Singapore met Geert Barbier: Yi Ming

Vandaag werd ik opgewekt wakker. Het licht was ook sterker. Was de haze weg? Niet helemaal maar het leek wel een gewone morgen. Ik at mijn ontbijt: meloen met serrano, kaas, som-o (een soort Thaise pompelmoes). Espresso na. Ik merkte dat ik zowaar floot. ZAZ, een liedje van Brassens: je me fais si petit. Ik ging de planten water geven op het balkon – was ik gisterenavond vergeten. De zon probeerde erdoor te komen. Misschien kon ik morgen gaan zwemmen?

Ik belde een taxi, maar er was er geen. Eigenaardig want de schoolvakantie was net begonnen. Ik zag er wat tegenop met de bus en de MRT te gaan werken omdat ik mijn laptop meesleurde maar bij dit weer, ach. En zover was de bushalte niet. Sommige morgens is Singapore een leuke stad om rond te lopen: ze is zo jong! En soms lijken mooie Chinese meisjes de overhand te krijgen, zoals vanmorgen. Even had ik zin om een fotootje te nemen aan de bushalte maar dat zou verstoorde blikken opleveren. Dacht ik.

Vanmiddag ga ik eten met Yi Ming. Die ken ik van mijn vorig werk waar ze op het Risk Department werkte. Yi Ming heeft heel wat mee: ze heeft in Nederland gestudeerd, spreekt zelfs hortend maar goed Duits, is mooi. Alleen is ze een oen wat menselijke relaties betreft. Ze was de enige die er ooit in geslaagd is bij ACR van de ene dag op de andere aan de deur te vliegen: ze had problemen met haar baas en vond er niet beter op dan naar de grote baas een mail daarover te sturen. Misschien kan dat in Amerika, maar in de Chinese bedrijfswereld is dit not done: de hiërarchie is een stalen keurslijf waar je niet uit kan.

Geen nood: twee weken later had ze opnieuw een job. Bij een brokerfirma die ook risk analysis software maakte. In Zuid-Afrika. Die software moest ze aan de man brengen. Met haar Zuid-Afrikaanse boss. Ik zag het aankomen tijdens een etentje net voor het zover was: ze viel voor de boss – of omgekeerd. Ik verwittigde haar. Niet doen, zeker niet met iemand op het werk. Ze glimlachte dromerig. Ik speel hier een beetje pa van Yi Ming. Elke keer weer geef ik goede raad die ze meteen in de wind slaat, om de volgende keer berouwvol toe te geven dat ik gelijk had. Tja. Iedereen moet zijn eigen fouten maken, niet?

Met die Zuidafrikaan werd het zoals verwacht niets: ik had juist geraden dat hij een vrouw en twee schattige kinderen had. Wel neuriede ze bij het volgende etentje Afrikoansche melodietjes – wat me nogal op de heupen ging. Dan trekt ze grote verwonderde ogen en vraagt je wat ze nu verkeerd gedaan heeft. Toen ze begon te mijmeren over uitwijken naar Johannesburg had ik het wel gehad. Zes maand lang liet ik niets van me horen, en zij ook niet.

Tot ze me uitnodigde na het werk iets te gaan drinken. Ze was haar werk kwijt en ze had nog veertien dagen de tijd om iets anders te vinden. Anders moest ze terug naar Shanghai. Ik wist ook niet meteen een oplossing. Ze vroeg zich af hoe ze dit haar ouders moest vertellen. Zou ze ooit nog terugkomen naar Singapore?

Ja dus. Vier maand lang stuurde ze me af en toe een kiekje maar zonder uitleg. Van eentje vond ik later uit dat het genomen was op het Japans soldatenkerkhof in Singapore. Een ander had ze in Thailand genomen, bij een ecologische tuinderij. Daarna was het een tijd stil. Winter in Shanghai.

Op een dag was ze er weer. Op Whatsapp. Ze kreeg de kans om voor een Chinese firma die catastrofe analyse software maakte terug naar Singapore te komen werken. We whatsappten een paar uur lang en uiteindelijk besloot ze naar het job interview te gaan. Daarna was het weer even stil: ze kreeg maar geen antwoord of onduidelijk antwoord, de werkvoorwaarden waren niet denderend. Tja. De rode loper zouden ze voor haar niet uitrollen.

Maar ze kwam, en na de kortste keren was er een Maleise Chinese boyfriend (meer dan een derde van de Maleiers zijn van Chinese oorsprong). En nu verklaarde ze weifelend, gingen ze samenwonen. Volgende zaterdag. Zou dat wel lukken? Wat dan? Wel, dat samenwonen. Ik grinnikte. Net alsof ze me zou geloven als ik nee zei. Trouwens, waarom zou het niet lukken? Ze betaalde voor het eten en ik wenste haar het beste.

De zaterdagmorgen sms-te ik ‘gelukwensen’. Waarop ze antwoordde: “Waarom”? Ik sms-te terug: “Jullie gaan toch samenwonen vandaag”. Het bleef een paar uur stil. Dan kwam haar antwoord. “Bedankt”. Ooit wordt ze zowaar menselijk?

PS Laatst heeft ze me Cheddar meegebracht van Margareth River. Ze was helemaal niet slecht.

Over Geert Barbier 23 Artikelen
Van oorsprong uit Oostende maar woonde 20 jaar in Mechelen. Verder ook jarenlang in Duitsland, in de VS en in Singapore. Zijn werk als internationale verzekeringsadviseur stelde hem in staat een groot gedeelte van de wereld te bereizen. Sinds 2019 woont hij in Thailand en houdt zich bezig met bezig met tuinieren, tekenen, schilderen, talen leren, schrijven en koken.

1 Comment

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*