Shockwave revisited (slot)

 

Zonder slag of stoot ging het niet, mijn tweede ervaring met de ”gratis pronte penis try out.” Mijn eeuwige liefde protesteerde, want zij moest me naar Hospitaal Hebzucht transporteren. ‘Je lijkt wel gek,’ was haar kort maar krachtige commentaar. Diep in mijn hart, heel diep in mijn hart, gaf ik haar gelijk. Waarom zou een bijna 71-jarige grijsaard pogingen doen zijn edele deel terug naar jeugdiger en bedrijviger tijden laten manipuleren? Is het niet veel beter je zegeningen te tellen dan illusies te koesteren?

Maar zoals dat bij mannen wel meer gaat overwon de primitieve impuls het verstand. Shockwave revisited dus. Het ziekenhuisbezoek kwam mooi uit want ik moest bij een andere geneesdame daar de medicijnvoorraad aanvullen die geacht wordt de gehele Geleijnse-mens in staande positie te houden. Echtgenote overstag, op naar Pattaya.

De penisbehandelaar laat me voor deze tweede behandeling bijna een uur wachten. Een slecht voorteken. Eenmaal door de weer breed glimlachende zuster naar het behandelkamertje geloodst trof ik daar een heer zonder witte jas, die naar een beeldscherm tuurde. Doe de broek maar uit, zei hij, en deed met een aanstellerig gebaar voor wat de bedoeling was. JohnInmanDoet u de behandeling dit keer, vroeg ik argwanend. Mijn vermoeden werd bevestigd. Ik waande me in Are you being served, de Britse sitcom die zijn populariteit vooral dankte aan de karikaturaal verwijfde homo-verkoper mr. Humphries. ‘’Oh, oh, no, no, what are you thinking. No way“, zei hij.

De man bleek iets technisch te zijn en ik hield dus de broek omhoog tot de arts kwam en hij de deur uit was. Dit keer geen publiek, helaas, want de engineer-dame in het blauwe mantelpakje van de eerste keer vond ik wil iets hebben. U kunt het inmiddels alleen, vroeg ik zekerheidshalve aan de arts. Jaja, zei hij, zo moeilijk is het niet. Even later hoorde en voelde ik de mechanische specht weer tegen de boom kloppen.

Spontane erecties

Heeft u iets gemerkt na de vorige behandeling, vroeg de arts. Hoe bedoel u, zei ik onkunde veinzend. Paar keer per dag een spontane erectie, ook ’s morgens bij het opstaan, preciseerde hij. Dat laatste soort reken ik niet tot de spontane, dus ik zei nee. Hij keek niet verrast. Het is duidelijk dat we de behandeling moeten voortzetten, concludeerde hij.

Vier of vijf keer, had u al gezegd bij het begin van dit experiment, zei ik. De specht hield abrupt op met kloppen. Eh ja, eh ja, er is wat veranderd. De eigenaar wil niet verder gaan dan twee keer gratis, zei witjas snel en daar ging de specht weer. De eigenaar bleek niet die van het ziekenhuis te zijn, maar de importeur die het Shockwave-apparaat met dit proefondervindelijke en voor de arts educatieve onderzoek aan de ziekenhuisman wilde brengen.

Dat was kennelijk gelukt. Op mijn voor de hand liggende vraag wat een nieuwe behandeling zou gaan kosten kwam terwijl de specht rustig bleef doorkloppen een antwoord dat al mijn haren zonder doktersassitentie recht overeind deed staan: 7000 baht per keer. U heeft dus al 14.000 baht verdiend, voegde hij er met Thaise logica aan toe.

Ik zal een nieuwe afspraak maken voor volgende week. Vrijdag wordt voortaan mijn shockwave-dag voegde hij me opgewekt toe. Tevens overhandigde hij me een rekening: 1000 baht dokterskosten. Ik keek hem ongelovig aan. U beloofde mij gratis behandeling. Vorige week kreeg ik die, want alles was rekening importeur. Nu moet ik u betalen. Waarom? Hij keek me verstoord aan. Ik ben vijftien minuten met u bezig. U denkt toch niet dat de zon voor niks op gaat?“

Ik hield me in. Dokter, deze Shockwave werkte fantastisch. Ik kan verder zonder, zei ik en verliet zo waardig mogelijk zijn kamer. That was no fun, zei mijn verpleegster die me naar de kassier bracht en ze glimlachte niet.erectiespieren

Een receptje van Hospitaal Hebzucht

Ik spoedde me naar mijn medicijnvoorraad. De assistente had alles klaargezet, alleen de handtekening van de arts moest nog op het vervolgrecept. Mijn arts bleek niet aanwezig, maar dat gaf niet, een vervanger die achter een deur van de lunchruimte schuilging zette even zijn of haar signatuur. Dit krabbeltje bleek me opnieuw 1000 baht te kosten. Dat mag nog net geen ¢25 zijn, het is wel 3,3 maal zoveel als het officiële minimumdagloon in dit land. En voor die 300 baht moet een uurtje of negen worden gewerkt.

En zo eindigde mr. Shockwave bij customerservice van Hospitaal Hebzucht. Om zijn beklag te doen over de verregaande uitbuiting van patiënten. De dame daar was vol begrip voor mijn uitleg: duizend baht aan een onzichtbare arts voor één seconde krabbeltje zetten, terwijl een andere specialist voor datzelfde geld een kwartier met m’n geslachtsdeel in zijn hand staat. Dat laatste vertelde ik natuurlijk minder plastisch, want ik ben een nette man.

Zij schreef alles wat ik zei keurig op. Ook dat ik generalissimo Prayuth een protestbrief zou schrijven. Ze keek verschrikt, dacht ik. De uithaal van de juntaleider richting privé-ziekenhuizen die buitenlandse klanten woekertarieven berekenen was Hospitaal Hebzucht kennelijk niet ontgaan. Het management zou nog contact met me opnemen, zei customer service. Moeten ze niet vergeten, antwoordde ik. Anders laat De Leider ze allemaal oppakken voor een paar daagjes ‘’attitude adjustment’’. Dat schreef ze niet op, want ze begreep het niet. ‘Laat maar, grapje’, glimlachte ik en verliet weer een ervaring rijker Hospitaal Hebzucht.

Hans Geleijnse
Over Hans Geleijnse 302 Artikelen
Hans Geleijnse (1944, Zaandam). Voormalig beroepsmilitair en dienstweigeraar. Passie voor reizen, schrijven en muziek. Belandde in journalistiek, leerde het vak in de praktijk. Werkte twee decennia als buitenlands correspondent voor persbureau GPD en div. andere Nederlandse media. Woont sinds 2010 met partner en dochter in Thailand.