Singapore met Geert Barbier: Haze Days

Ik heb nooit naar continentaal China gewild omdat ik een heilige schrik heb van de luchtvervuiling. Die beelden op TV van eindeloze wolkenkrabbers in de mist gehuld, nee niet voor mij. Maar een maand per jaar is Singapore net zo. De vorige jaren merkte ik het minder. Er was de vreselijke week twee jaar geleden toen de stad een week lang versmacht werd door de rook van de vuren in Indonesië, maar toen nam ik een week vrij en vloog naar Thailand. Ik herinner me een paar weekends die ik omzeggens de hele tijd slapend doorbracht. Dat zal ook wel in de haze periode geweest zijn. Maar dit jaar is het eindeloos: al twee maanden zonder zon, of ten hoogste een Turner-achtig rood dingetje dat de mist probeert te doordringen. Het lijkt wel winter al is het buiten onaangenaam warm. Alle deuren en vensters moeten dicht en het duister valt vroeg. Net als tijdens een winter. Ik haast me in de schemering naar de afvalcontainers en de brievenbus, en neem snel de lift terug naar boven.

Binnen is het ondanks de airco drukkend, doordat de lucht niet echt ververst wordt. Een beetje zoals ik me winters in ons klein huisje in de Dijkstraat herinner. Ik maak zowaar soepen en stoofpotten. De dagen glijden traag voorbij, en hoewel ik mijn programma volg en wel nog buiten ga voor de Thai lessen, voor het ceramiek-atelier en zoals altijd een pak boeken te lezen heb. Ik lees voor het eerst in dertig jaar Eça de Queiroz’ Maias terug, met wellicht nog meer plezier dan toen.

Een zending van Amazon is een paar dagen geleden aangekomen, want anders kom ik niet aan deze boeken hier: Ghosts of Spain, A Manual for Cleaning Women en Beauty is a Wound. Het laatste is van een Indonesiër, Eka Kurniawan. Ik kijk er naar uit het te lezen, maar ben toch wat wantrouwig, want ik ben een paar keer ferm bedrogen door het enthousiasme van Amerikaanse recensenten. Alleen een houtvuur ontbreekt, al is de geur van open asbakken die nu al weken over de stad hangt genoeg om me van dat idee af te brengen.

Intussen zijn nog een paar weken voorbijgegaan. Vorige week heb ik van thuis in Thailand gewerkt. Een beetje raar: ik moest erg vroeg op, want het tijdsverschil met Sydney is nu vier uur. Ik werd letterlijk wakker met de verre gezangen uit de tempels en het gekwetter van de mussen. En ontbeet wanneer Sue van de markt terugkwam tegen achten. De eerste dagen waren ook grijs: er was een tyfoon over de Chinese Zee naar Noord-Thailand overgedreven, en die zorgde voor somber regenweer. Daarna werd het weer zonnig en niet te warm, met een afkoelend briesje.

Het Indonesische boek heb ik in één ruk – nou ja – uitgelezen. Geen leuk boek, maar een boek op de hoogte van een ‘Honderd Jaar Eenzaamheid’. Zoiets lees je maar een paar keer in je leven. Het laat je een beetje als een drenkeling achter na een zondvloed.

Gewoonlijk kom ik in Thailand voor een lang weekend, op vakantie zeg maar. Dit keer had mijn lichaam tijd nodig om van de haze te bekomen: een paar dagen lang hoestte ik nog mijn longen uit, daarna was het voorbij. Kon ik van de zon genieten. En van het ongelooflijk gekwaak in het eucalyptusbos achter het huis dat nu onder water staat. Ik heb zelfs een reeks foto’s gemaakt van een hop, een prachtig vogeltje dat ik ooit maar één keer tevoren zag. Bij mijn eerste reis naar Zuid-Frankrijk, toen ik twee-drieëntwintig was, ergens tegen Salon de Provence.

Intussen ben ik terug in Singapore, en het begint meteen slecht: we konden niet eens de landingsbaan zien. Dit weer word ik nooit gewoon, en de drukkende temperatuur is eindeloos vervelend. Soms denk ik eraan een Decamerone te schrijven maar die duurde maar tien dagen. Ik zag een foto van een vriendin in Medan – vluchten naar Indonesië zijn spotgoedkoop. Zo moet Londen er in de negentiende eeuw uitgezien hebben. Een eeuwige vieze dikke mist. Als het blijft duren vraag ik om nog een week van thuis werken. Al spreken ze nu al van een haze seizoen tot januari. Dit wordt veel boeken lezen. En wat schrijven?

Passende Muziek: KOYAANISQATSI (Philip Glass)

Over Geert Barbier 23 Artikelen
Van oorsprong uit Oostende maar woonde 20 jaar in Mechelen. Verder ook jarenlang in Duitsland, in de VS en in Singapore. Zijn werk als internationale verzekeringsadviseur stelde hem in staat een groot gedeelte van de wereld te bereizen. Sinds 2019 woont hij in Thailand en houdt zich bezig met bezig met tuinieren, tekenen, schilderen, talen leren, schrijven en koken.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*