Rotterdam in beeld (14)

De Vallende Ruiter

1955, de Tweede Wereldoorlog is tien jaar geleden geëindigd. De meester vertelt over het bombardement van Rotterdam. Dat hij op die veertiende mei 1940 met zijn vader en moeder vanuit de verte bommen uit de Heinkels van de Duitse Luftwaffe zag vallen, dat het centrum brandde, dat de rookpluimen tot aan de wolken reikten, dat zijn moeder begon te huilen, daarna zijn vader van wie hij nooit tranen had gezien.

De verhalen kwamen wanneer zij kleumend om het noodkacheltje zaten: hoe gezellig de binnenstad was geweest, hoe zijn vader en moeder elkaar in Dancing Pschorr aan de Coolsingel hadden ontmoet, hoe zij er hadden gedanst op de verlichte dansvloer van glas, hoe er jazz werd gespeeld, hoe Vera Lynn er had opgetreden.

Chris Ebbe, Rotterdam in berl, Ruiter

De meester had haar zelf horen zingen, toen hij bij hoge uitzondering op zolder mocht meeluisteren naar Radio OranjeWell meet again / Don’t know where / Don’t know when / But I know well meet again some sunny day. Hij liet ons de woorden in ons herdenkingsschrift schrijven, evenals Het lied der achttien dooden van Jan Campert: Een cel is maar twee meter lang, en nauw twee meter breed, wel kleiner nog is het stuk grond, dat ik nu nog niet weet, wij waren achttien in getal, geen zal den avond zien

Tien, elf jaar waren we toen we dit hoorden. We begrepen dat het erg was, maar konden ons er geen voorstelling van maken. Ik had nooit een dode gezien, laat staan achttien. De gruwel van de oorlog kwam pas dichtbij, nadat ik in 1968 op de televisie iemand van de Vietnamese politie een Vietcong-strijder in het hoofd zag schieten.

12 maart 1945 werden in Rotterdam veertig gijzelaars door de Duitsers gefusilleerd als represaille voor aanslagen op de Ordnungspolizei, een SD’er en een landverrader. Twintig van hen stierven bij de Pleinweg voor het vuurpeloton, twintig op het Hofplein.

Chris Ebbe, Rotterdam in berl, Ruiter

Op de executieplaats staat nu het beeld van een steigerend paard, machteloos op zijn achterste vallend, de hals gestrekt, op zijn rug een ruiter in wankele positie. Neergang vastgelegd in koud metaal. Ingetogen staan wij stil, proberen de angst en wanhoop van de mannen, sommigen jongens nog, in te voelen. De tijd staat even stil.

1940 voor de ongenoemden die vielen voor de vrijheid

onsterfelijk door het offer van hun leven 1945

Standbeeld Il Grande Miracolo, onthuld 3 mei 1958. Bijnaam De Vallende Ruiter. PleinwegMijnsherenlaan. Maker Marino Marini.

 

Foto’s Chris Ebbe

Chris Ebbe
Over Chris Ebbe 202 Artikelen
Chris Ebbe, vader van twee dochters, grootvader van drie kleinkinderen. Chris is begonnen als onderwijzer, werd daarna leraar biologie en decaan aan een middelbare school in Spijkenisse. Heeft evenals zijn vrouw, kunsthistorica, een brede belangstelling voor alles wat te maken heeft met stad en platteland, mens en natuur, kunst en architectuur. Werkt, gewapend met familieverhalen en na genealogisch onderzoek, aan een roman.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*