Racisme en mystiek. Het koffie-met-melk experiment

Onlangs vonden we in een boeiende bijdrage van Antonin Cee, Racisme en de nieuwe mystiek, een suggestie m.b.t. ‘een koffie-met-melk-experiment’.
Enige ironie is Antonin Cee niet vreemd en daarom werd er een gedachte-experiment geformuleerd.
Het betrof de stelling welke kleur er na jarenlange kruising van zwarte en blanke mensen als oerkleur tevoorschijn zou komen.
Voor honden is het al opgelost. Kijk maar naar Thailand of de Australische outback. De vachten van de honden in die benden worden na een aantal kruisingen allemaal van een lichtbruine fletse kleur. En die blijven ze behouden, zolang ze in wilde staat rond blijven zwerven. Honden zijn natuurlijk geen mensen.

Toch er is goed nieuws! Zestienhonderd jaar geleden is het experiment al in de Romeinse provincie Africa (Tunesië, Libië, Numidië) omstandig door Gildo, Romeins generaal en later stadhouder van Carthago, gedurende tien jaar op het getouw gezet. Het is uitvoerig in de annalen opgenomen.

De Moorse Cavalerie
Afb. Wikipedia

Gildo, een Romeinse Moor van Berberafkomst, met een vader ook al generaal in het Romeinse Rijk, was een machtig man in Carthago in de 2de helft van de 4de eeuw. Hij was als commandant van grote Romeinse legertroepen tijdens succesvolle oorlogen opgetreden en in rang tot generaal opgeklommen, kreeg daarna het bestuur van de provincie Africa in handen, hield o.a. toezicht op Noord-Afrikaanse graanexporten naar Rome en gedroeg zich als een afro-oriëntaalse koning met de pracht en praal en de grenzeloze macht van Romeinse keizers.
In zijn regeerperiode heeft hij de meest curieuze experimenten en excessen op mensen bedacht. Zo is er ook het koffie-met-melk-experiment. Of moeten we zeggen het ‘bonte experiment’?
Gildo was gefascineerd door het gevlekte rundvee in Gallia (een ander deel van het Romeinse rijk), en wou tot elke prijs een zwart-wit gevlekt menselijk ras kweken…

Hij gaf opdracht de prachtigste sterke zwarte en bruine jongemannen van zijn gebied in zijn paleis bij elkaar te brengen. Tegelijk wist hij de hand te leggen op de mooiste blanke vrouwen en meisjes uit Westelijk- en Midden-Europa, door de Romeinse legers als slavinnen naar het Rijk afgevoerd.
Die import van blanke vrouwen liet hij frequent met de zwarte mannen copuleren. Dat gebeurde tijdens feestelijke ceremoniën, decadente braspartijen en uitspattingen met oorverdovende muziek, liters wijn, beroezende wierookgeuren en hasjwolken en massa’s hoge gasten en gezagsdragers, die maar al te graag aan de ontaarde party’s aanschoven.
Deze verdorven experimenten werden tien jaar lang georganiseerd, van ca. 388 tot 398 na Chr. Er kwam een eind aan, toen Gildo, bij de Romeinse keizer in ongenade was gevallen en zich voor zijn gevangenneming opknoopte. Experiment afgevoerd!

De ‘fokproducten’ die uit zijn experimenten resulteerden waren blijkbaar bijzonder fraai, zo blijkt uit de annalen, maar ze waren telkens toch ook maar van één kleur. Wanhopig verdiepte Gildo zich in de materie en vond met zijn raadsmannen de meest uitgekiende maar waanzinnige paartechnieken uit, om het zozeer gewenste gevlekte patroon te verkrijgen. Die werden allemaal toegepast, en de meest uiteenlopende kleuren bruin, van licht tot donker waren het resultaat, maar ze leverden nooit het door hem begeerde bonte ras op.

De door Antonin Cee gesuggereerde koffie-met-melk theorie blijkt dus het onomkoombare resultaat van zulke experimenten te zijn.
Latere historieschrijvers hebben niet zonder enige kwaadsprekerij genoteerd dat Gildo het niet zozeer om het experiment te doen was, maar hierin een excuus vond om zijn ononderbroken reeks orgieën voor zijn toeschouwers van een boeiend thema te voorzien. Alleszins was het een ietsje menselijker dan zijn circusspelen, waar hij zwangere en zogende vrouwen met baby’s door de leeuwen in de arena uit elkaar liet rijten. Nota bene waren Gildo en zijn volk christenen (van de Donatonische strekking)… Maar wie geen christen was, was geen mens.
Ja, ik weet het, in onze ogen zijn het onmenselijke misdaden. Human lives matter – maar toen nog niet. Hoewel, als je de recente vondst van martelcontainers in Nederland erop na leest, door geïnstitutionaliseerde misdaadgroeperingen op poten gezet, moeten we onze eigen tijd niet zoveel meer waarde toekennen.

Nog benieuwd hoe het precies met Gildo afliep?
Bij de definitieve splitsing van het grote Romeinse rijk in 395 werd de provincie Africa aan het westelijke rijk toegewezen. Het had een simpele reden. Het graan van Egypte was voor het Oost-Romeinse rijk met Constantinopel bestemd. Het graan van Africa werd naar het West-Romeinse rijk van Rome verscheept.

Als Romeins ordehandhaver van de provincie Africa was Gildo in zijn tijd bijgevolg aan Rome onderhorig. We spreken over de tweede helft van de vierde eeuw. Daar zwaaide het militaire genie Stilicho, een man geboren uit een Vandaalse vader en een Romeinse moeder de plak, absolute opperbevelhebber van het Rijk, de man die de verwijfde en zwakke Romeinse keizers in het zadel hield.

Gildo kon het niet hebben met Stilicho, verbrak de banden met Rome, riep in 397 een onafhankelijke Berberstaat uit en keerde zich naar Constantinopel, het oostelijke deel. Verraad aan Rome, dus, met gevolg: de aanvoer van graanvoorraden naar Rome werd stopgezet. Dat maakte behoorlijk wat opschudding in Rome en onze bizzare held werd tot vijand van de staat uitgeroepen.

Stilicho stuurde Mascezel, de broer van Gildo, met een klein Romeins legioen op hem af. Uit angst dat hij van zijn troon gestoten zou worden, had Gildo de twee zonen van Mascezel al jaren daarvoor laten vermoorden. De ontroostbare vader kwam natuurlijk met plezier wraak nemen. Hij hakte het Berber-leger van Gildo, zeventigduizend halfnaakte, schreeuwende, gesticulerende would-be Mauri-soldaten met opgerolde boernoes en zonder schild in de verdoemenis.
Gildo vluchtte in een grot, werd omsingeld en besloot zich maar op te knopen. Zo geschiedde het. Het was 398. Het koffie-met-melk-experiment verdween in de geschiedenisboeken. En Gildo leeft nu vooral positief voort in ‘De Bello Galdonico’, de Gildonische Oorlog, als de onverschrokken heerser die zich afscheurde van Rome, om een onafhankelijke Berberstaat in het leven te roepen. Daar zijn wij als democratische stijfhoofden dan weer wel voor te vinden, voor volkeren die zelfbestuur willen.

Bron: Hermann Schreiber, Auf den Spuren der Goten, Paul List Verlag KG, 1977

Foto homepage: Bonte Bentheimer

Alphonse Wijnants
Over Alphonse Wijnants 35 Artikelen
Alphonse Wijnants (België) is gewezen leraar en directeur van middelbare scholen. Voormalig copywriter. Heden: Ronddwalen in Zuidoost-Azië en kortverhalen schrijven over mensen en voorvallen aldaar.

1 Comment

  1. Dank je wel Alphonse voor deze interessante bijdrage aan het koffie en melk debat. Ik had het geheel fout met mijn gedachte experiment: zwart en wit mengen geeft gewoon allemaal bruin, en heel mooi bruin bovendien, in een echt experiment. Het geeft trouwens wel wat méér diversiteit. Had je eerst alleen maar zwart en wit, nu heb je een derde kleur: bruin die overigens meestal zwart wordt genoemd. Heel verwarrend allemaal.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*