepsreis. Harde landing voor hangmatfilosoof

Groepschinezen

Roger Stassen, Singapore, Chinezen, Groepsreis

Standvastig en onvermurwbaar had ze haar plaats ingenomen. Hèhè, dat had ze toch maar weer goed voor mekaar gekregen jazeker, ze was eerste in de rij. Straks zou ze als “allereerste” aan boord gaan. Deze dame had die anderen van haar groep een flink poepje laten ruiken. Af en toe zwaaide ze met haar paspoort naar de bediende van Lion Air. Die vertrok geen spier en opkijken, nee hoor! Dat zou de andere in de rij enkel maar aanmoedigen. Wuivende Chinese paspoorten waren voor haar dagelijkse kost.
Nog eventjes en dan zou ze een boodschap inspreken via de microfoon, de volgorde volgens seatnumer namelijk. Seats van 1 tot 20 gelieve nu te boarden.
Op dat moment had ze gewacht. De dame stormde, alsof ze een zware kasteelpoort wilde inrammen, naar voor. Zij wist namelijk dat, wanneer er in microfoons werd gesproken, haar moment van glorie zou aanbreken.
Diepe ontgoocheling volgde toen de vrouwelijke bediende haar – vriendelijk glimlachend en in het Chinees – informeerde dat ze, spijtig genoeg moest opzij gaan en wachten.
Ik bestudeerde haar gelaat in het voorbijgaan. Keek ze nu treurig, ontgoocheld, boos, gechoqueerd? Spijtig genoeg ben ik niet zo goed in het herkennen van emotionele gelaatsnuances, zeker van de Centraal-Aziatische mensensoort.
Een uurtje vroeger was het in-de-rij-aanschuiven voor de incheckbalie zo mogelijk nog een graadje erger. De groep scheen de volledige vertrekhal ingepalmd te hebben. Ze schreeuwden en tierden vanop verre afstand van mekaar, blokkeerden de doorgang op de meest ongepaste momenten en pikten plaatsen in bij elk moment van onoplettendheid. Je zou dit soort gedrag verwachten van een bende onopgevoede pubers die op zomerkamp vertrokken… maar dit waren volwassen, ja soms zelfs bejaarde, individuen.

Een geschiktheidscertificaat

Ik pleit er dan ook voor dat Chinezen (vooral de in groep reizenden) voortaan aan hun eigen landsgrenzen een reisgeschiktheidscertificaat zouden moeten voorleggen. Dit geschiktheidscertificaat zou hij/zij dan enkel verkrijgen na het volgen van een cursus “Hoe gedraag ik me in het buitenland zonder overlast te veroorzaken” (enkele uurtjes spuug- en rochelontwenning moet er zeker deel van uitmaken). Een individueel reizende heeft niemand om luid tegen te schreeuwen en irritant te kakelen dus die kan zonder. Te streng zijn hoeft hier niet, enkel de groepsreizenden dus.

Roger Stassen, Singapore, Chinezen, Groepsreis
Foto ©R. Stassen

Dit bedacht ik wachtend aan gate 21 in Don Mueang Bangkok vlak voor het inschepen naar Singapore. Ik had nooit een andere bevolkingsgroep dergelijk kabaal horen maken. Zich zorgen maken over medereizigers van andere origine wat betreft mogelijk storend gedrag is bij hen totaal afwezig. Gate 21 is niet mijn enige ervaring op dit vlak. De inwoners van deze rijzende (en reizende) economische macht breken vrij recent massaal uit en de wereld zal het geweten hebben. De stevige staatseierschaal die dit decennialang verhinderd heeft is gebroken en miljoenen gele, kakelende kuikens zwermen in grote groepen over de wereldbol.

Vragen zonder antwoorden

Waarom ervaar ik dit nu als storend vraag ik me af?
Ik dwing mezelf steeds tot dergelijke vraagstellingen om niet te vervallen in het veralgemenen. Dus Roger -. wat denk je, waarom?
Wel – misschien omdat respect voor je medemens gedragsbepalend is? Dit lijken zij (de groepschinezen) totaal te ontberen. Weten ze het niet, beseffen ze het niet?
Geen antwoord? Ok, volgende vraag.
Was dit niet een beetje een déjà vue ervaring beste Roger? Waren de Russen enkele jaren geleden dan zoveel beter?
Nee, goed dat je dit vraagt. Denk ik eigenlijk niet.  Het verschil is dat Russen niet in groep hoefden te zijn om storend en irritant gedrag te vertonen.
Aha, nu is er vergelijkingsmateriaal. We hebben Russen en we hebben groepschinezen, dan kunnen we er een “studie” over maken.
Ach, weet je, laat maar.

Zelfcensuur kan geen kwaad…

Laat me het houden bij het schrijven van banale teksten, daar ben ik goed in. Studies maken wordt gedaan door erkende instellingen of universiteiten. Ik zou mij trouwens op zeer glad ijs begeven. Mijn echtgenote is euh… voor de helft Chinees, begrijpt u? Even aan zelfcensuur doen kan nooit kwaad.

Roger Stassen, Singapore, Chinezen, Groepsreis

Trouwens zijn de uit Zuid-Europa stammende groepsreizigers minder luidruchtig? En wat te zeggen over oranjefans (al zal dit in 2018 iets minder zijn, sorry wil echt geen zout in de wonde smeren)… en dronken Nederlandse of Belgische Limburgers tijdens de carnavalsperiode?
Komkomkom Roger, zullen we dan maar besluiten dat mensen in groep zich een beetje anders gedragen dan enkelingen? Rare mensen die groepsreizigers!
Dit schrijf ik vanuit Singapore waar Siriwan en ik momenteel verblijven tijdens een groepsreis. Daarstraks liepen we als een kudde domme schapen achter onze gids.
Raar volkje moeten de naar ons starende Singaporezen gedacht hebben!

 

Roger Stassen
Over Roger Stassen 107 Artikelen
Roger Stassen werd in 1954 geboren te Genk, Belgisch Limburg. Als kind al een fantasierijke dromer en boekenwurm. Na een bijzonder gevarieerd beroepsleven als o.a. verpleger, sjouwer bij een verhuisfirma, matroos op de binnenvaart, fabrieksarbeider, stratenmaker, jeugdauteur en archiefbediende nu met pensioen, eindelijk! Want de heerlijke mogelijkheid hebbend voor langere periodes in Thailand te verblijven, het vaderland van zijn echtgenote Siriwan. Sinds 1993 met deze Noord-Thaise uit Chiang Kham gehuwd, lief, leed en de bankrekening delend. Heeft bij regelmaat onbedwingbare schrijfkriebels, is hondsdol (dol op honden), fotografeert bijzonder graag en interesseert zich voor tropische flora. Thailand is een gigantisch vat vol verhalen die enkel nog geschreven moeten worden. Wat al wel geschreven is kan ook worden gelezen op https://mijnazieblog.wordpress.com

4 Comments

  1. Hey Kellergeist,

    Het is lang geleden dat ik nog wat van jou te lezen heb gehad.
    Ik ben ingeschreven op Trefpunt Azië en iedere keer dat ik een melding krijg van daar hoop ik dat er iets van jou bij is.

    zo druk kan je het nu toch ook niet hebben hé, dat je ons achterblijvers niet kunt doen glimlachen met je schrijfsels!

    Grtjs

  2. Hallo Roger,

    Goed verwoord, ik ben ook regelmatig over de Chinezen groepjes gestruikeld, of zij over mij in hun drang om toch maar vooraan in de rij te staan, tijdens mijn dienstreizen in Asie en natuurlijk hier in Bangkok. Jaren geleden waren wij en de kinderen naar een voorstelling, en ja daar waren die dan ook, en het leek wel dat hun wereld zou ondergaan indien ze niet op op tijd hun stoeltje bereikten… op een bepaald moment werd het toch te erg, en werden wij en de kinderen bijna uit de slang gedrukt, en heb ik dan een van de overijverige bij de schouder gegrepen en opzij gezet, zodat we weer een beetje lucht konden halen. En dat had een voor mij toch wel rare afloop, ik had alles verwacht, tot een pak slaag toe, maar nee, de man in kwestie draaide zich om, en verontschuldigde zich, en andere Chinezen rond ons maakten opeens ook plaats, en werden bijna model burgers…. Moet er wel bij zeggen dat ik op dat moment nogal autoritair optrad…. en daar zijn ze blijkbaar toch gevoelig voor.

  3. Een hilarisch verhaal, beste Roger. Helemaal niet banaal zoals je zelf nederig aanhaalt, maar vrij scherpzinnig. Er zijn twee belangrijke aspecten die het menselijk gedrag sterk beïnvloeden, aan bod gekomen, het behoren tot een groep en zich ontspannen voelen. De culturele achtergrond speelt ook een belangrijke rol, en dat heb je goed verwoord. Vrij herkenbare taferelen. Ik dacht een déjà-vu te hebben, want ik heb al meerdere keren groepen Chinese toeristen mogen beleven. In Brussel, in Brugge, in Parijs, in Angkor Wat, in Lampang….en telkens was dit een minder prettige ervaring. Voorkruipen, hard roepen, zelfbedieningsbuffets molesteren, rochelen, spuwen, boeren…
    alsof het hun lieve lust is. Ze hanteren duidelijk andere normen dan wij. Misschien hebben zij het wel bij het rechte eind ? Ze zijn de grootste bevolkingsgroep op onze wereld….en het machtige China is in volle expansie. Eerdaags leggen zij ons de normen op, die wij nu niet zo smaken….

  4. Waar zijn de tijden van weleer? Toen de groepchinezen in het collectief, met appelwangen, het land bewerkten, de sikkel in de ene, het Rode Boekje in de andere hand.
    Het respectloze gedrag valt volgens sommige terug te leiden naar 30 jaar one child policy waardoor het “Little Emperor Syndrome” ontstond. Dat betekende 300 miljoen kleine monstertjes die nu de Chinese buitengewesten terrorizeren. Lord help us…

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.