(S)expats, het zijn net mensen

‘A sexpat is one who participates in tourism with the express intention of having  sex.’  

Recent verhuisd naar een nieuwe metropool waar alles te koop is. Maar dan ook werkelijk alles te koop? Inderdaad. Alles. You name it. The sex industry provides it. 

Als singleton uit een braaf en ‘zedig’ katholieke achtergrond—niet dat die term in al z’n hedendaagse en nefaste bijklanken nog iets definieert—baan ik me onverhoeds een weg in een wereld waar zaken niet altijd het daglicht halen, maar aan het thuisfront niet meegedeeld kunnen worden, tenzij tussen de lakens of online.  

De droom wordt verkocht, maar ook gretig aangewend en veelvuldig aangetast. Ze wordt op allerlei manieren lètterlijk aan de man gebracht. Nogmaals, alles is hier mogelijk and it takes two to tango. Hoe heftiger, hoe beter. Hard to get, but men get easily wet. Money rules, but so does sex. 

Sexpat? Een term als deze is niet zo vreemd in een vreemde grootstad waar iedereen basically een vreemde is. Men gedraagt zich als een vertrouweling, maar het toneel is weggelegd voor verloren zielen op zoek met een gebroken hart. Het vormt een ongemakkelijk schouwspel voor wellustigen die automatisch deel uitmaken van een vreemd uitziende en exotische markt van vraag en aanbod, waar vleselijke geneugten en zielenpijn worden geconsumeerd. Met geld koop je alles: lichamen, maar ook liefde, plezier, genot, lust, pijn, verslaving, affectie, entertainment of afleiding. Welkom in de kijklustige wereld van de ‘sexpat’.  

Laatst bevond ik me in een bar. Vriend van mij ging er zijn verjaardag ‘vieren’. Barmeiden die niks om het lijf hadden, zelfs geen grimas, maar toch dat beetje waardigheid en gekunsteld plezier. Ze waren verbaasd om mij te zien, met mijn saaie kantoortas en strenge kokerrok. Sexy stoeipoes versus grijze kantoormuis, ik stak fel af tegen de couleur locale. Hun blik verwelkomde me vervuld van wederzijdse nieuwsgierigheid en verwondering. Geen rivaliteit of vijandigheid, geen zedigheid, maar een gemoedelijk knikje. Enig verschil: zij had niks om het lijf. Alle kaarten op tafel en ik die met veel bluf mijn kinderlijke gêne moest overwinnen. Ik durfde amper al dat vleselijk bloot zonder enig onschuld aanschouwen, maar zij danste haar dans, vervulde elke man zijn natte droom en vertoonde weinig menselijk schroom. Meiden genoeg, maar tristesse alom. Extase doorheen een geil schouwspel met een gebrek aan appreciatie van het publiek, zelfs geen goedlachse mimiek. Het was bevreemdend en een David Lynch decorum doemde op, dito 70’s rockmuziek vergezeld van een rode gloed. 

Tragikomisch, maar tristesse in al zijn vleselijk verval. Geen van deze meisjes wist wat sexy dansen inhield. Misschien waren ze het moe gestreefd. Same old story, same old dance. But the show must go on. Het zijn net vrouwen, net mensen vervuld van een droom. De zucht naar een opleiding, geld en enig fatsoen is hier nooit ver weg.  

Van zodra in deze stad een bardeur open zwiept, ontvouwt zich een  surrealistische droomwereld en onttrekt zich het felle daglicht. Kitscherige neonlichten brengen je in vervoering en leiden je tot bij een prikkelende omgeving: een podium volgestouwd met borsten, billen en biljetten. Op afstandelijke wijze voeren vrouwen een nummer op en de klant kiest gretig  naargelang zijn prangende voorkeur. Ik betrap mezelf erop: ook ik ben een voyeur in al zijn grandeur. Ik kijk en aanschouw. Ik keur en toon geen beetje berouw.  

Er is weinig erotiek en sexy stoeipoes gehalte aan een vrouw die op onaantrekkelijke wijze er als een lusteloze copycat opeen geperst bijstaat op een ietwat klein podium met tiental andere ‘lustobjecten’. Poesjes bloot geven vaak die extra hormonenstoot. Toch vertellen mannen me dat ze niet altijd opgewonden geraken als ze zich verdiepen in het nachtleven en naar ‘the bars’ trekken. Iets wat voor sommigen uitmondt in een dagdagelijkse hobby. Maar  gedachten worden verzet en de droom wordt aanschouwd in al zijn vleselijke glorie. Het mannelijke publiek, variërend van jong tot oud, trekt grote ogen en hun opwinding spreekt boekdelen. Sometimes it’s only look, no touch. Vaak gaan deze mannen weer even gedeprimeerd richting huiswaarts. Gene ‘touche’ [speek uit op z’n Frans] en geen touchdown in een stad waar sex thans 24/7 for sale is.  

Als een mantra in mijn hoofd stapelen de bedenkingen zich op, terwijl de alcohol de nodige vervoering aanzwengelt. Terwijl de ene meid na de andere haar paaldans voor wellustige palingen opvoert, geef ik mijn ogen de kost. Van ritmiek of sexy dans moves geen sprake, maar speciaal voor mij, als enige vrouw in een tent vol opgehitste mannen, voegt er eentje daad bij het woord en kijkt verleidelijk mijn kant op. Hevig zwiert ze met haar ietwat mollige benen op  torenhoge hakken die uitsteken boven het wellustige publiek. Ze glijdt net niet uit. Het is een grappig aanzicht. We moeten beiden hartelijk lachen. Ongewild sexy, vergezeld van een ondeugende glimlach verraadt dat zij, de ‘bargirl’, mogelijks wellicht net meerderjarig is. Ondanks alles hier, is de verleiding groot om te sympathiseren met de onschuldige en speelse charme van deze miljoenen industrie, waar romantisch gecreëerd vertier vaak een tijdelijke vlucht aanbiedt. Het is en blijft een notoire vleeshandel. Ze creëert een illusoire wereld vol schijn die vaak in één nacht doorprikt wordt en vele mannen valselijk bedriegt. Velen ontwaken de volgende ochtend opgezadeld met een hevige kater. En dan verwijs ik niet naar de alcohol.  

Deze industrie levert jaarlijks ettelijke miljoenen op waarbij ‘gebruiken’ en ‘gebruikt worden’ de enige termen zijn die twee individuen in één nacht ogenschijnlijk verbindt. Romantiek is ver zoek, want geven en nemen, dat zie je hier letterlijk en lijfelijk gebeuren (kuch). Ik moet me inhouden om niet te vervallen in visueel erotisch geweld, want van bekoring is er weinig sprake. It’s all between your two ears. And that is a fact. Geen enkele customer hier zal dat ontkennen. Ze omarmen wat er is: als je het mij vraagt, zijn dat vaak 2 (fake) borsten als je al dan niet te maken hebt met een ‘shemale’. Ook dat nog! Het leven van een sexpat?  

Niemand heeft ooit beweerd dat het een gemakkelijke levensopdracht of bezigheid is. U lacht, maar de mannen rond mij echter niet. Is it sick? Nee, het zijn sexpats in the city. Ik heb het over mensen, mannen en vrouwen die geven en nemen. Want ook dat is liefde, niet? Give and take in a multi-billion industry dat valselijk vleselijke liefde zoetjes voorkauwt en geil verpakt. (S)expats, het zijn net mensen, ja.

Ingezonden onder het pseudoniem “Woman of Bangkok”. Echte naam is bij de redactie bekend.

Over Redactie 797 Artikelen
De auteursnaam van de redactie van Trefpunt Azië. Wij publiceren onder deze naam berichten van de redactie en bijdragen die niet onder naam van de bron kunnen worden geplaatst.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*