Singapore: Lani (Deel 1)


Lani. Ik krijg een ongemakkelijk gevoel wanneer ik de naam schrijf. En er doemt een beeld op dat ik niet meteen wil prijsgeven: zo’n beeld dat je maar een paar keer in je leven krijgt en dat blijft spoken.

Ik ontmoette Lani heel prozaïsch in een bar in de straat van het M Hotel, mijn eerste hotel in Singapore. De bar had een naam die doet nadenken maar ik ben hem vergeten. Ik kijk even op Google of ik hem vind – als de bar nog bestaat – alles gaat snel in Singapore. Nee, ik vind hem niet. Staat hij er gewoon niet op? Is ie weg? Ik bedacht: een maand tevoren ging ik een Duitse vriend afhalen aan hetzelfde hotel, en we wandelden naar Tanjong Pagar. Ik heb er niet echt opgelet, maar ik dacht dat ik de deur van de bar toen nog zag. Misschien niet dus? Now and Then? Dat was de naam, ineens schiet hij me te binnen.

Ik ging de bar binnen en meteen kwam een kwetterende meute meisjes me aangevlogen. Wie wilde ik iets betalen? Ik koos Lani. Ze was klein, mooi en niet zo luidruchtig. En bij het begin heb je als Westerling geen idee van leeftijden van Oosterlingen: alle meisjes zien er twintig uit.

Lani was Filipijnse – dat waren ze allemaal, maar zo snel had ik dat niet door. Er was heel veel wat ik niet meteen door had, zoals de vele verschillende talen die op de Filipijnen gesproken werden. Ze werkte daar, en ze had ook een ander dagwerk. We dronken wat – dronk ze alcohol? Ook dat ben ik vergeten.

Natuurlijk dronk ze, bedenk ik. Ik herinner me een avond toen ze me meenam naar een Filipijnse karaoke op Tanjong Pagar en ze met moeite recht kon blijven terwijl ze wel tien keer ‘Sometimes when we touch’ zong. Achteraf liet ik de taxi haar thuis afzetten aan de HDB-toren aan Whampoa Drive waar ze woonde met vijf-zes andere Filippijnsen.

HDB staat voor Housing and Development Board, de sociale huisvestingsmaatschappij van Singapore. Zowat 80% van de bevolking woont in HDB-flats.

Ik ging de avond erna terug, en de meisjes ruimden baan: dit was iemand voor Lani. Dat weekend gingen we samen fietsen in Pulau Ubin – heel onschuldig. Ik betaalde natuurlijk maar ach, ze probeerde me niet af te zetten. Dat heeft ze nooit gedaan.

Een week later verdween ze zonder een woord en haar telefoon antwoordde niet. Ikzelf was me intussen aan het installeren in een appartement dat de firma voor mij en twee collega’s ter beschikking stelde in een zijstraatje van Bukit Timah, ver van het stadscentrum. Er was toen nog geen MRT en bussen van Newton Circle zaten tjokvol. Pas een week later ging ik langs op vrijdagavond. Ze was er niet. Ik vroeg een van de barmeisjes – een Cebuiana – waar Lani was en ze schokschouderde. Ze was terug naar de Filipijnen, dacht ze.

Er was nog een ander barmeisje, Shiela, met wie ik eerder wat gepraat had. Ze hield van Marquez en dat geeft voer voor praten. Nee, ze wist niet precies wat er met Lani aan de hand was. Familieproblemen, dacht ze. Een paar weken later – en geen Lani te zien – namen ik en Shiela afscheid: ze ging trouwen met een Amerikaan, en ik gaf haar Honderd Jaar Eenzaamheid cadeau op een bankje aan Tanjong Pagar. Ze vertelde me iets wat me op dat moment ongelooflijk voorkwam: dat Lani drie volwassen kinderen had.

Toen ik Lani de volgende keer zag, bleef ze vaag over waar ze uitgehangen had en ik vroeg er niet verder naar. Ik vermoedde een boyfriend, maar ze deed blij verrast toen ik haar een handtas cadeau deed. Nee, geen Vuitton of Chanel: gewoon een mooie grote tas, roodgelakt, want ik had gemerkt dat de hare zijn beste tijd achter de rug had.

Af en toe bleef ik na het werk in de buurt hangen, ging iets eten in het Maxwell Hawker Centre bij de Thai en dronk een Tiger aan het bierstandje. Een paar keer spraken we daar ook af, en af en toe ging ik daarna naar haar bar. Wat kletsen, een te koude Tiger drinken, iets voor haar bestellen. Op een avond wandelden we in de omgeving van het Lau Pa Sat Hawker Centre toen we ineens politie activiteit zagen verder in de straat: een paar patrouillewagens met zwaailichten, eruit springende mannen, hollende mensen. Ze kneep in mijn arm en vroeg me dringend om te keren. Nooit heb ik precies geweten wat haar die reactie ingaf. Ik vroeg ernaar, en ze mompelde iets over dat ze hier ’s avonds niet kon komen.
Tijdens de dag werkte ze bij de onderhoudsfirma van een Australiër, en die stuurde haar dikwijls naar verafgelegen locaties. Zei ze. Op zo’n dagen was ze niet bereikbaar. Raar. Wat voor onderhoud ging ze daar eigenlijk doen? En hoe kon ze deze twee jobs combineren? Want ik wist dat het in Now and Then soms heel laat werd en er heel wat afgedronken werd.

Eén keer kwam ze me opzoeken in het appartement, waar ik die avond – zoals meestal – alleen was. Ze installeerde zich op het bed en trok tientallen selfies, iets wat me altijd mateloos irriteert maar waar Filippina’s gek op zijn. Daarna ging ze uitgebreid een ligbad nemen: ik had de Master’s Bedroom met een mooie badkamer. Dat deed me weer glimlachen. Ik nam nooit een ligbad, maar ging altijd beneden douchen voor en na het zwemmen ’s morgens.

Lani kwam uit Ilocos Norte, helemaal in het Noorden van Luzon, het hoofdeiland. Een nacht rijden van Manila, lachte ze. Ze sprak Ilokano, een zangerige taal die heel veel Spaanse woorden overgenomen heeft maar waarin je ook luid kan tateren. Ze noemde me gapuano? Gapeño? Guapeño – een oud Spaans woord waar ik nu niet meer op kom.

De kink in de kabel kwam toen Neema, mijn toenmalige Tanzaniaanse vrouw, naar Singapore kwam: ik was op dit project in Singapore gesprongen om aan haar dronken woedebuien te ontsnappen, en had geen zin haar snel weer te zien. Ze had een gratis ticket losgekregen van mijn werk, en nu kwam ze.

Ik ging met een loden hart op haar zitten wachten in de Changi aankomsthal. Zoals gewoonlijk kwam ze als laatste naar buiten. Woedend. Ze had een ticket voor 3 maanden geboekt maar ze had een paar dagen voor ik vertrok de cover van haar paspoort afgescheurd, en ze lieten haar maar voor twee weken binnen. Tenzij ze een nieuwe pas kon voorleggen. Ik knikte medelevend maar binnenin danste ik door de aankomsthal.

Ze bleef tenslotte maar twee weken. Ik had de Tanzaniaanse ambassade gegoogled. Op één van de duurste businessstraten van Singapore, een honderd meter van waar ik werkte. Maar de telefoon bleef dood, en ik ging er zelf langs. Er hing een berichtje aan de deur: ze hadden een paar maanden tevoren dichtgedaan. Neema moest zich wenden tot de dichtstbije ambassade: in Dehli of in Peking. Tja, spijtig natuurlijk.

De avond dat ze vertrok ging ik me een stuk in mijn kraag drinken in Orchard Towers. Halleluia, het leven was mooi!

Die twee weken had ik geen contact met Lani. Ze wist dat ik getrouwd was, en als Filipijnse zijn dat soort dingen onaantastbaar. Ik belde haar maar kon haar niet te pakken krijgen. Altijd bezet. Een paar dagen later ging ik langs Now and Then, maar ook daar was ze niet. Wellicht voor de Kerstdagen naar huis?

Wordt vervolgd.

Lees ook: Justine in Singapore


Beste lezer

Trefpunt Azië is een reclamevrije site geheel gemaakt door vrijwilligers. Al onze berichten zijn voor iedereen te lezen. Maar het in stand houden van een website als Trefpunt Azië kost geld; er zijn kosten voor software om de site te maken en de huur van serverruimte zodat hij te zien is. Die kosten worden gedragen door leden van de redactie en die kunnen daarbij wel wat hulp gebruiken. Als u wilt helpen met een (kleine) bijdrage klik dan op de rode knop rechtsonderdaan op de pagina en doneer, dat kan al vanaf 3 euro. Wilt u op een andere manier helpen? Mail dan even met de redactie: post@trefpuntazie.com

Dankzij uw bijdrage kan Trefpunt Azië elke dag nieuws en achtergronden uit uw favoriete werelddeel blijven brengen.

 

Geert Barbier
Over Geert Barbier 20 Artikelen
Van oorsprong uit Oostende maar woonde 20 jaar in Mechelen. Verder ook jarenlang in Duitsland, in de VS en in Singapore. Zijn werk als internationale verzekeringsadviseur stelde hem in staat een groot gedeelte van de wereld te bereizen. Sinds 2019 woont hij in Thailand en houdt zich bezig met bezig met tuinieren, tekenen, schilderen, talen leren, schrijven en koken.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*