Mijn Azië. Thailand: optimisme en levenslust

 

optimisme en levenslust
onbeweeglijk en kaarsrecht stonden ze daar…

Als farang in het Thaise land, heb ik vaak een wat ambivalente houding naar hoe het er hier aan toegaat. Maar er zijn uitzonderlijke momenten, die me niet elke dag te beurt vallen. Op gezegende dagen dringt het zich soms onweerstaanbaar aan me op: het optimisme en de levenslust onder de Thaise jeugd. Die ochtend gebeurde het op de Chiang Mai University, waar die dag de registratie van de eerstejaars studenten voor het komende universitaire jaar plaatsvond. Lange rijen jongens en meisjes voor de inschrijftafels in hun zwart-witte uniform, het algemeen aanvaarde mondkapje voorgebonden.

Om ze welkom te heten, hadden de cheerleaders van de universiteit zich geïnstalleerd in de buurt van de hal waar het plaatsvond. Een uitgelezen groep van een twintigtal studenten, naar het zich liet aanzien geselecteerd op lengte en schoonheid. Kaarsrecht en onbeweeglijk, de handen op de rug,  stonden ze daar opgesteld in twee rijen, de meisjes voorop, de jongens daarachter. Totdat plotseling een van de meisjes enkele ritmische armbewegingen maakte als een choreografische opmaat, waarop de rest van de groep met perfecte timing inviel.

Ze voerden een wervelende dans uit in staccato bewegingen, armen hoog opgeheven, dan weer de handen binnenstebuiten neergeslagen tegen de heupen met hun vingers gekruld zoals alleen Thaise mensen dat kunnen. Ze draaiden langs en door elkaar in een opzwepend ritme, dat uitsluitend door hun snelle handbewegingen werd aangegeven en dat alles in volmaakte synchronie.

optimisme en levenslust
alles in volmaakte synchronie…

Onderwijl zongen ze, glimlach op de lippen, een lied over de importantie van het vergaren van kennis en ijverig studeren. En mijn gemoed schoot vol. Ik vond het prachtig. Het straalde een geweldig optimisme en levenslust uit, geloof in de toekomst, in hun land, in zichzelf.  En daarin lag ook de onverbloemde saamhorigheid van een gedeeld geloof met die nieuwe studenten die zich aan het inschrijven waren.

Er wordt soms nogal eens geringschattend gedaan over de burgerlijke groepsmentaliteit die je in Thailand kan aantreffen. Wij westerse, geatomiseerde zielen vinden het allemaal wat stereotiep en van weinig individualiteit en originaliteit getuigen. Het hebben van een eigen oorspronkelijke mening, die vrijelijk geuit moet kunnen worden, is in het westen opgeklommen tot een van de belangrijkste sociale geboden.

Dat kan soms leiden tot de meest onzinnige uitspraken, die het lak hebben aan elke vorm van autoriteit. En verder zijn er al die elkaar vaak tegensprekende specialisten, die als troubadours lang de TV-stations trekken om hun publiek te verzekeren dat zij weten hoe de dingen in elkaar zitten.  Middels het geheimzinnige mechanisme van marktwerking en inspraak, moet daar dan een algemeen geaccepteerde consensus uit groeien, waarmee we iets kunnen aanvangen. Het is maar afwachten of het echt werkt.

Hun ritmiek straalde optimisme en levenslust uit

Ironisch genoeg zijn inspraak, medezeggenschap en vrijelijk je eigen zegje kunnen doen in een land als Nederland allengs  geworden tot een zoethoudertje, waarmee de burger in toom gehouden wordt. Opstand tegen ‘het gezag’ wordt steeds meer ondergraven, want kijk eens, je hebt het ‘recht’ om het er niet mee eens te zijn en dat mag je in alle vrijheid tot uitdrukking brengen. Dat recht is verworden tot een knevel waarmee de massa bespeeld wordt. Er wordt een illusie gewekt dat jouw mening er toe doet. En onderwijl gaan politiek en ambtenarij hun eigen graaigang.

optimisme en levenslust
geloof in de toekomst, in hun land en in zichzelf…

Je kan het ook andersom doen en met saamhorigheid en het accepteren van autoriteit beginnen. De goedgunstige heerser, als  de verpersoonlijking van het boeddhistische ideaal. In feite heeft de oosterse geest, zoals in China en Singapore te zien is, daar minder moeite mee dan het westen. Natuurlijk zijn er ook Chinese dissidenten en is Hongkong een probleem. Alhoewel ook hier autoriteit niet principieel wordt afwezen, maar zich alleen tegen die uit Beijing teweer stelt.

Ook het huidige Thailand is een verdeeld land en dat zal niet zo snel opgelost worden. Het moet binnen haar eigen historische tradities haar weg vinden in de veranderende wereld. En dat natuurlijk met de sociale idiosyncrasie die zich in de hoofden van de mensen heeft vastgezet, waar respect voor autoriteit nog altijd een traditionele vanzelfsprekendheid is. Het vaak geroemde respect voor ouderen, waar farang vaak hoog van opgeven, is er een klein onderdeel van,

Maar die ochtend zette ik dat allemaal even opzij en liet ik me helemaal gaan. Om te genieten van die dansende jongeren met hun eigen elan vital, die in hun ritmiek onverdroten levenslust en optimisme uitstraalden in ongemene solidariteit met de nieuwkomers. Het was na de algemene somberte aangetroffen tijdens een maandenlang verblijf in Nederland -en sinds de coronacrises  waarschijnlijk alleen maar toegenomen- een verkwikkende ervaring.

Ook op Trefpunt Azie: Thailand. Het politieke kampvuur van bovenaf

 

Antonin Cee
Over Antonin Cee 165 Artikelen
Antonin Cee woont sinds eind jaren tachtig in Chiangmai en voerde themareizen uit. Hij studeerde filosofie aan de Universiteit van Montpellier in Frankrijk en werkte enige tijd als redacteur bij The Nation in Bangkok. Ook schreef hij artikelen voor verschillende Nederlandse, Belgische en Engelstalige magazines. Met zijn achttienjarige dochter vormt hij een eenoudergezin en brengt elk jaar enige tijd door in Zuid-Frankrijk. Hij publiceerde een verhalenbundel getiteld 'Inheems Kruid'. Onlangs bracht hij zijn tweede boek 'Thailand tegen het Licht' uit. Beide boeken zijn zonder verzendkosten te bestellen bij www.amazon.de.

6 Comments

  1. Mooi, de levenslust die deze studenten uitstralen. Ik begrijp dat je daar emotioneel van werd, Antonin. Koester dat gevoel. Maar ook ik zou waarschijnlijk niet de verleiding kunnen weerstaan er een theoretisch verhaal aan vast te knopen. Ge-niet-en zonder gepeins vind ik moeilijk. Dat mocht niet.

  2. Hoe moet ik autoriteit en eenheid plaatsen met de vele bosmonikken die er eens waren? Mensen zoals Buddhadasa Bhikkhu? De strijd van Bhikkhu’s? Of Buddha himself die vroeg om altijd kritisch te zijn, ook op de eigen leraar? Of dat er geen idolen aanbeden dienden te worden? Het hele punt van verlichting bereiken, loslaten, is toch niet te rijmen met autoriteit en strak in de pas lopen?

    Ik zie de Thaise Sangha als een instantie met autoritaire visie maar kan die maar moeilijk rijmen met de kern van het Boeddhisme.

    Nee, dat er in rammen van groepsmentaliteit (op scholen en andere instanties zoals leger en overheid) moet op andere gronden te verklaren zijn.

    Menig boerengemeenschap gaf zich niet zo maar gewonnen toen Bangkok zijn tentakels uitvouwden en begon aan interne kolonisatie, het wegnemen van autonomie en de geforceerde introductie van ‘Thainess’.

  3. Goeie morgen Antonin,
    Heb je toevallig dat tafereel bij de Chiangmai University ook op video staan om ons ook blij te maken?

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*