Please Please me (2)

Via het kijkgaatje in de deur, welk zo mooi laat zien wie zich aan de andere kant bevindt, onderscheidde ik vaag een persoon. Vermoedelijk van mannelijke kunne gezien zijn gestalte, breed geschouderd, kort haar en gekleed in korte broek tot aan de knieën. Het beeld was vaag, onscherp. Waarschijnlijk veroorzaakt door gebrek aan regelmatig goed onderhoud van de lens waar het stof tegenaan kleefde.

De manager van het condominium die klachten van de buren kwam overbrengen? Zou niet weten waarover. De parkeerwachter uit de parkeergarage die kwam vertellen dat mijn auto is aangereden of door een onverlaat is gejat? Of zomaar iemand die mijn schoenen wilde poetsen, mij Thai massage wilde aanbieden of een Jehovagetuige die mij wilde bekeren. Het is echt waar, maar zelfs hier is dit tuig doorgedrongen en probeert de bevolking hun waanideeën op te dringen.

Om een goed beeld te krijgen wie het was en vooral waarmee ik hem van dienst kon zijn, opende ik de deur op een kier met het veiligheidskettinkje ingehaakt als hopeloos symbool van mijn “Home is my Castle”. De brug weliswaar een klein beetje neergelaten, maar nog net niet genoeg om de indringer vrije toegang te verlenen. Nu het beeld wel scherp was, loerend door de kleine opening van de deur, zag ik de echtgenoot van mijn speeltje. Die komt verhaal halen in opdracht van zijn vrouw die zich door mij miskend voelt, schoot het door mij heen. Of hij komt mij een brief overhandigen waarin ik uitgenodigd word om op een bepaalde datum te verschijnen op een landgoed met een open veld waar wij dan tot een duel konden overgaan. Ieder een pistool, de ruggen tegen elkaar, hierna tien stappen van elkaar af, omdraaien en schieten. Prachtig, en zijn vrouw, de door mij versmade vriendin, zou getuige zijn en had er zorg voor gedragen dat de pistolen geladen waren waarbij zij per ongeluk was vergeten de mijne ook van een kogel te voorzien.

Hij was het dus die had geklopt en ik wipte het kettinkje uit de deur en deed deze wagenwijd open. ‘Come in!’ En dit deed hij. Met zijn vriendelijke lieve gezicht. Zijn krachtige lichaam. Zijn stevige handdruk met hierna alsnog een Wai, want zo hoort dat. Westers en oosters gebruik kunnen best gecombineerd. En zo deed ik ook maar een Wai, wat ik overigens nog steeds een idiote handeling vind voor een farang, maar goed. Of ie wat wilde drinken. Nee? Oké, waarmee kan ik je van dienst zijn? Het ging, zoals ik al vermoedde, over zijn vrouw. Zij had alles opgebiecht. Niet dat de biecht hem erg van zijn stuk had gebracht en hij nu als de jaloerse echtgenoot mij om zou willen leggen, nee erger. Veel erger. Dat ik zijn vrouw min of meer de laan had uitgestuurd kon hij wel begrijpen, maar hij vroeg zich wat ongerust af hoe het nou verder moest, met mij.

‘Hoezo?’

‘Nou ja, de was, de afwas, het bed opmaken, de vloer aanvegen . . . Thai massage misschien?’

Hij keek mij ondertussen ongerust aan, want een oude zieke man alleen op een appartement met niemand om zich heen, was vragen om grote problemen.

Ik probeerde mij een voorstelling te maken hoe die problemen er dan uit zouden zien waarover hij zich zo ongerust maakte. Hooguit dat ik in mijn slaap het ondermaanse zou verruilen voor het hemelse waar men na verloop van tijd vanzelf wel achter zou komen gezien de penetrante lucht die bezit had genomen van het appartementencomplex. Zelf zou ik hier geen last van ondervinden, dus was het ook niet mijn eerste zorg. Zorgen behoren de levende toe, waar ik tot nu toe nog steeds bij hoor, maar om mij zorgen te maken hoe ik als lijk gevonden word is nou niet bepaald een reden om constant iemand om mij heen te hebben. En zeker niet iemand die het hele proces van overlijden best een zetje in de rug wil geven. Ik bedoel maar, seks kan een man behoorlijk uitputten en zijn gestel verzwakken, zo niet volledig vernietigen.

Het kwam na verloop van tijd op mij over dat haar man best bereid was de taak van zijn vrouw over te nemen. Elke dag even langs komen om te zien of ik überhaupt nog wel bestond en als dit het geval was, dan maar mijn afwas wilde doen, mijn bed opmaken, de vloer aanvegen met eventueel een Thai massage. Het zal toch niet, dacht ik. Ik heb mijn hele seksueel actieve leven nog nooit enige twijfel gehad over mijn voorkeur, dit met enige regelmaat laten blijken, vraagt een getrouwde man mij via een omweg of ik zijn capaciteiten als “housekeeper plus” zou kunnen appreciëren. Mijn bed mag hij best elke dag opmaken, de afwas doen ook, evenals de vloer aanvegen. Hij mag zelfs even controleren of ik nog tot de levenden behoor, gewoon via een vraag -en antwoordspelletje. Maar een Thai massage gegeven door twee kolenschoppen van handen waarvan onder de nagels nog de resten van mest zitten die hij diezelfde ochtend nog had uitgestrooid over zijn stukje grond waar hij het avondeten op verbouwt!?

Ondertussen keek hij recht in mijn ogen. Zag ik nou zijn linkeroog een zenuwtrekje vertonen? Waarom stond hij trouwens zo dicht bij mij? Zo zacht praat ik toch niet? En doof ben ik maar een klein beetje. Ik zocht een uitweg om van zijn aanbod af te komen, en dit dan zonder hem te beledigen wat snel kan gebeuren hier in Thailand. Een verkeerd woord, een verkeerde gelaatsuitdrukking, en hup, de poppen aan het dansen. De volledige motorclub op je stoep, leuk, een appartementje verbouwen plus de bewoner. Dus bleef ik in eerste instantie maar vriendelijk tegen hem glimlachen en kwam mijn redding door andermaal een klop op de deur. ‘Sorry,’ zei ik, ‘even opendoen.’ Zonder eerst door het kijkgaatje te loeren wie zich aanmeldde, opende ik de deur en keek in het gezicht van mijn ex-speeltje. ‘Darling!’ riep ik vol enthousiasme. ‘You’er back.’

Bert van Balen
Over Bert van Balen 453 Artikelen
†Bert van Balen (20 juni 1945 - 26 oktober 2018) verbleef een decennium lang regelmatig in Thailand, vooral in Chiang Mai. Bert leerde als autodidact van zijn hobby fotografie zijn beroep te maken. HIj was ook chauffeur, magazijnbediende, semi beroepszeiler, redacteur en journalist voor Kidsweek en flierefluiter. De reden tot zijn regelmatig langdurig verblijf in Thailand is terug te vinden in zijn boek: Hoera, ik heb kanker. Te bestellen via Bol.com