Prent aan haar krent

Paniek in Huize Geleijnse. Per post arriveert een bekeuring wegens overtreding van de snelheidslimiet. Geconstateerd door een dummy-agent. Met zo’n houten Klaas valt (helaas) niet te onderhandelen. Hans Geleijnse denkt er het zijne van.

Het bewijs is geleverd. De gangbare opvatting van Thailandkenners, dat bij gebrek aan controle op naleving van de regels verkeersacrobaten vrij spel hebben, kan op de helling.

Deze week bezorgde de postbode een aan mijn partner gericht aangetekend schrijven. Hij keek er met ontzag naar. Geen wonder. In de enveloppe zat een heuse bekeuring. Overtreding van de snelheidslimiet, vastgelegd door een camera langs de snelweg.

Een primeur voor mijn echtgenote. Een prent aan haar krent en nog wel van een flitsende nepagent. ‘Heb jij drie weken terug op weg naar Bangkok een dummy-agent langs de weg gezien?’ vroeg ze me, want niets in het nieuws ontgaat haar. Ik schudde ontkennend het hoofd. ‘Je weet toch dat ik altijd ontspannen in slaap val als jij me rijdt, schat’, verklaarde ik mijn onoplettendheid. Nou, dat kan niet meer, kaatste ze. We moeten voortaan allebei onze ogen open houden.

Ook voor mij was deze manier van op de bon slingeren nieuw. In ruim zeven jaar Thailand, met de nodige kilometers zelf achter het stuur van auto of motor, nog nooit meegemaakt. Ach jee, dacht ik weemoedig, dit is een teken aan de wand. Binnenkort is het voorbij met die leuke kennismakingen met ooms agenten van Thai vlees en raszuiver bloed. Weg  gezellig onderhandelen over de prijs van nepovertredingen. Vaarwel het tevreden gevoel na het leveren van een financiële bijdrage aan een stuk vlees op de dis van de goede man en zijn familie.

Kom op man, sprak ik mezelf moed in, één zwaluw maakt nog geen zomer. Tegen de tijd dat het hier net zo kil zakelijk toegaat als in Nederland – waar ik nooit weg kwam zonder een rits ‘schikkingsvoorstellen’ met acceptgiro-kaart – is je as al over de Andaman vervlogen.

Ik begon er de lol van in te zien. Ik herinnerde me de foeterpartijen van teerak als ik me met hoge snelheid flitsend van rijstrook naar rijstrook een weg door het verkeerde baande. Your name Ayrton Senna, bitste ze dan met dodende blik naar de zijn vrijheid misbruikende wegpiraat naast haar. Zie je dat Schumacher, 128 hele kilometers ging je maar liefst. Maar goed dat ik sliep!

Ze luisterde niet. Vijfhonderd baht, riep ze, het A4-tje bestuderend. Als ik niet op tijd betaal wordt het zelfs duizend! Gewoon niet betalen, adviseerde ik op de toon van een man die van Thaise wanten weet. Ze was inmiddels op de volgende regel beland. Mooi niet, verzekerde ze met iets van triomf in haar stem. In dat geval wordt het kenteken ingetrokken!

Nu had ze mijn aandacht. Ik keek nog eens aandachtig naar de bekeuring, opgeluisterd met twee foto’s van onze auto op tolweg 7 van Chonburi naar Bangkok. Ik meende een aantrekkelijke dame achter het stuur te bespeuren, de plaats van delict werd keurig vermeld. Wat heel erg ontbrak was de daar geldende maximum-snelheid. Had ze acht kilometer te hard gereden? Of 38? Of misschien wel 58!

Brief schrijven, dat kan zo niet, vond ik. Wie weet is het een geval van corruptie. Ze keek me verbijsterd aan. Toen ik in Italië woonde stond een keer in de krant dat politie in een klein dorp een ‘eigen’ camera had opgesteld en de boetes naar een eigen bankrekening liet sturen, legde ik uit.

Dat kan in Thailand niet, zei ze. Betalen! Vooruit dan maar, zei ik, me bij voorbaat verheugend op toekomstig gekanker van expats die straks weer zeker weten dat de flitsers in Thailand met een unieke farang-sensor zijn uitgerust.

Gerelateerde berichten

Hans Geleijnse
Over Hans Geleijnse 304 Artikelen
Hans Geleijnse (1944, Zaandam). Voormalig beroepsmilitair en dienstweigeraar. Passie voor reizen, schrijven en muziek. Belandde in journalistiek, leerde het vak in de praktijk. Werkte twee decennia als buitenlands correspondent voor persbureau GPD en div. andere Nederlandse media. Woont sinds 2010 met partner en dochter in Thailand.