Isaan road trip: Op zoek naar ‘gewoon’ in het noordoosten van Thailand.

Met meer dan 22 miljoen inwoners is Isaan de regio met de meeste inwoners van Thailand. De regio  bestaat uit 20 provincies en staat bekend om zijn smaakvolle keuken, het serene landschap van de Mekongvallei en veel natuurlijke en historische attracties.

Een te dikke hond ligt te dutten bij een som tam stand. De geur van op houtskool geroosterde kip vult de lucht. Kinderstemmen klinken in koor bij een schoolgebouw. Niemand draagt hier een masker; een oude man zet zijn hoed op terwijl hij langsfietst. In het dorp Ban Nong Doen Tha aan de Mekong in de Isaan lijkt het alsof de pandemie niet bestaat.

Een weekje geleden, toen er na een aantal maanden lockdown weer een mogelijkheid was om buiten Bangkok te reizen, besloten we een trip te maken die ontspannend en prikkelend moest zijn. En die bedrijven in problemen door de reisbeperkingen naar Thailand, zou helpen.

In Thailand hebben de maatregelen tegen verspreiding van  Covid-19  tot dusver gewerkt. Maar door de daaraan gekoppelde drastische vermindering van buitenlandse toeristen, is de economie ingestort. Naar populaire bestemmingen zoals Koh Samui of Phuket wilden we niet. We wilden iets eenvoudigs, iets ‘normaals’. Dus besloten we tot een roadtrip van 1200 kilometer door de noordoostelijke regio, ook wel bekend als de Isaan.

Vóór de pandemie trok de Isaan slechts een klein deel van de buitenlandse toeristen dat andere Thaise regio’s bezocht. Dit ondanks een gekruide, smaakvolle keuken, passend bij het serene landschap van de Mekong Vallei, en een interessante lijst van natuurlijke en historische attracties. Dat gebrek aan interesse van buitenlandse toeristen kan (gedeeltelijk) ook verklaren waarom het coronavirus de Isaan nauwelijks geraakt heeft, terwijl infecties regelmatig opdoken in provincies als Bangkok, Chiang Mai en Phuket. Het is een van de dichtstbevolkte regio’s van Thailand met meer dan 22 miljoen inwoners, maar de 20 provincies van de Isaan meldden sinds het begin van de pandemie slechts iets meer dan 100 besmettingen.

De toeristische sector in deze regio is ook nu grotendeels afhankelijk van Thais toerisme, dat weer is opgekomen na de landelijke lockdown. Verschillende hotelmanagers in de Isaan vertellen dat de bezettingsgraad nu weer bijna net zo hoog is als in dezelfde periode vorig jaar.

Tijdelijk oponthoud vanwege overstekende waterbuffels.

Het noordoosten is er natuurlijk niet zonder kleerscheuren afgekomen. Vóór de pandemie waren veel huishoudens afhankelijk van inkomens verdiend door familieleden werkend als gids, tuk-tuk-chauffeur, receptionist, kok of sekswerker in populaire toeristengebieden. Iedereen hier kent wel iemand die terugkwam naar de Isaan na verlies van een baan in de toeristenindustrie.

Bueng Kan

Achter in een pick-up rijden we de stomende jungle van Phu Pha Singh Forest Park in Bueng Kan in, een afgelegen, avontuurlijke bestemming voor binnenlandse reizigers. Weinig buitenlanders hebben er ooit van gehoord, laat staan bezocht. De zandsteen formaties van het park zien eruit als leeuwen, olifanten en slangenhuid. De grootste attractie, Hin Sam Waan oftewel ‘Drie Walvissen Rots’, is een indrukwekkende groep rotsblokken die lijken op een familie potvissen die een zwembeweging uitvoeren boven het bladerdak van het bos. Vanaf hun ‘neuzen’ hebben we een schitterend uitzicht over de Mekong en de groene heuvels van Laos in de verte.

Three Whale Rock in het Phu Pha Singh nationaal park in de provincie Bueng Kan. En in de verte de Mekong.

In het nabijgelegen Wat Phu Tok voeren houten trappen en loopbruggen honderden meters omhoog rond een enorm massief van zandsteen. Monnik Ajahn Ju-an begon in 1968 met de constructie ervan die technisch maar ook fysiek een gedurfde onderneming was. Er waait een stevige wind als we behoedzaam voort schuifelen over de planken op het zesde niveau. De route symboliseert de zeven fasen van verlichting uit het Theravada Boeddhisme. Het zesde niveau lijkt op sommige plaatsen bijna los in de lucht te zweven boven de boomtoppen zo’n 90 meter beneden ons. Een onweer barst los en de regen beneemt ons het zicht. Ik bid dat de gladde planken van de loopbruggen steviger zijn dan ze er uitzien. Al vijftig jaar lang worden ze door vrijwilligers onderhouden. 

De Mekong

De volgende ochtend volgen we de Mekong naar het oosten, verder het platteland op. In het dorp Ban Nong Doen Tha weven vrouwen mandjes die worden gebruikt voor het serveren van khao niao of kleefrijst, het belangrijkste voedsel in zowel de Isaan als Laos. Tijdens de lockdown ging het werk op de boerderijen onverminderd door, leggen ze uit. Maar ze verkopen nu aanzienlijk minder producten nu de Laotianen niet naar de zaterdagse markt kunnen komen. De grenssluitingen zijn moeilijk te bevatten voor deze dorpsvrouwen, die de Laotiaanse taal en het animistisch getinte boeddhistische geloof delen met de mensen aan de andere kant van de Mekong. Velen beschouwen degenen aan de overkant van de rivier als buren, ook al hebben ze dan een andere nationaliteit. 

Bij de volgende stop in Ban Phaeng treffen we een groep in het wit geklede boeddhisten die zwijgend bij Wat Pho Si zitten. Een monnik speelt zachtjes op een trommel en een bel om hun meditatie vloeiend te houden. Vissers aan de rivieroever van Ban Phaeng gooien hun brede netten in het ondiepe water. Hun vangsten zijn de afgelopen jaren kleiner geworden, klagen ze. Vanwege dammen die stroomopwaarts in Laos en China zijn gebouwd. In het droge seizoen belemmeren deze dammen de aanvoer van sediment en essentiële voedingsstoffen in de rivier, waardoor het water van de Mekong nu ongewoon helder is.

Vissen in de Mekong in Ban Phaeng district in de provincie Nakhon Phanom.

Die avond arriveren we in Nakhon Phanom, een stad aan de Mekong waar Ho Chi Minh in de jaren twintig een aantal jaren verbleef en zijn politieke ideeën verder uitwerkte. De Vietnamese invloed is nog steeds zichtbaar in het eten; de heerlijke banh mi sandwiches die bekend staan ​​als khanom pang yuan in het Thais. En een andere regionale favoriet: mee krathi, rijstnoedels in een rijke kokoscurry gestoofd met ei, varkensvlees en kruiden.

Aan de lange boulevard langs de Mekong in Nakhon Phanom wandelen aardig wat mensen en zijn kraampjes neergezet. Aan de overkant in Laos de kalkstenen bergen. Gezinnen offeren wierook en bloemenslingers aan een zevenkoppige afbeelding van een naga, een slangachtige figuur uit de oude mythologie. Het beeld is een belangrijke reden voor Thaise toeristen om naar deze provincie te komen. De derde Vriendschapsbrug in Nakhon Phanom is samen met soortgelijke grensovergangen in de provincies Nong Khai en Mukdahan een belangrijke verbinding met Laos. Het is vreemd om tijd door te brengen in het zicht van Laos, wetend dat we er niet even heen kunnen zoals in het verleden.

Normaliteit temidden van de velden

In de provincie Ubon Ratchathani gaan we op zoek naar eetbare wilde paddenstoelen die overal opschieten tijdens de moessonperiode. In Khong Chiam praten we met een gerimpelde man, op de plaats waar het chocolademelk kleurige water van de Mekong de donkerblauwe Moon River ontmoet. Het gesprek neemt een ongemakkelijke wending als hij het krijgt over de Fransen, die in de 19e eeuw hier de grenzen verlegden. Het is hun schuld, dat hij hij niet bij zijn vrienden in Laos kan zijn. 

Als de lunch per boot arriveert ontdooit de situatie weer. Tijd voor gevulde kikkers van de gril, som tam in Lao-stijl, chili pasta met gefermenteerde vis en kleefrijst op drie verschillende wijzen bereid. Op de overvolle markt in Phibun Mangsahan worden deze lekkernijen vers gemaakt. We nemen alles mee naar een veld bij het Sirindhorn Reservoir voor een picknick. Een uitgelaten hond rent naar ons toe om een ​​hapje te vragen terwijl waterbuffels langs de oever grazen.

Verder zuidwaarts ontmoeten we een vriendin. Haar familie verbouwt kleefrijst, oesterzwammen en een veelheid aan groenten en fruit op hun boerderij in Warin Chamrap. Haar vader laadt ons in een pick-up en brengt ons diep de rijstvelden in die prachtig groen glinsteren in het late middaglicht. De rijstvelden strekken zich uit zo ver het oog reikt. Deze omgeving straalt schoonheid en een tijdloos gevoel van rust uit. Hoe de pandemie zich ook verder ontwikkelt, de velden van de Isaan zullen er altijd zo blijven uitzien.

Bron: CNN Travel. Tekst en beeld: D. Lukens

Lees ook: Documentaire: Thai Country Living

Over Redactie 798 Artikelen
De auteursnaam van de redactie van Trefpunt Azië. Wij publiceren onder deze naam berichten van de redactie en bijdragen die niet onder naam van de bron kunnen worden geplaatst.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*