Recensie: In het spoor van Birma, laatste boek Femmy Fijten

‘Een liefde die even heftig is als argeloos’

 

Afgelopen zaterdag kwam ‘In het Spoor van Birma’ van Femmy Fijten uit bij uitgeverij De Nieuwe Druk. Na ‘Terug naar Bandung’ en ‘Vaarwel Soerabaja’ is het haar derde roman in een reeks over Nederlands-Indië.

André van Leijen, Femmy Fijten, Recensie, Spoor BirmaWaar komt toch haar fascinatie vandaan voor de gebeurtenissen in Nederlands-Indië? Wat beweegt een vrouw, die afgestudeerd is als bioloog, die volleybalt, die tennist en die een rijk sociaal leven heeft, te schrijven over gebeurtenissen die in een ver verleden in een ver land hebben plaatsgevonden? Wat is de emotionele band? Is er een emotionele band? Dat zijn vragen die bij opkomen, als ik haar derde roman onder ogen krijg.

In ‘In het Spoor van Birma’ opent Femmy Fijten een perspectief, dat we nog niet van haar hebben gezien. Want zij beschrijft daarin niet alleen de verschrikkingen rond de aanleg van de Birma spoorlijn, maar tegelijk hoe zij (in het boek Emma) is opgegroeid in een beklemmend gezin in de jaren 1960 in ’s Gravenzande.
Niets kan. Niets mag. Niemand deugt. Ze mag bij niemand op bezoek, geen klassenfeestjes en vriendinnetjes zijn niet welkom. En ga nooit naar binnen bij de buren aan de overkant, want dat zijn ‘blauwen’.

Blauwen zo heetten ze, de Indo’s. Dat was zo een beetje het ergste tuig dat je kon bedenken. ‘Die kunnen zo maar een mes in je rug steken’, zei haar vader. ‘Ze klimmen in bomen en springen in je nek.’

Ligt daar de kiem voor haar fascinatie voor Nederlands-Indië? Want alles wat verboden is verliest zijn onschuld, krijgt gewicht en daarmee gravitatie. En als ze dan per ongeluk toch belandt bij die overburen, staat daar een vrouw met donker haar, een lichtbruine huid en donkere ogen, die een tovenaarskleding droeg met ingewikkelde patronen.

‘Adoe…kom maar dan schatje…’
‘Het klonk vriendelijk, maar misschien was het wel iets ergs. Er was iemand donkerbruin, één lichtbruin, en één net zo blank als ik; tot mijn verbazing was er niemand blauw. Dat moest ik vader vertellen, en moeder.’

Niks geen messen in ruggen. De vrouwen blijken juist heel aardig en ze krijgt spekkoek. Uiteraard vindt haar moeder het maar niks. Maar het wordt erger. Als ze op de middelbare school zit, gaat ze op dansles. Wanneer haar ouders komen kijken naar het afdansen, zien ze haar in de armen van een blauwe. En als blijkt, dat die blauwe ook nog eens haar grote vlam is, is het hek van de dam. Haar moeder krijgt het voor elkaar dat de onverlaat wordt overgeplaatst naar een inrichting ergens in Hoenderloo.

André van Leijen, Femmy Fijten, Recensie, Spoor Birma

Verlaten deel Birma spoorweg
Foto van Historiek.net

Werkelijkheid en fictie lopen door elkaar. Smoorverliefd (‘was ik maar zijn hemd’) is Emma haar hele leven naar haar blauwe Robert op zoek. Dat is het tweede deel van het verhaal. Via de vader van een vriendin krijgt ze het dagboek in handen van een dwangarbeider aan de Birma spoorlijn. Ze is geschokt, maar ze is nog meer geschokt als ze merkt dat het geschreven is door de vader van Robert. En net als Robert lijkt zijn vader van de aarde verdwenen te zijn. Zoon en vader versmelten in haar liefde, die even heftig is als argeloos.

Zoals gebruikelijk heeft Femmy Fijten aan het eind van het verhaal nog enkele verrassingen in petto, die ik niet zal verklappen.

In deze roman is Femmy verder gegaan dan in haar voorgaande boeken. Juist doordat ze haar eigen leven in het verhaal betrekt, krijgt het een extra dimensie. Je voelt stap voor stap mee met haar frustaties. Ze heeft daarmee zichzelf overtroffen. Een prachtig boek. Het boek heet ‘In het spoor van Birma’, maar ‘Op het spoor van Femmy’ zou niet misstaan hebben.

André van Leijen, Femmy Fijten, Recensie, Spoor Birma

In het spoor van Birma,
De tweede generatie: blonde meets Indo;
Femmy Fijten;
215 bladzijden;
Uitgegeven bij de Nieuwe Druk.
ISBN: 978-94-92020-22-2
Prijs: 20 euro.
Meer informatie bij www.nieuwedruk.nl

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Deze pagina delen

  • Delen op Facebook
  • Delen op Twitter
  • Delen op LinkedIn
  • Delen op Google+
 

Lees ookgerelateerde berichten

Eén reactie

  1. Mooie recensie, ben nu aan het lezen. Blij dat je de plot niet hebt verklapt.

Reageer

E-mail (wordt niet gepubliceerd)