Het Verhaal van de Week. Op weg naar Koh Lipe (Thailand)

Soms vragen kennissen mij, als ik vertel dat ik weer op tocht ben: ‘Je doet het allemaal zelf, zeg je. Maar hoe reis je dan?’ Al improviserend, zeg ik dan, ik voel me er goed mee. Maar de landkaart is altijd de eerste en laatste gids die ik raadpleeg.
Toen vorig jaar een oud-collega van mij via Kras.nl een reis door Vietnam en Cambodja maakte, stuurde hij me na afloop honderden foto’s. Waar zijn ze genomen, vroeg ik. Weet ik niet, zei hij! Ja maar, in Vietnam of Cambodja? Weet ik niet, zei hij. Stel niet zulke moeilijke vragen.
Mij zou het een gruwel zijn, ik wil weten waar ik ben.

Hoe ik reis naar Koh Lipe

Wel, mijn recente tocht naar Koh Lipe kan goed als voorbeeld dienen van hoe ik reis.
Koh Lipe in het verre zuiden is een paradijselijke topbestemming. Ik wil het kleine bootvorminge eiland aandoen, voor ik naar Maleisië ga. Ik kom er toch voorbij. Men fluistert dat het een verborgen parel zou zijn. Van Lee, een vriendin, vernam ik dat er treinen van Bangkok naar het zuiden rijden, Hat Yai en zelfs tot in Georgetown. Zij had het ooit gedaan. Maar dan moest ik een stop maken in Hat Yai en vervolgens de bus naar Satun nemen, vandaar met de ferry naar Koh Lipe. Nogal omslachtig. Dus zocht ik een bus rechtstreeks Bangkok – Satun op. Die was er, een nachtbus die er vijftien uur over deed.

Dinsdag om 16:00 namiddag nam ik de stadsbus 511 op de Sukhumvit Soi 8 in Bangkok. Die doet er meer dan een uur over om doorheen het hele stadscentrum, Central World en Standbeeld van de Democratie, over de Chao Phraya, naar Mai Tai Sai te rijden, het Southern Busstation. Het is wel tegelijk sightseeing. En je zit helemaal tussen de Thaise mensen, geen toeristen. Ik hou van observatie. Om 17:20 kocht ik een ticket en om 18:10 stapte ik op de VIP-bus.

Aan boord krijg je een koekje en een flesje water. De bus bracht mij met twee plasstops tot in Satun. Alweer geen toeristen. De busbegeleider, een jongeman die volgend jaar gaat trouwen en een kleine kippenkwekerij runde, nam mij onder zijn hoede en trakteerde zomaar op een kleine maaltijd. In de bus bracht hij me nog een flanpudding in een alu-bakje na. Zomaar. Lief van hem. Het was een ernstige jongen, ik mocht hem altijd komen bezoeken, hij stak me zijn kaartje toe.

Alphonse Wijnants, Op weg naar Koh Lipe, Valies op motor
Een tweede motorsai voor mijn veel te dikke valies.

Het was 09:12 in de morgen toen we in Satun aankwamen.
Ik vroeg er hoe ik op de pier van de ferryboot in Pak Bara kon geraken. Een mini-van bracht me tot in het centrum van Satun, want de terminals van de busstations liggen altijd ver buiten de centra in Thailand. Daar werden twee motorsai’s opgetrommeld, eentje voor mezelf en eentje voor mijn veel te dikke valies. Ze haalden een uitgerekte binder tevoorschijn. Samen reden we toch wel voor twintig minuten tot aan de pier van Pak Bara. Gelukkig donderde mijn koffer niet van de duozit af.
Als je alleen reist, helpen de Thaise mensen je met plezier verder.

Alphonse Wijnants, Op weg naar Koh Lipe, Tickets kopen
In het kantoor van de ferryboot kocht ik mijn ticket.

In het kantoor van de ferryboot, kocht ik mijn ticket en alweer kon ik direct mee. Vertrek 11:30. Een toeval maar leuk. Ik was echt de laatste passagier op de ferry met gereserveerde plaatsen voor meer dan vijftig man en moest helemaal tot vooraan kruipen, beetje gegeneerd.
Na een korte stop om even voet aan wal te zetten op het eiland Koh Tarutao (het donkere, geheimzinnige eiland in het Thais) stevenden we op Koh Lipe af. Het is het meest zuidelijke eiland van Thailand. De tocht duurde in totaal een uur.

Koh Lipe, 70 km van het vasteland verwijderd

Om 14:05 stapten we op de blauwe plastic vlonder van de pier en sleurden onze bagage omhoog. Hier zitten we midden in zee, op 70 km van het vasteland verwijderd.
Ik stapte een koffiezaakje binnen, nam een gesuikerde croissant en een koffie, ging aan een tafeltje zitten en zocht via Booking.com een hotelletje aan het strand. Dat lukte en om 14:40 nam ik een tuk tuk, via het dorpje Chao Ley reden we naar mijn logies, ongeveer een kilometer van het centrum, aan zee, op Sunrise Beach. Het is een ondiepe baai van ca. achthonderd meter breed. In het warme seizoen staat er altijd een verkoelende bries vanuit open zee. Het blijkt een voortreffelijke keuze.

Alphonse Wijnants, Op weg naar Koh Lipe, Strand
Vissersbootjes die te wiegen lagen.

Met mijn voeten in het fijne witte zand en turquoise golven die steeds dichterbij kwamen, en vissersbootjes die te wiegen lagen, trakteerde ik mezelf op een Leo voor de goede afloop. Want dat is belangrijk als je alleen reist – jezelf opkrikken!

De kosten

Totaal: 22:40 uur voor 830 km in vogelvlucht.
Bus Bangkok-Satun: 727 baht
Minivan Terminal Busstation-centrum Satun: 50 baht
Motorsai Pak Bara twee brommers: 80+80= 160 baht
Ferry: 195 baht
Entree Koh Tarutao National Park (ook Koh Lipe maakt deel uit van het Park), ecotaks herstel eilanden en koraal): 230 baht
Totaal: 1362 baht (41,27 euro)

Vergelijkbaar:
Ik had het me makkelijk kunnen maken, want in anderhalf uur tijd vliegt Thai Lion Air je van Bangkok naar Hat Yai voor 1220 baht. Dat was een meeruitgave van 500 baht geweest. Maar ik heb tijd zat.

Totaal: 09:40 uur voor 830 km vogelvlucht
Taxi Sukhumvit – Don Mueang: 300 baht
Flight Thai Lion Air: 1220 baht
Minibus Hat Yai – Pak Bara: 240 baht
Ferry Boat Koh Lipe: 195 baht
Taks National Park: 230 baht
Totaal: 2185 baht (66,21 euro)
Meeruitgave: 823 baht – winst: 13 uur tijd

Over de Tarutao Archipel

In de Tarutao-archipel, een Nationaal Natuurpark (Tarutao National Marine Park),  gaat jaarlijks een aantal van de meer dan vijftig eilanden en honderden koraalriffen voor een half jaar dicht om de natuur tot herstel te laten komen. De meeste kleine eilanden zijn onbewoond. De oorspronkelijke bewoners zijn de zeezigeuners of de Chao Le die de hele Andaman Zee en de Straat van Malakka eeuwen beheersten en ze zouden van Taiwan afkomstig zijn. Zij leefden destijds van de kaperij, vrachtschepen waren niet veilig op weg naar de Filipijnen, China en Japan. Heden hebben ze zich gesetteld, maar blijven met hun eigen cultuur, cultus en rituelen nog sterk afzijdig van de Thaise bevolking.

Alphonse Wijnants, Op weg naar Koh Lipe, Tarutao National Marine Park
Tarutao National Marine Park

Op het eiland Tarutao zelf laat de Thaise overheid alleen minimaal verblijfstoerisme toe. Je kunt er onder begeleiding een tocht over rotsige paden door het oerwoud stappen of fietsen. Het eiland is nog vrij integer. Het was van na WO2 tot in de jaren ‘70 een strafkolonie waar politieke activisten gevangengezet werden. Een beetje zoals het Duivelseiland van de Fransen op Frans-Guyana. (Cf. film Papillon)

Koh Tarutao: dertig jaar onbewoond

Daarna lag het meer dan dertig jaar onbewoond, de fauna en flora heeft er zich in zijn originele vorm kunnen herstellen. Nu is er toch wel een behoorlijke controle van ijverige parkwachters om het intact te houden. Er is minimaal basic verblijf, tenten aan het strand of longhouses binnenwaarts en enkel elektriciteit van acht ’s avonds tot zes in de morgen. Dus nauwelijks wereldwijd.

De archipel is heel geliefd, vooral door backpackers en Japanners. Bekende eilanden zijn naast Koh Tarutao en Koh Lipe ook Koh Adang en Koh Rawi. Ze liggen in de Andamanse Zee. Verder naar het zuiden ligt het Maleisische Langkawi-eiland.
Voorlopig is er nog geen overtoerisme, maar men kent intussen de weg. Zeker nu eilanden als Kho Phi Phi en Koh Lanta overbevolkt raken. Tijdens mijn verblijf op Koh Lipe valt het best mee. Er is plaats zat op de stranden. Er is voldoende gelegenheid tot snorkelen en duiken. Voor Sunrise Beach ligt tussen twee eilandjes een koraalrif van twee tot twaalf meter diep.

Alphonse Wijnants, Op weg naar Koh Lipe, Eilandjes

Koh Lipe zelf doorkruis je in een uur wandelen. Het is het meest zuiderse eiland van Thailand. Ik begrijp zijn populariteit, er heerst een heel ontspannen sfeer van mensen die gewoon komen chillen op old style. Of families. Niets van hedendaags Tomorrowlandpubliek dat op XTC en speed drijft. Je ontmoet er zelfs nog replica’s van hippies uit de jaren ’60 met geknoopte lange vlechten, meestal Franse jongens.

Kortom toeristen die nog niet high levelled verwend moeten worden. Er is nauwelijks sprake van enige consumptiecultuur. Ik moest zorgen dat ik bijtijds een flesje water voor ’s nachts had, want na 22u of nog vroeger is alles uitgestorven. Geen enkele discotheek. De inwoners laten hun slaap niet om de toeristen de volle nacht lang aan de gang te houden.

Naast Sunrise Beach zijn er nog twee bekende stranden, Pattaya Beach (ca. 900 meter lang) en Sunset Beach (ca. 200 meter lang). Maar als je op wandel gaat, kom je hartveroverend kleine verborgen strandjes tegen.

Wel is er de overheersende zee en een donkere nachtelijke hemel vol sterren met het blanke vermoeden van een Melkweg midden over het eiland. En de ruwe baren die de hele nacht lang op de boeg van de sierlijke boten beuken. Met dat geluid val ik in slaap.

Koh Lipe, november 2019

Ook op Trefpunt: fotoreporage magie van het Zuiden
Alphonse Wijnants
Over Alphonse Wijnants 35 Artikelen
Alphonse Wijnants (België) is gewezen leraar en directeur van middelbare scholen. Voormalig copywriter. Heden: Ronddwalen in Zuidoost-Azië en kortverhalen schrijven over mensen en voorvallen aldaar.

5 Comments

  1. Ik heb het artikel over de reis naar Koh Lipe met veel plezier gelezen. Ook de praktische informatie is te waarderen. Het smaakt naar meer.

  2. Wat een mooie beschrijving met de reiswijze en de kosten. Wat raar dat je terug met kaarten moet werken zoals in de goede oude tijd. Je doet veel mensen goesting krijgen om je achterna te reizen. Dus je gedetailleerd verslag loont. Boei ons verder!

  3. Goed reisverslag en uw beschrijvende lyriek werkt aanstekelijk. Buiten een pad Thai en een rode of groene curryschotel is Thailand voor mij een grote onbekende.
    Als ik geen fijn gezin had en 6 kleinkinderen, ik zou u kunnen benijden! Zo zie je maar hoe onvoorspelbaar toekomst kan zijn.

  4. Goede beschrijving om in Koh Lipe te geraken! Ik heb er nog een maand of 5 gewerkt als duikinstructor, maar dat was in 2001 (er was nog geen internet). Super relaxed en slapen op de beach was veilig en redelijk normaal. Later nog een keer teruggeweest in 2006; groot verschil, er waren ineens betonnen paden en heel veel toeristen winkeltjes en eettentjes. Nog steeds leuk en relaxed, maar ik vond Koh Lipe van 2001 leuker…

  5. Sawadee Joseph,
    Je bent er wéér jonger op geworden!!
    Als je toevallig in Bangkok bent, as donderdag bij ‘The Game’ om plm 18u?

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*