Porn in de Beergarden, deel 1.

De vrijplaats

Alphonse Wijnants, Beergarden, Porn, Deel 1
Vrijplaats Beergarden

 

In Bangkok, bovenaan de Sukhumvit, als businessbuurt omschreven, in zijstraat Soi 7 bevindt zich de Beergarden. De naam is al jaren een begrip en de plaats is geheiligd. Het is een soort biertent. Het is een vrijplaats voor expats of regelmatige bezoekers van Thailand, Bangkok, Azië om welke reden dan ook. Hoofdzakelijk bevolkt door westerlingen, soms Japanners. Hier stoot je vaak op een goed gesprek of een tragisch levensverhaal. Het is een ontmoetingsplaats, een waar Trefpunt Thailand. Tegelijk zit het vol met Thaise vrouwen, meestal middelbare leeftijd. Die hebben elk ook hun eigen verhaal vol vreugde of tranen. Vaak mondt het uit in een vluchtige of zelfs blijvende relatie. 

Eind april gaat de keet dicht en tegen de vlakte, er komt een heel complex. Maar laatste nieuws, het gelijkvloers wordt opnieuw een – moderne – Beergarden, met open gevel. De Beergarden blijft bestaan! Opluchting alom.

 

Alphonse Wijnants, Beergarden, Porn, Deel 1
Een oog dat opvalt in de vrijplaatsen

Kleuren die van de dood spreken

Gisteren moest ik met een dikgezwollen rechteroog naar het Bumrungrad. Het stond bol, rood en pompeus. ‘Infection,’ zei de afgeborstelde dokter. Met wattenstaafjes sperde hij wimper en ooglid grotesk open. ‘Virus, no bacteria!’ In zijn vergrootglas moet het van miljoenen bloederige gesprongen adertjes gekrioeld hebben.

Ik zag het halvelings op zijn monstrueus computerscherm. Helderrood als ontluikende maandstonden van een scholiere. Eerst mikte hij het staafje perfect in een paars afvalemmertje.
Toen keek hij me ernstig aan.
‘Rust nemen. Rust. Go to bed early!’ Hij monsterde me.
Ik grinnikte eens en hij toen ook.
Alphonse Wijnants, Beergarden, Porn, Deel 1

Van de innemende nurse kreeg ik een kleine flacon Tobradex in een stijlvol popperig ziekenhuiszakje mee. Bruin gerecycleerd papier, groene opdruk, groen touwtje om het vast te houden.

Daarna liep ik door de wirwar van Soi Alab. Verstikkende warmte, misprijzende blikken van vrouwen van top tot teen in het zwart verborgen, ruziënde mannen met krullend nekhaar, argwaan te over. En in het voorbijgaan schroeide de zoete hitte van de fonkelrode kebabspitten gloeiend mijn wangen. In platte aangekoekte aluminiumschalen droop het schapenvet met glarieogen. Op oude blauwe OneTwoFive-Honda’s reden ijsventers af en aan, wel drie grote zakken ijs in balans onder hun knieën op het raam tussen voor- en achterwiel.

Alphonse Wijnants, Beergarden, Porn, Deel 1
… verloren tussen de winkels met koffers…

Ik voelde me er niet welkom tussen de resem schoenenwinkels, de winkels uitpuilend van koffers, valiezen, handtassen vol namaakkralen die de stoep versperden, de eindeloze rij piepkleine wisselkantoortjes met telefoonkaarten – visionaire nummers met veel identieke cijfers achter elkaar – en dollar-rates met de hand op wiebelende bladen genoteerd.

Ik voelde me niet thuis in Soi Alab door die donkere mannen die stootkarren vol witte klerenbalen pijnlijk in mijn enkels porden, met mijn felblauwe t-shirt met mooie wirwartekening.
Je ziet er nauwelijks Thaise mensen.
Alle kleuren spreken er van de dood.
De wisselkoersen zijn redelijk.

Zo wandelde ik voorbij de Beergarden op weg naar de Sukhumvit. Ik had horen praten dat die biertent volgende maand tegen de vlakte zou gaan. Ten prooi aan speculaties van vastgoedmakelaars. Iedereen vertelt zijn waarheid erover. Iedereen schroeft zijn geloofwaardigheid op. Ik ken de nicht van de eigenares…, ik at ooit groene reuzenmosselen in het grote restaurant vlak tegenover…
De Beergarden. Een monument ter ziele.

Ik stapte voorbij en stopte. De bierhal duikt nederig onder de schaduw van de Amari Boulevard, een handspan ver binnen hetzelfde huizenblok. Het is een chique en duur hotel in een trapeziumvorm, een reuzengrote groenglazige toren.
Er zat al een ontvangstcomité in de voorhal, een vijftal vrouwen bijna in de menopauze op een barkruk, onder een soort luifel die op het dak van een gedemonteerde tuktuk leek. Op die leeftijd moeten ze er vlug bij zijn. Jonge vrouwen zijn elders, nog een geluk. Allen tegelijk hengelden de dames naar mijn aandacht. Het is spitsroeden lopen maar je moet sterk zijn als je liefgehebt wil worden. Ze recht in de ogen kijken. Afwijzen geeft aanzien.

Buiten maakte de zon slagschaduwen met sterke lijnen als hypotenusa’s die tot aan de overkant van de straat vielen, waar een lange rij aaneengeschakelde zinken golfplaten een lege bouwwerf verbergen.

Alphonse Wijnants, Beergarden, Porn, Deel 1
…. zij die altijd de weg zeggen te weten …

‘Je zou veel geld kunnen verdienen, als je er een parkeerterrein opende,’ wees een motorsai-driver vanuit zìjn kijk een paar nachten geleden. Zijn oranje handschoen wuifde als over imaginaire vlakten in de duisternis. Die mannen, in een gelijk oranje hesje en geen helm voor de duozitter, brengen je in een oogwenk van de ene soi naar de andere zonder in vervelende files verward te raken. Het zijn waaghalzen en ze zetten je leven op het spel. Ach nee, alleen je knieën klappen achteruitkijkspiegels omver.

De meeste panden links in de eerste helft van de straat liggen op het moment leeg. Er gebeurt nog weinig. Als de huur ten einde loopt, nagelen ze vensters dicht en dikke kettingen bungelen om de deurgrepen.
Buiten voor de Beergarden staan er al eeuwenlang twee piepkleine vervelde ronde tafels het smalle lint van de stoep te versperren. Twee tafels, twee stoelen. Links een Thaise man, hij kijkt leeg, rechts een falang-man, ik denk een Angelsaksisch type. Hij heeft mijn leeftijd. Hij kijkt verveeld.

Wat je in je hoofd hebt, bepaal je zelf.

De Beergarden is in feite een enorme gelijkvloerse hal met een spits en geribbeld dak in plaatstaal, lelijk maar we kijken nooit omhoog. Buiten is alles in een terracottakleur geborsteld, de ingang van oker. Grote schoepen van ventilatoren dobberen aan het plafond. De muren vol flatscreens met het obligate voetbal, iets waar je naar kunt kijken zonder je iets af te vragen. Over de hele lengte zijn talloze veelkleurige puntvlaggen in opeenvolgende rijen gehangen.
Falang ontmoeten hier elkaar en Thaise vrouwen. Thaise vrouwen ontmoeten alleen falang. Dat is het verschil, het is miniem.

Alphonse Wijnants, Beergarden, Porn, Deel 1
…. een garden waar falang tegen elkaar op zwetsen…

Falang zwetsen tegen elkaar op. Allemaal hebben ze een dik pensioen, allemaal hadden ze een goedlopende zaak, allemaal gaan ze de wereld veranderen, te beginnen Thailand. Heden, verleden, toekomst.
Allemaal zoeken ze de vrouw van hun dromen, die hun geld niet wil, niet hun spaarpot, niet hun pensioen, niet hun creditkaard, niet een brommer, niet een auto, niet een huis, niet een universiteit voor hun dochter. En tenslotte ook niet meer willen vrijen, net als Europese vrouwen.

Waarom blijven falang in die belachelijke liefde geloven?
Ik weet het intussen wel.

De wereld is de schijn die iedere dag opgebouwd moet worden. Voor jezelf eerst, nota bene! De wereld is een concept in je hoofd. De wereld die we zien is maar voor even aan elkaar gekoekte energie. Ieder moment aan wijzigingen onderhevig. Ieder moment moeten we veranderde coördinaten onthouden en in nieuwe situaties toepassen, of we gaan in ons eigen leven verloren.

Soms wordt men er gek van.

Deel 2 later deze week

Foto’s ©Alphonse Wijnants 2017

 

 

Alphonse Wijnants
Over Alphonse Wijnants 26 Artikelen
Alphonse Wijnants (België) is gewezen leraar en directeur van middelbare scholen. Voormalig copywriter. Heden: Ronddwalen in Zuidoost-Azië en kortverhalen schrijven over mensen en voorvallen aldaar.

2 Comments

  1. Vlot en boeiend geschreven verslag gemengd met observaties die welhaast voor iedereen herkenbaar zijn die wat langer in Thailand verbleven of nog zijn.

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.