‘Jullie paternalistische expats snappen er niets van’


Doortje Doordraaf hekelt Franse politicologe Eugénie

Op het terras van dat restaurant even buiten mijn woonplaats Chiang Mai, waar ik net een paar oesters had gegeten, liep ik haar weer eens tegen het lijf.

Ik had al een derde wijntje besteld en haar plotselinge verschijning kwam me niet erg gelegen. Het was op dat wrede uur in het begin van de namiddag, het uur waarop ik absoluut niet weet wat ik met mijn leven aanmoet of wat de zin er van is, wat natuurlijk op hetzelfde neerkomt. Bovendien was het vrijdag de 13de.

Antonin Cee, Paternalistische Expat, Filosofie
Glaasje wijn erbij, typisch filosofenvoer

Maar daar had Doortje Doordraaf geen boodschap aan. Ze was weer eens in Thailand aan het rondreizen om de zinnen te verzetten. Of om het in haar eigen woorden te zeggen om te herontdekken uit wat een bevoorrechte wereld ze wel niet kwam.

Jullie geven constant af op je eigen land

“Ha die Cee”, riep ze spontaan bij me aanschuivend, “dat komt goed uit. Ik heb net dat verhaaltje gelezen dat je schreef over die Franse politicologe, die Eugénie, met al dat politiek gewauwel enzo”. 
Ik excuseerde me meteen, maar ook daar sloeg ze geen acht op.

“Wat een gebazel is dat allemaal. Weet je wat het is met jullie expats in Thailand?”
 “Nou?”zei ik om me toch nog enigszins houding te geven. Want ik was het vertrouwen dat ik iets te melden had al lang kwijt en twijfelde bovenal dat er iets te melden wás.

“Jullie geven constant af op je eigen land. Daar heb je geen goed woord voor. Maar ondertussen willen jullie in het geniep de cultuur, die je als speelgoed in de wieg meekreeg hier uitdragen”.

“Dat zal wel Doortje. Ach je moet toch iets…” Ik nam een snelle slok wijn om een opkomende droefheid te onderdrukken. 
“Ho even Cee, daar kom je niet mee weg. Per slot van rekening zet je het allemaal op papier, al is het meestal slechts digitaal. Dus ga me niet zeggen dat je geen pretenties hebt”. Ze keek me uitdagend aan.

Er was bij jou geen doorkomen aan

Ik voelde me steeds neerslachtiger worden, in mijn hoofd ging alles op slot. “Dit is best een lekker wijntje”, zei ik om toch iets te zeggen, maar ze draafde al weer verder.

Antonin Cee, Paternalistische Expat, Filosofie
De expat in volle glorie. Heeft het volledig gesnopen. Denkt hij.

“Geef het toch gewoon toe Cee. Jij denkt dat je het allemaal door hebt. Maar wát heb je door? Dat dit land een ontwikkelingsland is? Dat het anders is dan bij ons in de polder? Dat ze echt andere tradities hebben? Een andere geschiedenis, die ze ook mentaal anders in elkaar heeft gestoken?

Nou gefeliciteerd man. Weet je dat nu pas na al die jaren? Ik heb het je van meet af aan verteld. Maar er was bij jou geen doorkomen aan. Jij had peper in je kont. Jij ging bij me weg om dat andere te gaan ontdekken. Jij moest weten hoe het hier zat. Het van binnenuit beleven. Dat zei je toen toch steeds opnieuw? En dat heb je inmiddels gedaan; dat denk je tenminste.

Of het echt zo is natuurlijk de grote vraag. Want alleen al het feit dat jij die rare aandrang had, betekent dat je er geen snars van begrepen hebt. Jij bekijkt dat zootje hier, concludeert het een en ander en gaat daarover zitten schrijven.

Maar je lééft het niet. Je wordt nooit zoals zij hier en dat is per slot van rekening de enige manier om er echt iets van te snappen. En dan denk je daarmee de werkelijkheid te hebben beschreven. Over de lieden die daarop dan weer kritisch reageren zullen we het maar niet hebben. Die zijn alleen maar bezig met een soort competitie en dikken de absurditeit van al die betweterigheid alleen nog maar aan”.

Ze denken er iets van gesnapt te hebben

Ze richtte een spottende blik op me. “Laat me toch niet lachen, man. Die Eugénie waar je het over had, is van hetzelfde laken en pak met haar geneuzel over hoe ze hier de werkelijkheid construeren. Maar laat ze eerst maar eens naar zichzelf kijken.

Hoe zetten mensen zoals zij hun eigen werkelijkheid in elkaar? Precies, door bij anderen te gaan kijken, hoe die het doen en dan voor te geven dat ze iets van die anderen gesnapt hebben. Dat is háár werkelijkheid zoals haar cultuur van onverbeterlijke oriëntalisten die voor haar bedacht heeft.

Hoe is die uitdrukking ook weer uit de antropologie? Participerend observeren, dat was toch dat grote modewoord, niet? Wat een kromme uitdrukking. Als je participeert dan observeer je niet. En als je observeert neem je niet deel.

Trouwens, heb je er wel eens over nagedacht, waarom het Westen überhaupt zoiets als antropologie heeft willen uitvinden? China en India, tenslotte toch ook grote landen, hadden daar totaal geen behoefte aan. Maar jullie denken daar iets mee te kunnen. Hoe dom kunnen jullie intellectuelen zijn.”  Ze keek me meewarig aan.

Woorden zijn alleen maar belletjes

“Zeg, wil jij misschien ook een wijntje?” vroeg ik als afleidingsmanoeuvre in de hoop haar op een ander been te zetten. Maar dat was tegen beter weten in. Na al die jaren had ik moeten weten dat ze zich niet zo maar een andere kant op liet duwen.

“Laat het maar neerzetten Cee. Misschien worden we dan weer eens echt intiem. Want daar had ze het toch ook over die Eugénie? Dat het er tussen mannen en vrouwen bij ons zo intiem aan toe gaat, omdat we zo lekker debatteren? Dat alles bespreekbaar is, zelfs als het pijn doet.

Antonin Cee, Eugenie Mérieau, Politicologe
Eugénie Mérieau beoefent het participerend observeren

Kijk, dat is nou wat ik bedoel. Want wat heb je daar allemaal aan als je toch uit elkaar gaat? Toen ik van je te horen kreeg, dat je een andere weg zou inslaan, was de wond niet minder rauw omdat jij het zo eerlijk uitsprak. Woorden man, alleen maar belletjes blazen, ze spatten zo uit elkaar en laten geen spoor achter. Hooguit een vochtig plekje en ook dat droogt razendsnel op. Het leven in woorden vatten en het echte leven zijn twee volkomen verschillende zaken. En als we zouden kunnen opschrijven wat ons echt bezield dan zouden we het niet eens durven.”

Ze gunde me nauwelijks de tijd om naar de ober te gebaren.

Dat moeten jullie in Thailand nog even leren

“Weet je wat het onzinnige is bij jullie expats?”
 “Nou?”, zei ik zuchtend, wel wetend wat er nu geen komen.
“Niet zielig doen Cee. Jullie maken het er zelf naar. Want wat doen jullie met die zogenaamde werkelijkheid, die jullie hier denken te zien? Precies, je wilt hem transformeren, niets minder dan dat.

Ombouwen die handel, tot hoe het bij ons in ons goede landje is. Die Eugénie heeft er ook de mond vol van. Democratie is dit en dat. Dat moeten jullie hier in Thailand toch nog even leren. Daarna zit het wel goed. Er zijn nogal wat van die expats hier die dat hebben. Stelletje benevelde ontheemden.

Ja, daar schaar ik jou ook onder. Steeds maar afgeven op je eigen cultuur, waarin je niet meer wenst te leven. Maar ondertussen denken ze op de een of andere obscure manier toch stiekem ‘bei uns ist das besser’. Dat is hun diepe verscheurdheid, waardoor er heel wat aan de drank raken. Pas jij ook maar op.

Maar stel toch eens dat jullie er werkelijk in slagen hier een soort polderland van te maken zoals bij ons. Wat dan? Wat ga jij dan doen? Dan heb jij, die op zoek ging naar het andere geen reden meer om hier te leven, toch?” Ze keek me vorsend en ik sloeg snel mijn ogen neer, wat voor haar reden te meer was om meteen door te ratelen.

Als het niet zo hypocriet was zou ik er om lachen

“Maar zeg toch eens ronduit Cee, wil jij dan al die verstikkende regels zoals bij ons? Je zit nou al aan je derde wijntje en je zult er nog wel enkele nemen. Daarna stap je in Afrimele, die pick-up van je, en rijdt doodgemoedereerd naar huis. En je zult er wel weer mee weg komen.

Wees toch eerlijk Cee, zou je dan liever onderweg aangehouden willen worden en voor drie maanden rijontzegging en een fikse boete oplopen? Je bent hilarisch Cee. Als het niet zo hypocriet was zou ik er hartelijk om lachen.

Antonin Cee, Paternalistische Expat, Filosofie
De expat in Thailand, tweeslachtig wezen
Foto Wiki Commons

Nee, natuurlijk wil je dan niet. Jullie expats zijn tweeslachtige wezens. Beslist geen lui uit één stuk. Jullie weten niet wat je wilt. Jullie stáán nergens voor. Geen wonder dat jij de helft van de tijd als een zombie rondloopt en er geen idee van hebt wat je met je leven aanmoet, zoals je me zo vaak mailt.

Maar wil jij dan soms terug bij mij op het flatje komen? Wat zeg je, weet je dat niet? Wat heb je toch man. Je zit zo binnensmonds te mompelen, dat je nauwelijks verstaanbaar bent. Is dat die intimiteit tussen westerse mannen en vrouwen waar die Eugénie het over had? Schei toch uit man. Je hoeft me niets te zeggen, want ik weet het toch wel.

Je wil helemaal niet terug. Je zou omkomen van heimwee. Heimwee naar wat? Moet jij me dat nog vragen. Naar het arrogante leven dat je hier leidt natuurlijk. Hier kun je de mensen nog iets wijsmaken. Het waanidee hebben dat je in het land der blinden koning Éénoog kan spelen. Dat je iets te zeggen hebt”.

Hij haat Thailand en heeft er geen goed woord voor

“Net als die Eugénie. Die zei in dat interview trouwens nog veel meer dan jij in je artikel zette. Daar sta je van te kijken hè, dat ik dat weet. Nou dat heb ik van die expat-vriend van je, die je helpt om die Thaise verhaaltjes te lezen zodat je weer eens wat neer kan pennen.

Tussen haakjes, ik vind hem de grote uitzondering. Een rondborstige man. Hij háát dit land en heeft er geen goed woord voor over. Maar hij zei niet de financiële middelen te hebben om in een westers land te leven. Dat noem ik tenminste recht door zee.

Volgens hem had die Eugénie het ook over belastinghervormingen en de introductie van een sociaal stelsel met gezondheidszorg en pensioen voor iedereen. Daar heb jij het helemaal niet over gehad.

Er zou in Thailand een eerlijkere verdeling moeten komen. Ze wil er een net als bij ons een alsjeblieft-pak-aan cultuur van maken. Dan zou iedereen gelukkiger zijn en daar is waar uiteindelijk om gaat. Gelooft ze dat nou echt?

Antonin Cee, Paternalistische Expat, Filosofie
Voor aan de keukenmuur.
Schopenhauer

Heeft ze Schopenhauer nooit gelezen, die de Wil tot Macht als de grote drijfveer achter al het menselijk handelen ziet? Of Nietzsche, die dat nog wat verder uitbouwt en het ook op morele overwegingen toepast en tegen alle moralisten zegt: “Wat? U wil ons redden met uw touw. Knoopt u zich er liever aan op”.

Trouwens hij paste het ook op relaties toe toen hij aanraadde een zweep mee te nemen als je bij een vrouw op bezoek gaat. Terugblikkend op het feminiene triumviraat dat hem door zijn puberteit heen loodste in een tijd dat onaneren nog tot krankzinnigheid leidde, moeten we het hem maar vergeven”.

Hij wil alle belasting afschaffen

“En dan die andere Duitser, ene Peter Sloterdijk, een geniepige ondergravende cynicus, niet erg populair in het geboorteland van Eugénie. dat tot op de dag van vandaag de slogans van 1789 blijft herhalen.

Hij is voorstander van een rigide geordende maatschappij,  een dictatuur zoals het Plato voor ogen stond. Zolang hij daar zelf maar niet aan onderworpen is natuurlijk, maar die inconsistentie mag in een open maatschappij.

En aangezien sociale systemen alleen maar leiden tot kleptocratie, wil hij alle belastingen het liefst afschaffen opdat ‘de onproductieven niet langer leven op kosten van de productieven’. Nou Cee, geloof me, dat is iets wat in ons landje ook door menig goed burger met gejuich zou worden ontvangen.

Antonin Cee, Paternalistische Expat, Filosofie
Sloterdijk: Boven de massa over de massa

Nee, nee zeg maar niets. Ik weet wel dat het inconsequente lieden zijn die er zelf niet naar handelden. Maar dat is precies waar het om gaat. Want die Peter Sloterdijk verschijnt net als die Eugénie van jou regelmatig op televisie en dat vindt hij maar wat leuk. Het zijn stuk voor stuk geëngageerde filosofen, die opgewekt deelnemen aan het publieke debat hetgeen door die Franse politicologe zo pompeus wordt aangeprezen in dat artikel van jou.

Weet je wat het zijn? Frivole mensjes, die er een spelletje van maken. Als rechtgeaarde cynicus geeft die Sloterdijk het zelf natuurlijk nog toe ook. En gelijk heeft hij. Want zijn we dat niet allemaal beste Cee? Een van de kenmerken van de macht is te kunnen doen wat je wilt. Lekker inconsequent zijn. Een luxe houding, vanaf begin tot eind elitair”.

Je hebt maar te kiezen

“Zoals al dat filosofisch gebazel trouwens. Marx wordt verweten dat hij de mond vol had over de historische rol die het proletariaat zou gaan spelen op het wereldtoneel zonder ooit de werkvloer van de  schoenenfabriek van kompaan Engels te hebben betreden. Als hij dat gedaan had, was Het Kapitaal er misschien niet eens geweest.

Je hebt maar te kiezen. Theorie of praxis, het een of het ander. Wat die Marxisten ook gezegd hebben, deze zaken zijn niet met elkaar te verzoenen. Kijk maar naar de nieuwe aristocratie van bonzen in Rusland of China.

Wat was het ook alweer dat die Eugénie zo aantrok hier in Thailand? Drug- en wapenhandel, terrorisme, politieke crises, dat was het toch? Het had alles te maken met haar opleiding, zei ze. Nou ze doet haar best maar. Laat ze er maar eens lekker intellectueel mee gaan stoeien. Ze krijgt er vast een goed gevoel bij.

Sturen die theorietjes van jullie dit land de goede kant op?

“Het geeft haar gelegenheid wat te berde te brengen. Ze is er vast goed in. En Cee, laten we het beestje bij naam noemen, dat is ook …macht.

Antonin Cee, Paternalistische Expat, Filosofie
Reaalist Theodor Adorno

Maar laat ze in godsnaam niet denken dat ze de Universele Theorie te pakken heeft. Er zijn onder expats hier nogal wat lui die leven met die universele illusie. Nee, dan liever Theodor Adorno, die het er op houdt dat geen enkele theorie van barbaarsheid naar humanisme leidt. Hooguit van de katapult naar de mega waterstofbom, waarmee de wereld haar laatste avondmaal viert.

Alles naar eigen willekeur dus. Doe lekker zoals het je uitkomt. Is dat niet precies wat die expats van jou soort hier doen? Goed Cee, het zij zo. In feite doe ik het zelf niet zo heel anders en heb er heb er geen problemen mee. Ook niet met wat die Eugénie allemaal uitkauwt. Zolang jullie me maar niet proberen wijs te maken, dat theorietjes van jullie ze hier in dit land de goede kant op sturen”.

Ze richtte haar priemende blauwe ogen weer eens op me, een blik die ik een fractie van een seconde weerstond. Om me toch maar een houding te geven wenkte ik de ober en bestelde nog een wijntje. En daarna, ergens in de verglijdende uren van de namiddag maar meteen een hele fles, die ook leeg raakte.

Een rijverbod is me bespaard gebleven. Die keer nog wel…


Antonin Cee
Over Antonin Cee 187 Artikelen
Antonin Cee woont sinds eind jaren tachtig in Chiangmai en voerde themareizen uit. Hij studeerde filosofie aan de Universiteit van Montpellier in Frankrijk en werkte enige tijd als redacteur bij The Nation in Bangkok. Ook schreef hij artikelen voor verschillende Nederlandse, Belgische en Engelstalige magazines. Met zijn achttienjarige dochter vormt hij een eenoudergezin en brengt elk jaar enige tijd door in Zuid-Frankrijk. Hij publiceerde een verhalenbundel getiteld 'Inheems Kruid'. Onlangs bracht hij zijn tweede boek 'Thailand tegen het Licht' uit. Beide boeken zijn zonder verzendkosten te bestellen bij www.amazon.de.

13 Comments

  1. Beste Rob,
    ik heb mijn reactie nog eens nagelezen, en deze is van een wel zeer hoog zoutzuur-gehalte. En dat is niet goed.
    Ik kreeg zelf de indruk dat me de les gelezen werd, en daar kan ik soms slecht tegen.
    Normaal gesproken ben ik ook niet zo bijterig, maar dit viel gewoon even verkeerd bij me.
    ( misschien een eerste lichte aanval van tropenkolder, wie zal het zeggen 🙂
    Blijkbaar heb ik toch nog niet genoeg opgestoken van de Thaise manier van problemen uit de weg gaan.

    Vergeet mijn woordgebruik maar, en laat dit je in de toekomst niet weerhouden om je mening te geven over mijn stukjes of reacties.
    Dat is ook absoluut niet mijn bedoeling. Het moet niet zo zijn dat mensen hun mening voor zich gaan houden, om maar geen rimpels in de vijver te maken. Het moet wel leuk blijven.
    En over tegen de haren instrijken gesproken, toeval bestaat niet, want daar gaat mijn volgende verhaal over.
    Ik wens je een prettig verblijf in Khon Kaen, en wie weet doe je nog indrukken op die je kunt vertalen in een mooi stukje voor Trefpunt Thailand. Wat let je, en klim in de pen. Al de energie die je nu in mijn onzin-reactie investeert, daar kun je ook een mooi verhaal mee brouwen. En een extra schrijver op Trefpunt is nooit weg.
    Hoe dan ook, bedankt voor je reactie.
    Vriendelijke groet, Lieven.

  2. Lieve Doortje,
    Eventjes nog een e-mailtje. Ik was gisteren ietwat beneveld maar ik begreep dat je afgaf op die ‘paternalistische expats die alles beter weten en dit land willen verbeteren’.
    Dat schoot opeens weer in mijn herinnering toen ik vanmorgen sprak met mijn Birmese werkster. Een lief mens, al 7 jaar in Thailand, nu helemaal legaal hoor, met een werkvergunning en zo. Haar man werkt hier ook en ze hebben twee kinderen, helaas stateloos.
    Zij zijn natuurlijk ook expats, net als jij en ik. Ja toch? Of zijn alleen witneuzen expats?? Hoe dan ook, ze gaf me toch af op de manier waarop ze een paar jaar geleden was behandeld! Maandenlang niet betaald voor haar werk in een kledingfabriek (16 uur per dag!) , ontslagen, illegaal, terug naar Birma etc. etc. Haar kinderen krijgen hier geen verder onderwijs. De tranen stonden in haar ogen. Ze had een hele lijst van klachten over Thailand en hoe het beter zou moeten en kunnen. Ze ging maar door.
    Indachtig aan wat jij zei, Doortje, antwoordde ik als volgt: ‘Maar mevrouw Kham (zo heet ze), u bent een expat en geen Thai en is het dan verstandig als u zo tekeer gaat tegen uw gastland? Wat moeten de Thais wel niet denken? Denkt u alles beter te weten dan die Thais? Waar bemoeit u zich mee? Nou dan’.
    Ze is boos weggelopen. Ik hoop dat ze terugkomt want ze is een heel lief mens, werkt hard en ze verdient 500 baht per dag bij mij.
    je expat vriendje

    • Doortje heeft volgens mij terecht geen verwarring gesticht door alle buitenlanders in Thailand op één hoop te gooien. Ze had een goed oog voor het verschil tussen in Thaise setting doorgaans well to do (blanke) expats en de zgn. migrantwerkers uit de buurlanden van Thailand. De overeenkomst tussen beide groepen buitenlanders in Thailand is dat ze zo goed als geen rechten hebben. ‘Te keer gaan tegen het gastland’ is een luxe die migrantwerkers zich niet kunnen permitteren. Een ander verschil dat Doortje niet over het hoofd zag is dat expats in Thailand zelden of nooit bij migrantwerkers in dienst zijn. Er zijn wel expats die arbeidsmigranten voor zich laten werken. Sommige van die expats betalen zelfs een redelijk loon. Die werkmigranten hebben geluk. Daar bestaanszekerheid aan kunnen ontlenen is van een andere orde.

      • Doortje moet toch echt aan haar terminologie werken. Een expat volgens de Engelse omschrijving is iemand die in het buitenland werkt. Volgens de Nederlandse definitie is iemand die tijdelijk in het buitenland werkt een expat (waarbij we eerder aan hoogopgeleidwn denken maar strikt genomen valt elke buitenlandse arbeider er onder ) en een emigrant als iemand zich permanent in het buitenland vestigd.

        Nu hebben we het bij de semi permanente buitenlandse inwoners in Thailand vooral over senioren, pensionado’s. Dat zijn geen expats of emigranten, ook volgens de Thai zijn het lange vakantiegangers met veelal nom immigrant visa of iets dergelijks. Enkele hebben wel een verblijfs (en werk) vergunning, maar dat is een minderheid van de farangs en andere buitenlanders die in Thailand verblijven.

        Die pensionado uit het westen (op een visum) en de Birmese werker (met visum, verlopen visum of gewoon illegaal vanaf dag 1) hebben weinig rechten of invloed. De farang kan wel luider klagen, een illegaal wil onder de radar blijven. Plus dat zelfs zonder de taalbarriere er ook amper aandacht is voor wat de Birmesen denken.

        Als je het mij vraagt mag Doortje dus wel wat nauwkeuriger zijn met haar terminologie en moet ze niet alleen aan de farang expat en pensionado denken. Zou ze weleens nadenken over de Birmesen, zou ze interesse hebben in wat die mensen denken?

        Waarom doet ze zo gepikeerd over de farang? Ze scheert de farang over een kam met een vreemd beeld alsof die op grote schaal mopperen, zeuren, kritiek hebben, maar stieken hopen dat Thailand meer op hun land van herkomst terwijl ze alleen maar zeiken hoe betuttelend, oneerlijk en bemoeizuchtig hun land van herkomst is, kortom dat die farang Thailand de les zouden willen leren. Ik zie zo om mij heen maar weinig westerlingen paternalistisch doen. Ik zie wel allerlei meningen en suggesties met betrekking tot Thailand, hoe het er nu voor staat en hoe Thailand beter zou kunnen worden. Lijkt me volstrekt normaal gedrag als je je betrokken voelt met een land en dus niet iets om je op de kast te doen laten jagen. Nee, hoe meer visies hoe beter, nog fijner zou zijn ook die Birmees serieus te nemen. Met al die ervaringen van pensionado, vakantieganger, buitenlands werknemer, statenloze tot Thaise burger heeft men een schatkist aan visies en kennis die men kan gebruiken om een toekomst visie uit te stippelen.

        Maar zo gelezen denkt ze dat er een wereld van verschil zit tussen ‘de Thai’ en de anderen. Dat die buitenlanders het land, de cultuur en de mensen nooit echt zullen begrijpen. Flauwekul. Dat is dom hokjes denken, labelen en simplistische mono opvattingen. Alsof er onder de Thai geen enorm mozaïek is aan opvattingen, ervaringen, persoonlijkheden, kansen etc. En idenditto onder alle buitenlandse groepen. Ze doet de mondiale, menselijke eigenschappen te kort. Dat we in de kern allemaal heel vergelijbare waarden en behoeftes hebben en even zoveel verschillen omdat elke persoon anders is.

        Het is niet ‘de expat’ zoals zij dat noemt die uit de hoogte doet, zij zelf zit op een troon. Ik zou haar adviseren eens af te dalen en in het prachtige mozaïek van mensen en menselijkheid te duiken om zo kennis te maken met nuances en minder zwart/wit denken. Ook goed voor haar bloeddruk en positief denken.

        • De helft van je reactie gaat op aan duidelijk maken dat de schrijver van het verhaal de term expats had moeten definiëren. Echter, voor de lezers – en zeker degenen die bekend zijn met de Thaise situatie – is perfect duidelijk waie met expats worden bedoeld. Ik heb ingebracht dat andere groepen daarbij betrekken die duidelijkheid niet dient.
          Een tweede punt is dat in elke beschrijving van dit land of zijn bewoners én gasten niet te ontkomen valt aan een zekere veralgemenisering. Ik kan daarmee beter uit de voeten dan met verabsolutering van persoonlijke ervaringen met individuele Thais of buitenlanders. Daar word ik eerlijk gezegd wat moe van. Weerlegging met algemeenheden als dat alle Thai net als alle Nederlanders een mozaïek van individuen vormen bijvoorbeeld. Alsof dat waarneembare vormen van groepsgedrag of -denken uitsluit. We verschillen namelijk niet alleen als individuen van elkaar maar ook als gemeenschappen.

          Dit verhaal geeft volgens mij goed een vrij overheersende stroming in de expatwereld weer. Die beschrijving staat niet haaks op wat ik de afgelopen tien jaar in die wereld zelf heb ervaren of wat ik in de daaraan verwante internetfora (die jij naar ik meen ook goed kent) heb gelezen. Aan precies wat jij zegt: labelen en simplistische mono-opvattingen. Wat je kennelijk niet door hebt of niet bij je overwegingen wilt betrekken is dat dit verhaal deze fenomenen op een ironisch-satirische manier aanpakt. Ja, dan kom je inderdaad uit op schriftgeleerden exegese, wegzetten van de schrijver voor verondersteld geraaskal en hoogmoedigheid, culminerend in een fikse portie moralisme aan het slot.

      • Beste Hans,
        Je zegt dit: ”Te keer gaan tegen het gastland’ is een luxe die migrantwerkers zich niet kunnen permitteren”.
        Dat is niet waar. Er zijn diverse Birmese expat (migranten) organisaties in Thailand die opkomen voor de belangen van Birmese expats en woord en daad. Deze Birmese expats bekritiseren de Thaise overheidsinstellingen en eisen verbeteringen. Zie:
        http://www.endslaverynow.org/migrant-worker-rights-network
        en die zei dit bv, maar er is meer:
        ‘A migrant rights NGO is calling on the authorities in southern Thai tourist resorts to respect minimum wage, work permit and social security regulations for Myanmar migrant workers who contribute to the region’s successful economy”.

        Er is dus wel degelijk activisme van Birmese expats in Thailand. Waarom zouden wij dat dan niet mogen doen?

        • Zie mijn antwoord aan Rob V. Het ontgaat mij ten enenmale wat Birmese arbeidsmigranten van doen hebben met het verhaal van Antonin Cee. Misschien ziet hij zelf dat verband wel, in dat geval zal ik zijn reactie met belangstelling lezen. Ik heb die groep buitenlanders echter niet in het geding gebracht. Jij doet dat om jou moverende redenen wel en waar je deze groep voorheen met ‘arbeidsmigranten’ aanduidde komt het je nu kennelijk beter uit om ze Birmese expats te noemen. Ik heb dus geen zin om for the sake of the argument te gaan redetwisten over activisme etc. van Birmese werkmigranten en sluit mijn bijdrage aan de discussie over dit verhaal.

  3. De waterval aan wat ik haast geraaskal zou noemen is voor mij vermoeiend. Wat een onzin zijn die beweringen dat farangs in Thailand zuur zijn over hun land van herkomst en daarnaast dan toch stiekem Thailand willen veranderen in diezelfde richting. Komop zeg!

    Ja, er zijn dingen mis in het westen. Wat precies en hoe dat op te lossen zijn allerlei meningen over. Idemditto over Thailand, het is niet meer dan logisch dat hen die lang of regelmatig in Thailand verblijven of wonen een mening vormen en dus feedback en kritiek hebben over de staat van het land en waar het in hun ogen heen zou moeten gaan. Het type “je bent te gast dus mond houden” is dubbelop eng: ten eerste ben je geen gast als je hier min of meer woont en of je nu wel of geen gast bent, gepikeerd reageren als iemand een onderbouwde mening geeft is een eng is.

    Van types zoals hier beschreven wordt ik dan ook ietswat ongelukkig en zeker vermoeid.

  4. Beste Antonin,
    het was een hele zit, maar ik heb je verhaal uitgelezen. Tweemaal zelfs, omdat ik zeker wilde zijn het goed begrepen te hebben. En het was de moeite waard.
    En ik betrap mezelf er ook op verschillende dingen in dit land om te willen vormen naar Nederlands model.
    Dan zou alles hier veel beter lopen, dacht ik.
    Mijn conclusie is dat het al mooi zou zijn als inwoners van beide landen een beetje van elkaar zouden willen leren.

    Zo stond ik gisteren bij een loket van de Krungsri Bank. Wilde daar een drietal overgebleven honderd euro-biljetten inruilen voor de mooie Thaise baht.
    Na een ellenlange wachttijd, vanwege grote drukte, vertelde de vriendelijke dame achter het loket dat ze mijn biljetjes niet ging wisselen. Want in de een zat een miniem scheurtje, in de ander weer een vouwtje etc. De bank accepteerde ze niet, als ze niet zowat nagelnieuw waren. Zo bleek.
    Dus geen bahtjes na bijna drie kwartier wachten. En op dat moment toonde ik aan zowaar iets geleerd te hebben van de Thais.
    Ik werd op dat moment niet boos , ging niet gebaren of schreeuwen. Ik zei oke, Mai Pen Rai, wurgde een glimlach tevoorschijn en liep weg. Dat ik dit nog mee mocht maken.
    Dat ik eenmaal buiten wel vijf minuten dit belachelijke bankbeleid en Thailand zelf als compleet achtergebleven gebied heb vervloekt, is slechts een detail.
    Maar als ik nu kan leren ( in ieder geval voor het moment ) beleefd te blijven, dan is er in ieder geval nog hoop.
    Bedankt voor je verhaal Antonin.

    • Beste Lieven, heb je dat echt pas in Thailand geleerd? In Nederland is het ook niet normaal om te gaan schreeuwen of als een boze beer tekeer te gaan. Vasthoudend, vriendelijk doch dwingend in discussie gaan met wat je ziet als gezeik/onkunde van een medewerker en pas op te geven als je echt tegen een muur aanloopt, daar is niets vreemds aan. Maar of dat in Thailand nu zoveel minder het geval? Overall binden ze in Thailand misschien iets eerder in maar het zal echt niet zo extreem zijn dat ‘de Thai’ geen enkel tegengas geeft en alles gelaten ondergaat en de Nederlander bij een nee meteen gaat tieren…

      • Beste Rob V,
        laat ik om te beginnen zeggen dat de eerste regel van jouw reactie meer irritatie bij me opwekte dan het hele gedoe in die bank. Ik zag bij wijze van spreken het vermanende vingertje en hoorde het schoolmeester-toontje. Mijn haren gingen ervan rechtop staan.
        Maar ik heb op school ook geleerd dat de beste stuurlui aan wal staan.
        Want als je mijn reactie op Antonin’ s verhaal goed had gelezen dan had je kunnen weten dat mijn gefoeter niets te maken had met onkunde of gezeik van de medewerkster (zij deed slechts haar werk) maar met de belachelijke inwisselregels die haar Bank er op nahoudt.
        En belachelijk zijn ze, want een dag later waren we in Pattaya, waar diezelfde afgekeurde biljetten zonder enig probleem werden ingewisseld bij het eerste het beste wisselkantoortje.
        Natuurlijk had ik in discussie kunnen gaan met de vrouw achter de balie (vasthoudend, vriendelijk doch dwingend) met als enig resultaat dat zij haar chef erbij roept en deze me vertelt dat de vouw in mijn euro-biljetten net een-duizendste meer bedraagt dan de bank verantwoord vindt. En ze niet accepteert. Resultaat: ik sta weer buiten te vloeken, alleen nu vijf verspilde minuten later.

        Misschien dat degenen die veel aan meditatie doen of weer anderen die per dag enkele doordrukstrips Valium wegwerken in alle omstandigheden kalm kunnen blijven, mij is het maar even gelukt. Jij vindt dat vreemd? Ik niet.

        Daarbij doe je het nu voorkomen alsof ik alle Thai afschilder als volleerd meester over hun emoties en de Nederlanders als heetgebakerde korte-lontjes bezitters die te pas en te onpas gaan schreeuwen en tieren als het even tegenzit. Dat is ver bezijden de waarheid. Ik geef alleen aan ook iets te hebben opgestoken van de Thaise manier van met problemen omgaan.

        Maar probeer het eens zou ik zeggen. Stap in het vliegtuig naar Bangkok, neem een paar bijna nagelnieuwe euro-biljetten mee en maak daar met behulp van een electronen-microscoop en laser een voor het oog bijna onzichtbaar scheurtje in. Stap daarmee de Krungsri Bank alhier binnen en zie of je ze ingewisseld krijgt voor Thaise bahts.

        Als het na een uur wachten door een stompzinnige bank-regel niet gaat, probeer dan wel rustig te blijven.
        Veel succes.

        • Beste Lieven, mijn reactie was absoluut niet zo bedoeld. Natuurlijk weet ik dat de bank medewerker slechts een opdracht uitvoert om geen beschadigde biljetten te accepteren. Daar zit natuurlijk enige ruimte in, de een zal een echte muggenzifter zijn, de ander iets wat makkelijker. Nu hoef je niet meteen de manager er bij te roepen als je vind dat de medewerker iets te moelijk doet, je kunt ook beleefd een opmerking plaatsen dat het biljet er toch goed uit ziet en kijken hoe de reactie is.

          Ik heb echt niet de indruk dat je de Nederlanders als mopperkonten ziet en de Thai als perfect zelfbeheersende makkelijke mensen. Ik ben niet zo van het ‘jij roze bril drager’ of ‘jij zure Nederlander’ gewijs, dat is polariserend en simplistisch labeltjes plakken terwijl ik zoek naar nuance en niet van het ge-jijbak.

          Ik ben net uit het vliegtuig van Chiang Mai naar Khon Kaen gestapt. Een paar dagen bij komen bij mijn schoonmoeder, van de week vlieg of rij ik weer naar BKK. Rustig blijf ik wel, ik laat me niet zo snel opjagen. Het spijt als ik je tegen de haren heb gestreken, dat is niet mijn bedoeling geweest. 🙂

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.