Phak Chi Roi Na


Een kleine kilometer vanaf schoonma’s kleine optrekje in de Isaan, staat een imposant huis in Thaise stijl, met enkele bijgebouwen. Het is gebouwd voor Heinrich, een gezette Oostenrijker, hier neergestreken met zijn Thaise vrouw. Het zal gezien de grootte een flinke duit gekost hebben en ik vraag me stiekem af wat Herr Heinrich in het gewone leven doet. Het hem zelf vragen wil maar niet lukken, want hoewel hij enkele malen per dag over de zandweg voor het huisje langsdavert op zijn Japanse wannabe-Harley, reageert hij nimmer op mijn vriendelijke groet of armzwaai.

importing-motorcycle-cambodia-part-one_harley-cambodia_july-15-2009-1242pmDe blik strak vooruit en gewapend met bierbuik en spiegelende zonnebril rammelt hij à la de Terminator voorbij en oogt ongeveer net zo toeschietelijk.
Bij onze bier und Bratwurst-buur is de vriendelijkheid zo te zien lang geleden al operatief verwijderd. Hoogstwaarschijnlijk via een kleine poliklinische ingreep.

Toch nog een toffe peer

Maar dan komt Songkran. En de daarmee samenhangende rituelen. En ik ontmoet Heinrich tenslotte toch. Hij is evenals vrouwlief en ik naar het terrein van de dorpstempel getogen voor de festiviteiten aldaar. Dat de oorspronkelijke in oranje pijen gestoken bewoners schitteren door afwezigheid, had een aanwijzing kunnen zijn over de taferelen die ik daar zou aantreffen. Offeren aan Bacchus heeft voor de aanwezige Boeddhisten nu namelijk even voorrang. Menig slagzij makende dorpeling is er blijkbaar al wat langer en ziet de wereld voor een doedelzak aan.

Zo ook Heinrich. Zodra hij ons ontdekt komt hij wankelend kennismaken en schudt enthousiast handen en slaat op schouders, transpirerend en roodverbrand. Hij ratelt erop los in zijn vloeiende Duits en ik kom te weten dat Heinrich in zaken is. Welke weet hij goed verborgen te houden, evenals zijn echte naam die ik tot op vandaag niet weet.

Met bloeddoorlopen ogen, witbepoederde wangen en het haar sliertend over zijn al kalende schedel nodigt hij ons uit eens bij hem aan te komen, voor een Kaffee. Iets wat we vriendelijk accepteren en ik doe hem in mijn al jaren gestolde Duitsch dezelfde uitnodiging. Enthousiast accepteert hij dat en is verheugd over onze geste. Wie had dat gedacht, blijkt de Terminator toch nog een toffe peer te zijn.

Vervolgens duikt Heinrich begeistert en bezweet weer onder in het feestgewoel, omringd door hele hordes witbepoederde en besandaalde beschonkenen. Hij geniet zichtbaar en heeft al meer drank op dan zijn lever en ook aanwezige vrouw op prijs stellen.

Zijn kater is de enige die naar me zwaait

Later die dag zien we hem nog passeren op de terugweg naar zijn kasteel. Gezeten achterop de laadbak van zijn eigen pick-up, het stadium van doedelzak allang voorbij. Het beeld van Heinrich samen met het groepje lachende Thais dat hem thuisbrengt, komt nog het meest overeen met een stel inboorlingen die zodadelijk hun kookpot gaan vullen met hun jongste vangst.

Arme Heinrich. Het was slechts het begin van zijn smadelijke aftocht uit de Isaan.
De andere dag rammelt men weer als vanouds bierbuikig en bezonnebrild langs. Op mijn welgemeende groet volgt geen reactie, en zijn kater is de enige die naar me zwaait.

Later vernam ik via zijn vrouw dat men altijd zo deed. Met drank op hing hij de gevierde jongen uit, gul en goedmoedig. Eenmaal nuchter was hij gewoon weer de egoïstische zelfbevrediger die anderen alleen maar lastig vond.

We hebben het kasteel dus nimmer betreden, voor een kennismakings-kaffee. Ook al omdat niet lang daarna Heinrich in een schuttersputjesscheiding verwikkeld raakte, en zich gedwongen zag zijn burcht te verkopen. Niet geheel onschuldig daaraan bleek zijn vrouw, die gigantische gokschulden had opgebouwd in de periodes dat Heinrich in Europa verbleef.

Zij huppelde vervolgens met onbezwaard gemoed terug naar Phuket, op zoek naar een nieuwe geldschieter. Rijk genoeg om het almaar uitdijende gat in haar hand te vullen. Heinrich keerde terug naar Das Vaterland, en de zandweg voor schoonma’s huisje blijft sindsdien weer gevrijwaard van bezonnebrilde Űbermenschen. Ik zou natuurlijk kunnen zeggen dat ik dat erg vind, maar ik hou niet van Phak Chi Roi Na.

vector-clip-art-of-an-elderly-leprechaun-man-jumping-in-a-pot-of-gold-at-the-end-of-a-rainbow-by-bnp-design-studio-234

 


Lieven Kattestaart
Over Lieven Kattestaart 103 Artikelen
Lieven Kattestaart (1963) werd geboren in Middelharnis. Hij werkte van 1991 tot 2016 bij de Gemeente Goeree-Overflakkee. Sinds 1993 bezoekt hij Thailand en raakte zoals zovelen verslaafd aan het land en de bevolking. In Isaan, het noordoostelijk deel van Thailand, ontmoette hij zijn vrouw Pranom (Ooy).