Een volksraadpleging met gewetensvragen voor expats

Morgen is het R-day. Het Thaise volk mag dan naar de stembus om geraadpleegd te worden over een nieuwe grondwet. Volgens de opstellers een marsroute naar meer democratie onder militair toezicht. Voor de zekerheid blijft dat toezicht van kracht voor de komende twintig jaar.

Als de Thai buitenlandse media zouden volgen stond de uitslag van deze volksraadpleging waarschijnlijk vast. Een massaal nee. Ik ben geen enkele buitenlandse krant, internationaal persbureau of niet-Thais nieuwsmedium op het internet tegengekomen waarin volksraadpleging en constitutioneel werkstuk worden toegejuicht.

Een paar veelzeggende koppen: Thailand Junta Seeks to Extend Its Power With Constitutional Referendum (New York Times) en As vote looms, Thailand’s powerful army aims to preserve role (Channel NewsAsia). Enz. enz.

Gelukkig gaan de Thai op hun eigen oordeel af. Waarom zouden ze zich laten beïnvloeden door buitenlandse wijsneuzen, die geen bal begrijpen van wat er in Thailand werkelijk speelt? Natuurlijk zijn er ook buitenlanders die dat wel weten. Dat zijn de expats die hier al tig jaren wonen en goed op de hoogte zijn van de werkelijke problemen van dit land.

Helaas is geen enkel expatforum (en daarmee bedoel ik de grote) nog op het idee gekomen om voor het eigen lezerspubliek een schaduwreferendum te publiceren. Dus kan ik niet met harde gegevens in de hand toetsen of waar is wat een vriend mij onlangs trachtte diets te maken: De meeste expat forums zijn omgeslagen van gejuich over de coup naar heftige kritiek op en grappen over Prayut. 

Veel lof voor bewind in verplichte lectuur

Was het maar zo, denk ik dan. Ik lees die fora van Thailandspecialisten dagelijks, ik zou als redactielid van dit blog bijna zeggen beroepshalve. Ik denk dat wanneer expats mochten stemmen Prayuth en co het makkelijk zouden halen. Mijn indruk is dat de meeste expats nog gezegend zijn met dezelfde instemmende opinies waarmee in mei 2014 de machtsovername door de junta werd begroet. Antonin Cee heeft dat onlangs op Trefpunt Thailand in gememoreerd.

Wat zou er dan met de junta ruim twee jaar aan de macht veranderd kunnen zijn? Laat ik op een rijtje zetten wat ik destijds schreef voor een Nederlandstalig blog en hoe ik de ontwikkeling nu zie. Het verleden in cursief:

Hoi beste bloglezers. Was me dat even schrikken, die coup. Gelukkig is het in Thailand en op dit blog alles weer genormaliseerd. De avondklok in de toeristengebieden is opgeheven, dus we hoeven helemaal nergens wat van te merken. Orde en rust zijn hersteld,  We zijn, wordt ons door commentaren op de diverse Thailandfora verzekerd, bij een bezoek aan het Land van de Glimlach veiliger met dan zonder militair bewind.

We kunnen op ons blog weer lekker discussiëren over waar belasting te betalen. Of kletsen over levensvragen als Is Thailand een paradijs voor vrijgezelle mannen. Tevreden constateren we dat de junta de zaken behalve kordaat ook verstandig aanpakt. (,,,,) De Thai zijn gelukkig, er zijn volksfeesten, veel verzoeningstaal, een charmeoffensief dat zonder twijfel de harten van de bevolking gaat winnen en de gegroeide tegenstellingen in de maatschappij begraaft.

Moeten wij, buitenlanders geïnteresseerd in Thailand, bij zoveel positief nieuws dan op een Nederlands blog blijven debatteren over wat er nou wel of niet goed is aan een coup in Thailand?

Die vraag beantwoordde ik uiteraard met ja. En ik toonde me boos en geërgerd:

Ik kijk mismoedig, verdrietig en soms zelf met woede naar opinies van coup-propagandisten op dit blog (of andere zgn. sociale media). Zij verkwanselen in mijn opvatting hun met de paplepel ingegoten waarden en ik heb daar weinig begrip en geen enkele waardering voor.

Moeders paplepel wordt in Thailand een theelepeltje

Ik zou dat nu niet meer zo opschrijven. Teveel vanuit de ‘moral highground’ verkondigd, te veroordelend, te weinig respect tonend voor andere opvattingen. Ruim twee jaar later accepteer ik junta-vriendelijke visies vanuit het besef dat op onze ‘met de paplepel ingegoten waarden’ veel valt af te dingen. Hooguit verbaas ik me over het gemak waarmee beperkingen van een voor mij onaantastbare waarde, vrijheid van meningsuiting, worden weggemoffeld, terwijl Thai die het niet met het huidige bewind eens zijn en dat ook en public tonen worden gearresteerd en lange gevangenisstraffen krijgen opgelegd. Oftewel moeders paplepel is in Thailand getransformeerd tot theelepeltje.

Ik kan me daar onmogelijk mee verzoenen en wegkijken alsof er niets aan de hand is. Het roept gewetensvragen op. Ruim twee jaar geleden gaf ik de reden daarvoor als volgt aan, met verwijzing naar mijn radicaal-linkse periode in de jaren zestig/zeventig vorige eeuw.

Ik had gelukkig destijds nog genoeg democratisch zicht om op te merken dat mijn tijdens een Oostblok-vakantie opgedane Oost-Duitse vrienden in de gevangenis verdwenen of moesten vluchten omdat ze van dezelfde muziek hielden en dezelfde boeken wilden lezen als ik.

Nog later leerde ik door mijn beroep Oost-Europese en Russische dissidenten kennen, die hun mond niet wilden houden ondanks het risico hun baan, hun vrijheid of zelfs hun leven te verliezen. Ik zag in het democratisch-revolutionaire Rusland mensen voor mijn ogen slachtoffer worden van communistische sluipschutters.

En ik zag de lange rijen urenlang wachtenden voor de stemlokalen van de nieuwe democratieën.

Hans Geleijnse, referendum, expats
Geen politiek gezeur, geen zorgen aan m’n kop

Ik ken hier echter persoonlijk of van puur op Thailand gerichte fora meer dan genoeg mensen die, hetzij uit desillusie over de politiek in hun thuislanden, hetzij met het idee dat zij hier te gast zijn, zich niet met de politiek willen bemoeien. Soit, hetzij hen gegund. Opmerkelijk is het echter wel dat je vanuit die hoek onmiddellijk commentaren krijgt als iets in Thailand niet zo is geregeld als thuis.

Geen politiek blijkt heel politiek

De Thaise autoriteiten wordt dan de oren gewassen over de afvalhopen (milieupolitiek), het waanzinnige autorijden en gebrekkige controle en corruptie (verkeerspolitiek en justitieel beleid), het verwijderen van strandstoelen of straathandel (junta-politiek) en, meest recentelijk, de aankondiging van het bewind dat de seksindustrie zal worden aangepakt.

Ik heb niets tegen dat soort commentaren, want in mijn opvatting is geen sprake van politieke bemoeizucht als je op een buitenlandersforum discussieert of je mening geeft over de gang van zaken in je gastland. Dus zelfs als bij mannelijke expats het saphoudende scrotum inspireert tot commentaar over beleidsvoornemens van de Thaise autoriteiten juich ik dat toe als voortschrijdend inzicht.

Een heel duidelijk voorbeeld van de inconsequentie van dat ‘niet met de politiek bemoeien’ én onverschilligheid over aard en repressie van het huidige bewind kwam ik onlangs tegen op een groot Nederlandstalig blog.

Hans Geleijnse, Referendum, expats
De Chinese boten onderwaterboten kosten 1 miljard per stuk volgens defensieexperts. De vlaggetjes  worden standaard meegeleverd. Foto van website China Daily Mail (Australië).

De blogbezoekers werd gevraagd of zij zouden instemmen dan wel bezwaar maken in het hypothetische geval dat de door de junta aangekondigde order voor drie onderzeeboten naar Nederlandse bedrijven zou gaan. Als probleem werd aangegeven dat er dan waarschijnlijk ‘commissie’ oftewel smeergeld onder de tafel moest worden betaald om de opdracht binnen te slepen.

In zowel het stukje als de tientallen reacties erop werd met geen woord gerept over toelaatbaarheid van het leveren van wapentuig aan een militaire dictatuur. Totaal over het hoofd werd gezien dat bij militaire leveranties aan het buitenland een exportvergunning moet worden verstrekt en dat het parlement als de betrokken ministers die zouden verlenen daar eventueel een stokje voor kan steken.

Slechts één van de reageerders had zich dit gerealiseerd. Hij liet geen protest horen, maar een waarschuwing: ….en zorg er voor dat de Tweede Kamer of de EU tijdens de bouw geen moties/verdragen aannemen die het leveren van wapens aan Thailand verbieden…… 

Het hoeft geen verbazing te wekken dat de opsteller van het stukje en een meerderheid van de reageerders geen enkel bezwaar hadden tegen smeergelden. Dat was nu eenmaal gevestigde en geaccepteerde praktijk, een soort gewoonterecht. Ook de vraag of de Thaise bevolking niet meer gebaat zou zijn bij investeringen in andere sectoren kwam nauwelijks aan de orde.

Wat in twee jaar niet veranderde

Ik toon dan toch liever mijn betrokkenheid met de Thai en hun samenleving door te proberen op een Nederlandstalig blog wat te morrelen aan opinies van anderen die zeggen het goed met Thailand voor te hebben of zelfs verliefd op dat land te zijn. Als dat het geval is zouden zij moeten erkennen dat na ruim twee jaar junta van de vele beloften en mooie woorden bar weinig is terechtgekomen. Veel ‘vlagvertoon’, dat wel, maar economisch gaat het slecht, er dreigt een recessie in de toerisme-industrie, buitenlandse investeringen nemen af en van verzoening tussen de bekende kampen in de Thaise amenleving is geen sprake. Wat slechts toeneemt is de repressie. Dáár geen aandacht aan willen schenken of een business as usual houding demonstreren, is ook een politieke keuze.

Ik bemoei mij niet actief met de Thaise politiek. Ik demonstreer niet, ik ga niet met Thaise buren of kennissen in debat, niets van dat alles. Naar Thais toe blijft wat ik denk over de ordening in mijn gastland binnen de vier muren van ons huis. En mijn motivering is dezelfde als ruim twee jaar terug:

Ik sta als Nederlander die het goede in Thailand en Thai liefheeft en waardeert voor de opgave om mijn dochtertje dat thuiskomt met op school aangeleerde ‘Thainess’ ook waarden geworteld in haar tweede cultuur te leren kennen.

Het zou toch mooi zijn als zij later, net als wij nu, in vrijheid haar eigen richting kiest en weigert zich voorgekauwde keuzes te laten opdringen.

 

Hier meer lezen over referendum en grondwet.

 

Foto’s. Tegel voorkant https://gradification.wordpress.com/tag/collage/

Kwartet foto’s Asia Times, Fox News en Prachatai

 

 

Hans Geleijnse
Over Hans Geleijnse 328 Artikelen
Hans Geleijnse (1944, Zaandam). Voormalig beroepsmilitair en dienstweigeraar. Passie voor reizen, schrijven en muziek. Belandde in journalistiek, leerde het vak in de praktijk. Werkte twee decennia als buitenlands correspondent voor persbureau GPD en div. andere Nederlandse media. Hij woonde met partner en dochter ruim tien jaar in Thailand.

3 Comments

  1. Beste Hans,
    Je hebt het over een ‘gewetensvraag voor expats’. Laat ik die vraag voor mijzelf beantwoorden.
    Ik schrijf over zaken in Thailand. Maar ik kan lang niet altijd schrijven wat ik wil schrijven. Ik doe aan zelfcensuur en zelfs dan krijg ik waarschuwingen van bezorgde familieleden, vrienden en collega’s. Ik kan niet alle feiten brengen zoals ze zijn, ik kan vaak geen mening geven. Ik verkondig de halve waarheid. Ik werk met een ‘geboetseerde geschiedenis’ zoals Antonin Cee dat zo treffend omschreef.
    Geen wonder dus dat expats niet goed geinformeerd zijn. Ik werk mee aan die halfslachtige uitleg. Niemand die in Thailand woont kan de waarheid vertellen, dat kunnen alleen zij die in het buitenland wonen, als inwoner of vluchteling.
    Ik neem het die expats niet kwalijk. Ik neem het mezelf kwalijk.
    Ik wacht op de tijd dat de gehele waarheid in Thailand gezegd mag worden. Tot die tijd blijft het aanmodderen. En wij, schrijvers en redacteuren, zijn daar medeverantwoordelijk voor.

  2. Goed gesproken khun Hans!
    Ook ik ben hier decennia geleden al neergestreken en hou me buiten de lokale/nationale politiek, hoewel ik het er niet altijd mee eens ben.
    Ik ben hier komen wonen en dien me dus ietwat aan te passen, assimileren heet dat. Dat zouden ze wel in NL moeten verplichten. Je moet de taal kunnen spreken (al is het maar met handen en voeten) en mensen kennen die je hun inzicht kunnen delen om er überhaupt iets van te kunnen begrijpen.
    Veel heeft te maken met de cultuur en die bijbehorende Thainess en zo komen diverse vraagstukken en problemen aan het licht.
    Wij expats kunnen er wel iets van vinden maar dat niet luidruchtig verkondigen. Dat zou tegen het toch al zo zere been aan schoppen zijn.
    Ergo, geen tegenspraak van wie dan ook en als je dat niet kunt verkroppen dan dien je je heil elders te zoeken. Zo kunnen we hier blijven wonen en verandert er voor ons niet te veel.
    Westerse opvattingen over vrijheid van wat dan ook gelden hier niet of nauwelijks en het heeft geen zin om bepaalde zaken te vergelijken met hoe dat in onze ‘thuislanden’ aangepakt zou worden.
    Ik doe regelmatig alles in ’n denkbeeldige weegschaal en overdenk of ik het nog steeds voor mezelf kan verantwoorden om hier te blijven. De uitkomst is dan altijd gunstig: ik mag hier blijven want nergens is het ideaal maar hier altijd nog ’t beste!
    Ik heb voor mezelf ’n wereldje gecreëerd waarin ik me prima voel en dat wil ik graag zo houden. In NL zou ik dat nooit kunnen volhouden al is het maar om het prijskaartje wat er daar dan aan zou hangen!
    Nee, ik zie af en toe het nieuws op BVN en prijs me gelukkig dat ik hìer m’n domicilie heb gekozen en niet elders. Het is hier zo kwaad nog niet…

    • Beste Peer en Tino, ik kan het met onderdelen van jullie reacties zeer eens zijn. Alle buitenlanders in dit land proberen hun eigen ‘plekkie’ te scheppen en zich zoveel mogelijk aan te passen, dat wil zeggen als een goede gast van dit land te leven. Waar je de grens trekt tussen dat eigene en het bestaan van typisch Thaise omstandigheden, zoals een bepaald soort wetgeving dan wel de aard van een bewind, moet zoals Peer aangeeft ieder voor zichzelf beoordelen. Ik zie een blog zoals Trefpunt waar over dit soort zaken kan worden gediscussieerd als een mogelijkheid om daarover met Nederlandstaligen met belangstelling voor of levend in Thailand te discussiëren en informatie te geven. Mijn insteek is dat iedere buitenlander die naar Thailand komt zich totaal kan informeren over geschiedenis, maatschappij-ordening en politieke situatie. Dat buitenlanders in Thailand zich over bepaalde zaken niet vrij kunnen uitspreken doet daar niets aan af. Ik voel me dus anders dan Tino niet schuldig of maak mezelf verwijten. Dat zou ik pas doen als door aanpassing aan Thaise omstandigheden de grens tussen kritiek op en propaganda/reclame voor een vaag lijntje wordt.

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.