Rotterdam blues: ‘Ouwe lullen moeten weg’


‘Sa Bai Dee Mai?’ Verbaasd, met daarbij een grote glimlach stopte de vier vrouwen hun gekwetter en riepen in koor: ‘Sa Bai Dee Ka.’ Nu was het zaak zo snel mogelijk door te lopen om mijzelf niet te verraden als een non speaking Thai Farang, alhoewel het woordje Farang hier niet op zijn plaats is want in eigen land ben je geen Farang.

Ik schuifelde verder tussen de rekken volgestapeld met Chinese, Indonesische en Thaise producten op zoek naar “Chili Paste With Soya Bean Oil”, ooit ontdekt in een Rimping in Chiang Mai, en wat ik zo ongeveer aan al mijn maaltijden toevoegde. Deze smakelijke traditie wilde ik in Nederland graag voortzetten.

Ging dus naar de Parkhaven waar zoals mij al bekend “De Gouden Wok” als een drijvend restaurant ligt met daarbij een supermarkt met allerlei Aziatische producten. En de producten liggen of staan niet alleen in de lange rekken, maar lopen er ook gewoon rond waaronder tot mijn vreugd ook Thaise exemplaren zodat mijn hart een sprongetje maakte, ik een rondje om een van die rekken liep zodat ik hun moest passeren waarbij ik dan mijn Thaise vocabulaire liet blijken. Verder kwam ik niet, als de dood dat zij gingen terugpraten en mij vragen gingen stellen.

....beetje uitgedijd door Hollandse kost....
….beetje uitgedijd door Hollands welvaren….

Maar in die paar seconden dat ik hen passeerde, mijn ogen zo onopvallend mogelijk liet dwalen over hun gezichtjes, ranke postuurtjes, donkere vochtige ogen, werd het mij duidelijk dat de dames al een poosje in Nederland waren en uitgedijd in Hollands welvaren. Die lachende monden mochten dan nog niets verloren hebben aan aantrekkingskracht, het restant ging ten onder als gevolg van het verkeerde voedsel zoals Boerenkool, Speklappen, Hema worst, Aardappels en bezoekjes aan Mac Donalds.

Wie mooi wil zijn moet pijn lijden

Weer thuis belde ik via “Line” mijn speeltje in Chiang Mai. Gewoon om haar even te zien waarbij mijn zienswijze dat Thaise vrouwen vooral in Thailand moeten blijven onderstreept werd. Kijk, dacht ik, geen grammetje teveel, rank, slank, dan misschien wel hongerig, maar wie mooi wil zijn moet maar pijn lijden.

‘Hello Khun Sui,’ zei ik. ‘Mai Sui,’ antwoordde zij. Nou ja, misschien heb je wel gelijk, dacht ik, maar in mijn ogen, en met de ogen die proberen zich aan te passen aan het straatbeeld hier in Nederland, kon ik niet anders dan haar een schoonheid noemen. Wanneer ik weer terugkom naar Chiang Mai? Tja, da’s niet zo makkelijk te zeggen. Tussendoortje misschien. Tussen twee infusen in. Ik zou wel gek zijn. In twee weken tweemaal vierentwintig uur reizen terwijl ik de Albert Heijn hier om de hoek al ver genoeg vind.

Vroeger toen ik nog voldoende testosteron bezat zou ik er geen moment tegen opgezien hebben vierentwintig uur onderweg te zijn in de wetenschap dat het resultaat zoet is, maar ouderdom veranderd veel aan een mens. En liepen die lichamelijke ongemakken nou synchroon met de geest, dan ging het nog wel maar de geest wil nog precies hetzelfde als veertig jaar terug.

Zou hier de idiote gedachte vandaan komen dat voeger alles beter was. Zoals de oude van dagen denken in het Perfide Albion die zich massaal tegen de EU keerden. “Ouwe Lullen Moeten Weg,” zongen Koot&Bie in 1984 en ik sluit me graag aan bij deze wonderschone tekst.

Heimwee naar Chiang Mai

Na mijn “Line” verbinding met mijn speeltje en met de geruststellende wetenschap dat zij geen enkel plan had om mij te bezoeken in Holland, begon ik mij weer af te vragen wat te doen met de rest van de dag. Het is namelijk regenseizoen in Nederland, die zo’n twaalf maanden duurt overigens, zodat je je moet zien te vermaken met binnenpretjes. De pret over het exit van Engeland uit de EU met de godganselijke dag nieuws hierover op televisie, was al voorbij, gevoetbald werd er even niet, Wimbledon nog niet begonnen en de US open niet te ontvangen op de niet betaalzenders.

Bert van Balen, Ouwe Lullen
…..0penluchtconcert? liever droge voeten in de kerk…
©www.werkaandemuur.nl

Een mooie aanleiding om eens flink heimwee te krijgen naar Chiang Mai waar ik mij nooit verveelde, zelfs niet in de periode dat ik aan mijn appartement gekluisterd was en Doi Suthep op afstand aan een diepgaand onderzoek onderwierp. Het streekblaadje bood uitkomst. Een Jazzfestival in Rotterdam Hillegersberg. Openlucht theater in het Liskwartier. Open Podium op de Kop van Zuid. Alleen, tja, alles in de buitenlucht terwijl de inktzwarte luchten de voorspelling deden dat dit soort vermaak niet door God getolereerd wordt.

Beter, veel beter zou het zijn ’s avonds onder het dak van een kerk een concert bij te wonen van het amateur Symfonie orkest Rijnmond. Twee vliegen in een klap, de kerk zou weer eens bezocht worden en mensen wegleiden van zaken die thuishoren in Sodom en Gomorra. Als een godsvruchtig mens, en met vooral ook de wens droge voeten te houden, ging ik naar de kerk, kocht een kaartje bij een mevrouw die mij vroeg of ik al vijfenzestig plus was, want dan kreeg ik korting, waarna ik antwoordde dat ik inmiddels al zeventig plus ben waarna zij dan weer beweerde dat mij dit niet aan te zien was. Ik kon het mens wel zoenen.

Hollandse ‘speeltjes’ zingen ander liedje

Een voor een druppelde letterlijk en figuurlijk het publiek de kerk binnen, een gemêleerd gezelschap van jonge en oude mensen, zich vief voortbewegend of voetje voor voetje langs de rijen banken een plaatsje zoekend, het liefst zo dicht mogelijk bij het orkest. En daar was zij. Steunend op krukken, het rechterbeen van de vloer houdend, huppelend naar een vrij plekje, geholpen door een oudere dame om plaats te nemen. Een figuur als een hinde, half lange zwarte haren, donker getinte huid, geschatte leeftijd rond de veertig. Mijn nieuwe speeltje, dacht ik.

De ziel had weliswaar nog wat aan haar been waardoor zij zich niet echt normaal kon voortbewegen, maar zoiets gaat over. En zeker als ik mij voor een wijle met haar welzijn zou bemoeien wat zou uitmonden in eeuwige en vooral vurige dankbaarheid zodat mijn dagen niet meer gevuld werden met verveling, zoals ook de dagen in Chiang Mai nooit verveeld raakte.

Het orkest startte met het Allegro non troppo (e klein) uit Brahms 4e symfonie. ‘Zou zomaar Beethoven’s tiende kunnen zijn,’ zei mij mijn moeder vroeger en zo had zij wel vaker vergelijkingen zodat altijd wel iemand op televisie, leek op iemand anders. En dit heb ik geërfd van haar. Mijn speeltje in Chiang Mai lijkt natuurlijk precies op mijn aanstaande nieuwe speeltje hier in Holland en het zou dan ook geen enkele moeite kosten om haar aan te schaffen.

Bert van Balen, Ouwe Lullen

Wat ik daarbij vergat is dat jonge vrouwen in Holland over het algemeen prima voor zichzelf kunnen zorgen, bepaald niet zitten te wachten op een ouwe van dagen met een dramatisch gebrek aan testosteron en over het algemeen de tekst van Koot&Bie aanhangen: “Ouwe Lullen Moeten Weg”.


Beste lezer

Trefpunt Azië is een reclamevrije site geheel gemaakt door vrijwilligers. Al onze berichten zijn voor iedereen te lezen. Maar het in stand houden van een website als Trefpunt Azië kost geld; er zijn kosten voor software om de site te maken en de huur van serverruimte zodat hij te zien is. Die kosten worden gedragen door leden van de redactie en die kunnen daarbij wel wat hulp gebruiken. Als u wilt helpen met een (kleine) bijdrage klik dan op de rode knop rechtsonderdaan op de pagina en doneer, dat kan al vanaf 3 euro. Wilt u op een andere manier helpen? Mail dan even met de redactie: post@trefpuntazie.com

Dankzij uw bijdrage kan Trefpunt Azië elke dag nieuws en achtergronden uit uw favoriete werelddeel blijven brengen.

 

Bert van Balen
Over Bert van Balen 453 Artikelen
†Bert van Balen (20 juni 1945 - 26 oktober 2018) verbleef een decennium lang regelmatig in Thailand, vooral in Chiang Mai. Bert leerde als autodidact van zijn hobby fotografie zijn beroep te maken. HIj was ook chauffeur, magazijnbediende, semi beroepszeiler, redacteur en journalist voor Kidsweek en flierefluiter. De reden tot zijn regelmatig langdurig verblijf in Thailand is terug te vinden in zijn boek: Hoera, ik heb kanker. Te bestellen via Bol.com