Opmerkelijk elders uit zeurdersland


Hoeveel is er nodig om Nederlanders aan het zeuren te krijgen? Weinig, niet meer dan een foto en een stukje in de krant.

De Volkskrant berichtte over de verscherpte controles sinds vorige week op Schiphol en de toegangswegen naar de luchthaven. Gevolg: veel overlast voor het reizigersverkeer. De krant plaatste op de voorpagina deze foto bij het nieuwsverhaal:

Hans Geleijnse, Opmerkelijke berichten, zeurderslandDe plaat kwam De Volkskrant op een fiks aantal negatieve reacties te staan. Stigmatiserend, zo werd er verontwaardigd aan de redactie geschreven. Alsof alleen moslims in verband kunnen worden gebracht met aanslagen en geweld. Ook M. Rashid, de aangehouden automobilist ‘met moslimachtig uiterlijk’ blies stoom af op een website en  sociale media over het leed dat hem was berokkend.

Nederland zeurdersland dacht ik, dit lezend. Had er een vrouw met ‘sexy-achtig uiterlijk’ achter het stuur gezeten dan waren klachten van vrouwonvriendelijk en seksistisch gedrag (van krant en marechaussee) niet onwaarschijnlijk geweest. Een gekleurde medelander was de krant op een bombardement van beschuldigingen over racisme komen te staan. En met een blanke bestuurder had het cynische commentaren geregend uit geheel andere hoek: ze controleren ook altijd de verkeerde mensen!

Gelukkig liet Philippe Remarque, hoofdredacteur van De Volkskrant, zich niet van de wijs brengen en leverde in de krant een adequaat commentaar. Hij had er van mij best bij mogen schrijven dat meneer Rashid Allah op zijn knieën had gedankt als de krant een foto had afgedrukt waarop te zien was hoe onheus de marechaussee hem had bejegend, gesteld dat dit was gebeurd. Het fotowerk van Dubbelman had zich sneller dan het licht over het internet verspreid. Met dank aan De Volkskrant.

Remarque stelt dat de krant met foto en verhaal de realiteit weergaf. Vaak is het echter zo dat mensen hun onvrede met die realiteit afreageren op de boodschapper plus er hun eigen projecties op loslaten. En niet alleen in Nederland. Neem dit bericht uit De Telegraaf, waar Thailandblog melding van maakte:

Hans Geleijnse, Opmerkelijke berichten, elders

Op een genuanceerde enkeling na vond het  overgrote deel van de 21 reageerders het bericht onzin en zo blijkt, vooral omdat het strijdig lijkt met de bekende expathouding ‘niks aan de hand, prima leven hier. ”Het risico op aanslagen is in West Europa veel hoger dan in Thailand. Maar zodoende hebben de vertrekkers een reden om zonder gezichtsverlies terug naar hun land te keren,” schrijft een reageerder. De twee geïnterviewden wordt verweten dat ze aan deze Telegraaf-publicatie hebben meegewerkt. ‘ Gooi nog maar wat olie op het vuur’, krijgt één van hen toegebeten.

Ook de boodschapper (zeker niet mijn favoriete) krijgt het voor de kiezen: ‘Neem ik normaal gesproken al veel nieuws met een korreltje zout, bij de Telegraaf moet er een volle schep bij….’, ironiseert een andere commentator.

Dit soort uitlatingen illustreert vooral dat men niet meer heeft gelezen dan de kop. Die was op zich niet onjuist, maar wekte na de reeks recente bomaanslagen in Thailand de indruk een fiks deel van de honderdduizend Nederlandse expat de remigratie-koffers al had ingepakt.

Echter, al in de eerste alinea spreekt een van de geïnterviewden deze beeldvorming tegen. De andere legt uit dat (straat)geweld net de druppel kan zijn die de emmer van andere problemen voor expats in Thailand (koopkrachtdaling door zwakkere Euro en/of hogere kosten voor particuliere gezondheidszorg) doet overlopen, maar dat het aantal vertrekkers beperkt blijft. Kortom, zeker voor Telegraaf-begrippen een genuanceerd verhaal.

Ik wil maar zeggen: de protesteerders bij de krant willen meer lezen dan er gedrukt staat, die van het sociale medium weigeren meer te lezen dan hun neus lang is.

Onderwerp en boodschapper verschillen, het resultaat is identiek: veel gezeur.

 


Hans Geleijnse
Over Hans Geleijnse 346 Artikelen
Hans Geleijnse (1944, Zaandam). Voormalig beroepsmilitair en dienstweigeraar. Passie voor reizen, schrijven en muziek. Belandde in journalistiek, leerde het vak in de praktijk. Werkte twee decennia als buitenlands correspondent voor persbureau GPD en div. andere Nederlandse media. Hij woonde met partner en dochter ruim tien jaar in Thailand.

1 Comment

  1. Sjon Hauser (auteur van: Zacht als zijde, hard als bamboe) noemde het parachute journalistiek. Zet een verslaggever op het vliegtuig en gun hem de eer dat hij na een aantal dagen expert wordt genoemd. Hij die van zaken weet en zich grondig heeft verdiept, dat verwacht je van een deskundige, en dat gaat niet in een aantal dagen, daarvoor zijn jaren nodig en die heeft de hedendaagse journalist niet. Nieuws is alleen nieuws wanneer het heet is en ligt morgen versnipperd in de kattenbak. Dat men überhaupt de Telegraaf wil lezen? De Nederlandse Bild Zeitung en andere slechts op sensatie beluste kranten die zulks extra vet op de voorpagina afdrukken. Ik heb mijzelf nooit de moeite gegund om de krant – De Telegraaf – ook maar in te kijken, nou ja, inkijken wellicht om al snel tot de slotsom te komen dat er weinig deugt, althans aan de nieuwsgaring. Nu is het een algemeen bekend feit dat objectiviteit en zeer moeizaam te verwerven eigenschap is in zoverre mogelijk, een volledige objectiviteit blijft ondenkbaar. Het is jammer dat kranten (helaas) de toon bepalen: het staat er, ik heb het gelezen dus zal het wel zo zijn. Sensatie, dat is waarop het drijft en als men niet eraan wil meewerken wordt het domweg aangewreven. Laat het verschil maar zien tussen wat aan een valscherm hangt en hier al langer woont. Er is zoveel meer tussen hemel en aarde dan gezeur over pietluttigheden hoewel de situatie hier ten lande dat niet altijd kan worden genoemd. Laat de Telegraaf daarover maar eens een gedegen artikel schrijven, zonder opsmuk, zonder leed of lijden aan de gegevenheid. Ach nee, laat de Telegraaf maar links liggen, voor U ligt de beste krant.

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.