Thailand. Op naar het binnenland

De bus mag nog zo luxe zijn, met tot horizontaal achteruitklapbare stoelen, wanneer een reizigster een blikje makreel in tomatensaus opent, vervliegt de neutrale airco lucht. En de heenreis van onze zeven uur durende rit is nog te pruimen overdag, want je ziet nog eens wat en kunt de krant lekker lezen, maar ’s nachts terug lijkt bij pogingen om te slapen of er over de hele route overdwars het beton is ingeslepen. Hoe zal ik het eens aardig zeggen: Turbulentie tijdens een vlucht in de lucht is een feestje vergeleken met in de nacht rijden in een nog zo luxe tourbus.

Maar daar ging ik niet voor. Ik wilde het leven in een dorp in de Isaan zien. In een prachtig dorpje van twee en een halve straat met vele velden en holle wegen met boomgaarden eromheen, die in de avondlijke mist op Zuid-Limburg leken. Daar leeft iedereen rond de tempel die zich voorbereidde op de Makha Buchadag.

De oudere vrouwen op hun Isaans best gekleed, soms met een derde generatie aan de hand in dezelfde kledij, kwamen in de loop van de dag zichzelf in hun kleding laten keuren bij mij leek het wel. Ik zag zelden zoveel trotse dames die breed lachend hun rode tanden van het kauwen tonend.

De vrouwen, die bekenden van mijn gastgezin waren, knoopten allen onder het wensen van hun goeds, witte draadjes om mijn pols. In de middag werd ik na de rondleiding over het terrein van de tempel ontvangen door de goed Engels sprekende monnik die mij en mijn gezelschap zegende.

Met moeite kon ik mijn oude knoken buigen in de meest gangbare houding. Pas na 70 procent van de tijd bij de monnik bleek ik ook in een kleermakershouding te kunnen gaan zitten. Ook dat gaat niet meer zo makkelijk kan ik verklappen. Ach…

maleng-238x300Logerend in een als kindertuin aangekleed hotel in de provinciehoofdstad is verder prima. Ook met het ’s avonds nog wat biertjes nuttigen op een pleintje achter het station is niks mis. Totdat de maleng (insecten) op tafel kwamen in een plastic zakje. Zal ik er dan toch maar eens van proeven?

Na wat aarzeling en nog een half glaasje heb ik mijn twijfel, die echt alleen tussen de oren zit, overwonnen en wat gesnoept van de meelworm-achtige en die andere met de zichtbare pootjes. Nou het smaakte wat naar Maggi en naar niks. Hoezo kip? Niet slecht maar ook niet van Joepie wat lekker.

In de ochtend gewoon weer een vertrouwd miesoepje of – na lang zoeken – een uitsmijter op boterbroodjes, die helaas natuurlijk weer te zoet waren.

Terug in het dorp bij de kapper was het een drukte van belang in de ochtend, waar tieners afwasbare tatoeages kregen aangebracht op hun huid en in vele kleurige smalle lappen gewikkeld werden om er mooi op te staan. Jonge meisjes en jongens kwamen als kinderen met bravoure binnen en verlieten als ingetogen prinsjes en prinsesjes de kapperszaak.

Hen zag ik terug op hun best in de processie. Het deed me denken aan mijn jeugd en tienerjaren in Maastricht. Ondanks jezelf, ingetogen voor het hogere doel of zoiets. Gaandeweg de lange parade kwamen de rode monden vrouwtjes en ook een groep boerenmannen in identieke kleurige kledij voorbij.

Maar ook die onweerstaanbare wagen met opzwepende muziek. Ervoor dansten oud en jong mee en ook ik liet me meesleuren en danste de lange weg tot op het tempelterrein. Vreemd dat ik toen geen last meer had van mijn knoken.

Paul van der Hijden
Over Paul van der Hijden 26 Artikelen
Geboren Limburger Paul van der Hijden (1951) studeerde voor maatschappelijk werker en werkte jarenlang o.a in de crisisinterventie, psychiatrie, jeugdhulpverlening, ongehuwde moederzorg, zelfhulpondersteuning en buddyzorg. In 1992, bij toeval op vakantie in Thailand, besloot hij daar ooit zijn pensioenjaren door te gaan brengen. Na vervroegde uittreding maakte hij in oktober 2008 zijn droom waar. In Thailand is hij actief geweest in de Nederlandse Vereniging Thailand.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*