Puky en de Gevolgen van Corona

Theo van der Schaaf, Gevolgen van Corona, Puky, Hua Hin,Hoe kruip je in het hoofd van een poes, vroeg ik me af toen ik me voornam een verhaal te schrijven over een poes die, net als ik overigens, wel totaal ontregeld moet zijn na wat er deze week gebeurde. Corona slaat wereldwijd natuurlijk op een verschrikkelijke schaal toe, maar klein leed als gevolg van corona kan voor een poes, en voor mij overigens, ook hard aankomen.

In de afgelopen weken en maanden hebben we Hua Hin ’s avonds zien veranderen in een bijna spookstad, zeker in vergelijking met een jaar geleden. Vrijwel alle restaurants waar we graag komen, of beter kwamen, zijn gesloten. De straat waar ze zich bevinden, of beter bevonden, is vrijwel geheel donker. Er is nog een kleine apotheek en een kleine supermarkt waar het licht aan is. Maar kleding- en brillenwinkels, massageshops, nagelstudio’s, gasthuizen, alles is donker en de panden zijn vaak al helemaal ontruimd. Dit was de populairste straat van Hua Hin, waar ook het Hilton Hotel zich bevindt. Hoe zou het daar zijn? Op een paar kamers brandt soms licht.

Ongeveer een week geleden waren we in een andere straat waar ook een restaurant is waar we graag komen, specialiteit pizza. Het is een garden restaurant en heeft plek voor ruim honderd mensen. Nut en ik waren de enige klanten. De uitbater Oeth was blij ons te zien maar zijn gezicht stond zorgelijk. Nadat we onze favoriete vierkazenpizza’s hadden besteld bestelde Nut nog een groene salade. We wilden ook twee glazen rode wijn. Dat kon even duren zei Oeth… We zagen een meisje achter ons het restaurant uitlopen. Na vijf minuten kwam ze terug met twee glazen rode wijn, geleend bij de buren in een bar vermoedden we, en keken elkaar eens aan.

De salade kwam. Nut vroeg waar de dressing was. Oeth zei ‘finnished’. Toen de pizza’s arriveerden vroeg Nut om wat spicy olijfolie. Oeth zei ‘finnished’. Ik vroeg Oeth om eens even bij ons te komen zitten. Aarzelend schoof hij een stoel aan. Leed stond in zijn ogen, medeleven in de mijne vermoed ik. ‘Geen klanten, geen geld meer, ik moet stoppen binnenkort, kan de huur niet meer betalen. Kan alleen nog pizza maken, geen vlees en geen vis meer op het menu’. Dit voorheen zo succesvolle restaurant is dus ook om zeep. Om de omzet toch nog een zetje te geven bestelde ik een Irish Coffee nadat we gegeten hadden. Oeth is daar, naast pizza’s bakken, namelijk ook er goed in. ‘Geen whisky, geen geld’. Oeth is een man van weinig woorden, dat was al zo, maar het grote gezichtsverlies en verdriet maakte hem nog veel minder spraakzaam.

Thailand heeft weten te voorkomen dat er veel corona gevallen zijn (3500) en heel weinig overledenen (59). Al maanden zijn geen nieuw geïnfecteerden meer geconstateerd. Waar in Nederland nog immer gediscussieerd wordt over wel of geen mondkapjes, de afstand tussen twee mensen en toegestane groepsgrootte die wel of niet verantwoord is, wordt in Thailand al sinds maart door iedereen een mondkapje gedragen, zware boetes in het verschiet wanneer men zich daar niet aan houdt. Dat is de laatste maanden wel wat soepeler geworden, met name in de bars. Maar een winkel of winkelcentrum komt men nog steeds niet binnen zonder temperatuurmeting of mondkapje en de mensen respecteren afstand. Bij de winkelcentra wordt daarnaast een telefoonnummer en naam verlangd op papier. Dit alles is gekoppeld aan een totaalverbod, sinds maart, voor toeristen om Thailand te bezoeken. Het land zit hermetisch op slot, vandaar de coronale teloorgang.

Theo van der Schaaf, Gevolgen van Corona, Puky, Hua Hin, Tiger bar
De Tigerbar, toen het nog feest was
Foto FB-pagina Tiger bar

Bar; het woord is nu gevallen. Parallel aan de donkere straat waarover ik schreef, loopt een straat waar zich vrijwel uitsluitend bars bevinden (of bevonden want een flink aantal is sinds kort gesloten), onder andere onze Tiger Bar. Onze, want in de afgelopen tien jaar kwam ik daar het meest. Kwam! Al jaren speel ik poolcompetitie voor het Tigerbar team. Afgelopen woensdag was het weer zover. Aangekomen bij de bar val ik in shock. Hij is half leeggehaald. Alle lage tafeltjes en stoelen zijn weg, de wanden kaal, de tv-schermen weg. De pooltafel staat er nog. Ik kruip op een barkruk naast Dirk, de Belgische uitbater, en vraag ‘Dirk, wat gebeurt er?’ ‘Ja Theo, we houden ermee op. Vandaag een laatste poging gedaan om met de verhuurder tot een nieuwe huurovereenkomst te komen. Ik verlies al maanden veel geld en het enige wat me werd voorgesteld, was dat de huur niet zal worden verhoogd komend jaar! De eigenaar van dit pand vond dat een fantastische geste en tegemoetkoming! Waarop ik hem heb meegedeeld dat we er per onmiddellijk mee stoppen. Morgen moet alles leeg zijn, vandaar.’

‘Maar Dirk, na al die jaren? Weet die man dan niet wat er aan de hand is in de wereld en Thailand? Dit is toch belachelijk? Zelfs de eigenaar van Nuts massageshop heeft de huur met zestig procent verlaagd. Die moet trouwens toch ook stoppen binnenkort want zelfs met die verlaagde huur wordt er veel geld verloren iedere maand.’ ‘Theo, het is niet anders, er viel niet verder over te praten, dus over en sluiten, letterlijk!’

We spelen die avond ‘uit’ maar bij terugkomst, na afloop van de wedstrijden, worden er vele laatste onderlinge poolwedstrijdjes gespeeld en afscheidsrondjes drank geconsumeerd. De bar moet eigenlijk om 12 uur leeg zijn maar Dirk besluit voor een keer open te blijven tot de laatste gast vertrekt. Mocht de politie komen dan zien we wel, niets meer te verliezen. Ik doe nog een sentimenteel rondje voor iedereen want sentimenteel ben ik, kan het nauwelijks bevatten en accepteren dat de Tiger Bar morgen niet meer bestaat.

Als bijna iedereen vertrokken is, vraagt Nut wat er met Puky, de barpoes, gaat gebeuren? Puky is een ontzettend lief beest, een waar je alleen maar spontaan gek op kan worden. Ze laat zich alles welgevallen. Je kan haar van een stoel plukken en op schoot nemen en er mee koetelen wat je wilt. Als ze dat zat is, springt ze zonder enige agressie op de grond, op zoek naar ander vertier, bijvoorbeeld het achterna zitten van een kakkerlak. Liefste poes van de wereld zeg ik vaak tegen Dirk en zijn vrouw Nong. Puky woont al vijf jaar in Tiger Bar. Ze kan niet mee naar Dirks huis, want daar wonen al zeven honden…

Theo van der Schaaf, Puky, Gevolgen van Corona, Nut,
Nut met Puky

Ik ben altijd al wel een poezenliefhebber geweest, had er op enig moment in Nederland wel drie! Er is een vaag plan dat Puky naar Korat in het zuidoosten van Thailand kan. Daar wonen Nongs ouders en er is tijd, ruimte en aandacht, maar ja, zo op stel en sprong? Nut stelt voor aan mij om haar bij ons te laten wonen. Dirk en Nong vinden het een goed plan. Ik zeg in eerste instantie nee, want kan niet alle consequenties meteen overzien. Maar na nog een rondje drank vertroebelen mijn bezwaren al snel. Het is bijna twee uur in de nacht. Er blijkt een poezenmandje, een poezenbak, poezenvoer en even later verlaten we samen met Dirk en Nong als laatste en voor de laatste keer de Tiger Bar. Ietwat slingerend, met Puky, die behoorlijk zwaar is, in de poezenmand in de ene hand en Nuts hand aan de andere hand lopen we naar de auto, die verder weg staat dan ik gewild zou hebben. Puky klaagt niet, geen mauw! Nut rijdt, maar praat continue met Puky, laat haar weten dat het allemaal goed komt

Thuisgekomen laten we Puky uit de poezenmand. Ze schiet onmiddellijk onder de bank en weigert daar onderuit te komen, wat we ook maar aan lieve woorden aan haar wijden. We laten de deur naar onze slaapkamer open. De volgende ochtend nog steeds geen Puky te bekennen. Ze ligt nog immer onder de bank die we dan maar optillen. Nut pakt haar op, spreekt haar geruststellend toe, laat haar zien waar haar eten en de poezenbak staat. Wanneer ze haar los laat gaat ze langzaam op onderzoek uit. Niet veel later poept ze een gezonde drol in de juiste bestemming. Wij zijn net zo opgelucht als Puky. Ze is thuis. Maar wat moet het vreemd zijn voor haar, de stilte hier, na die duizenden kroeguren.

We zijn nu vijf dagen verder en Puky is al aan de lijn naar buiten geweest om de boel daar te verkennen. Ze is part of the family, loopt alsmaar achter je aan of letterlijk voor je voeten. Nut steekt hele verhalen tegen haar af. Af en toe vraag ik ‘wat zeg je?’ maar dan blijkt ze het tegen onze poes te hebben. Als we naar bed gaan roept ze nu ‘Puky we go to sleep, you come?’ Het is twee tegen een geworden hier in huis…

 

Meer van Theo op Trefpunt: Jeu de billiard, onbemind bij Thaise dames
Theo van der Schaaf
Over Theo van der Schaaf 42 Artikelen
Theo van der Schaaf woont sinds tien jaar de meeste tijd in Hua Hin in Thailand, maar in de zomer ook wel in Aalsmeer. Hoewel ooit begonnen als timmerman bracht hij het grootste deel van zijn werkzame leven door met het exploiteren van muziek en film. Tegenwoordig is Theo van der Schaaf als columnist verbonden aan Trefpunt Azie, een blogsite voor Nederlanders en Belgen met een Aziatische connectie. Theo is auteur van Thaise Perikelen, een boek over zijn huidige leven in Thailand. Ook schreef hij De Herniafabriek, een onweerstaanbaar ziekenhuis verhaal. Thaise Perikelen is ook verkrijgbaar als e-book in de Engelse taal onder de titel: Love Is Here To Stay But Gone Tomorrow and Other Stories From Thailand – Kindle edition on Amazon

12 Comments

  1. Mooi geschreven Theo.
    Wel goed dat het virus in Thailand niet zo hard om zich heen slaat als in andere grote delen van de wereld, maar het leed is er niet minder om. Ik vraag me af wat er met de mensen gebeurt die geen inkomen meer hebben. Plus dat ik me afvraag hoe lang de vastgoedeigenaren het kunnen uitzingen, nu ze geen of minder huurinkomsten krijgen.
    Wat verdrietig dat de Tigerbar z’n deuren heeft moeten sluiten. Jij en de vele andere poolers hadden er altijd zo’n plezier. Ik zie jullie nog om de pooltafels heensluipen in de hoop de sterren van de hemel te spelen. Verschrikkelijk ook voor de uitbater.
    Lief dat jullie je over Puky hebben ontfermd. Zo’n schat van een kat. De foto van Nut en Puky is er een om in te lijsten. Toch nog wat klein geluk in Hua Hin.
    Wat is er trouwens met de hond gebeurd, waar je laatst over schreef?
    Ik wens jullie heel veel sterkte in deze duistere Coronatijden en kan alleen maar hopen dat binnenkort de verstikkende teugels wat gevierd kunnen worden, zodat er weer wat leven in de Hua Hin brouwerij komt.
    Veel liefs voor jou en Nut uit een koud en absoluut geen Coronavrij Amstelveen,
    Floor

  2. Beste Azië trefpunters! Wat een prachtige verhalen staan er op de site, maar mag ik er een waarschuwing opzetten? Laat iedereen aub heel voorzichtig zijn met het houden of het meenemen van katten en honden?! Thuis meteen tegen honden-en kattenziekte laten inenten, dit zijn allebei hele besmettelijke Coronavirussen! Dat virus hebben ze vaak al onder de leden, en nu in de pandemie periode extra gevaarlijk voor mens en dier! Antonin Cee schreef een heel mooi maar ook schokkend verhaal over die Kopi LuWak fokker met zijn civetfarm! Die CIVETKATTEN daar zullen wel niet gevaccineerd zijn… ook leven ze er vaak in erbarmelijke toestanden, net als in Nederland de nertsen waarvan er nu al miljoenen zijn gedood. Het zijn allebei Coronavirus dieren en verspreiders.
    Ook de Civet -net als de nerts en de fret- is extreem bevattelijk voor Corona en zijn ze vermoedelijk allemaal -asymptomatisch- besmet met het nieuwe Coronavirus! Net als de nertsen in Nederland, dus ga er niet mee fokken!

  3. Mooi verhaal en goede beschrijving van de sfeer Theo. Ik kan me precies voorstellen hoe het daar nu is in Hua Hin. En dan heeft dit gebied nog geluk dat het op rij-afstand van Bangkok ligt en er dus in het weekend nog veel Bangkokians komen. Hoe moet het er wel niet uitzien in Phuket of Koh Samui?
    Bij het aantal besmettingen in Thailand zet ik wel wat vraagtekens: hoeveel mensen worden er getest? Hier in Nederland minstens 200.000 per week.

  4. Hoi Theo en Nut,
    Wat een “K” wereld op het moment! Ook hier hebben we er genoeg mee te maken. Voor onze jeugd is het ook erg lastig. Aan de ene kant een moeder die moppert als ze ergens heen gaan en aan de andere kant het feit dat ze er zelf nauwelijks ziek van worden. Je weet het maar nooit. Inmiddels dragen steeds meer mensen in de winkels e.d. een mondkapje, gek genoeg veel ouderen (boven de 65 schat ik) nog steeds niet. Allerlei maatregelen worden alweer genomen en hopelijk gaat het overal snel weer beter. Heel veel sterkte voor jullie en houd de moed erin! Leuk trouwens dat jullie er een poes bij hebben!

  5. Theo, dit is in triest. We leven met iedereen mee. Groeten aan Dirk en Nong en de rest van de troep! Goed geschreven btw!

  6. Triest, mooi en zeer liefdevol geschreven verhaal. Liefde voor Mensch en voor Dier. Aan het een kan je niets doen, aan het andere heb je wat gedaan. Stiekem denk ik dat een Poezenliefhebber een poes moet hebben, anders ligt er een terrein in hem braak. Lieve groet uit een te losbandig Amsterdam

  7. Theo je mooiste verhaal tot nu toe, maar ook het meest hartverscheurend. Het is werkelijk in en intriest gelukkig
    voor Puky een happy end.

  8. Lieve Theo & Nut,
    wat een bizarre omstandigheden voor de bewoners van Thailand. Vergeleken bij
    Thailand hebben wij het nog goed. Maar het wordt weer wat lastiger op dit moment.
    Gisteravond weer voor het eerst een Alzheimer-café in Castricum van pianomuziek
    voorzien. 15 gasten op anderhalve meter. Was heel bijzonder, ook voor een deel
    met muilkorfjes. Het wordt wel onrustig in Thailand, maar daar kan ik beter niet
    over schrijven per mail. Guus en ik zaten vorige week in een Mercure Hotel in
    Nijmegen en konden daar de Thaise televisie ontvangen. We zagen beelden met groepen
    mensen met mondkapjes en groepen met een deel mondkapjes.
    Bedankt voor jullie verhaal. Blijf gezond en geniet van dingen die nog kunnen.
    groetjes van Jan & Guus.

  9. hoi Theo ,je verhaal gelezen , Triest allemaal.
    Jong en oud hadden deze tijd niet kunnen bedenken.
    Wat een leuke foto van Nut . Heerlijk zo’n troetelpoepie.
    Veel liefs en sterkte , bep

  10. hoi broeder en nut, trieste zaak daar, zeker vergeleken bij holland. hier kan in ieder geval nog iets, ofschoon het langzaam maar zeker strenger wordt.
    hou jullie taai daar

    groeten wil en gerard

  11. Je geeft een ontluisterend beeld van hoe het er nu aan toegaat daar in Hua Hin. De Tiger Bar ken(de) ik ook. Goed dat jullie de kat mee hebben genomen. Zo te lezen voelt het beestje zich al snel thuis in Huize Van der Schaaf. Als corona beheersbaar is geworden zal het nog lang duren voordat alles weer bij het oude is, daar in Hua Hin. Leuk verhaal verder. Maar dat zijn we wel gewend van jou. Sterkte daar.

  12. Ontroerend verhaal. Troostend in deze barre tijden van corona!
    De kleine man en vrouw in Thailand gaan op de knieën.
    Ik hoor het van overal. En stempelen bestaat niet.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*