Het magische klooster van de derwisj

Een oosters sprookje

(naar een verhaal van Idries Shah*)

Een zekere derwisj was gewend aanwezig te zijn bij de wekelijkse maaltijden van een gecultiveerde en genereuze man, die een cirkel van vrienden om zich heen had verzameld. De derwisj nam nooit deel aan de conversaties. Hij kwam, schudde glimlachend de hand van iedereen, at, bedankte en ging weer. Niemand wist iets van hem, hoewel er geruchten rondwaarden dat hij een heilige man was.

Loes Modderman, Derwisj, SprookjeDe gasten hoopten dat er een tijd zou komen dat de derwisj zijn wijsheid aan hen mee zou delen. Sommigen schepten over hem op om zo hun status naar vrienden te verhogen. Maar omdat er niets veranderde in de relatie tussen de derwisj en de andere gasten en hij nooit deelnam aan hun hoogstaande gesprekken, begon de stemming om te slaan. Nu waren er velen die vermoedden dat hij een oplichter was.

Maar op een dag sprak de derwisj. Hij zei: “Ik inviteer jullie allemaal in mijn klooster, morgenavond. Jullie zullen bij mij de maaltijd gebruiken.”

Onder elkaar spraken de gasten over die invitatie. De derwisj was armoedig gekleed, hij kon beslist niet zoveel mensen te eten geven. Anderen opperden dat hij hen al die tijd op de proef had gesteld. Nu zou hij hen belonen voor hun geduld. Maar er waren er ook die anderen waarschuwden dat de derwisj van plan was hen in op deze manier in zijn macht te krijgen. Maar de nieuwsgierigheid won het, en allen besloten de uitnodiging aan te nemen.

De volgende avond leidde de derwisj de gasten van het huis naar een verborgen klooster dat zo magnifiek was en zo gigantisch groot dat ze totaal overdonderd waren. Het gebouw was vol leerlingen die klaar stonden om de groep op hun wenken te bedienen. De gasten kwamen door meditatiehallen gevuld met wijzen die opstonden om bij de nadering van de derwisj hun respect te betuigen.

Het feest dat gegeven werd overtrof de stoutste verwachtingen, en de gasten waren verbijsterd. Zij smeekte de derwisj hen allen als zijn leerlingen te accepteren. Maar de derwisj zei eenvoudig: “Wacht tot het morgen is.”

De morgen kwam, en in plaats van wakker te worden in het luxueuze bed met zijden lakens waar ze in waren gaan slapen, gekleed in prachtige gewaden, lagen ze nu naakt op de grond in de ruïne van een gebouw op een kale berg. Geen spoor van de derwisj, noch van de prachtige ornamenten, de bibliotheken, de fonteinen en de dikke tapijten.

Loes Modderman, Derwisj, Magisch Klooster
Het volk mort over de wijsheid van de derwisj
Afb. gezien op Traveldiaries/Zijderoute

“Die rotzak heeft ons bedrogen met zijn smerige tovenarij! ” schreeuwden de gasten. En ze wensten elkaar geluk met het feit dat ze de boef, wiens zinsbegoochelingen kennelijk het daglicht niet konden verdragen, eindelijk doorhadden, en zijn boze bedoelingen, welke dan ook, waren verijdeld. Velen dankten hun redding aan hun eigen geestelijke verdiensten.

Maar wat de gasten niet wisten, was dat de derwisj net als hij het klooster had laten ontstaan, de groep nu liet geloven dat ze op de kale grond in een ruïne lagen. In feite waren ze in geen van beide plaatsen.

Uit het niets verscheen de derwisj, en hij zei: “Nu gaan we terug naar het klooster.” Hij wuifde even met zijn hand en ze bevonden zich opnieuw in de prachtige rijkversierde hallen. De gasten hadden spijt. Blijkbaar was dit de werkelijkheid, en de ruïne was alleen een test geweest. Sommigen mompelden dat ze blij waren dat de derwisj hun kritiek niet had gehoord. Als hij ons deze kunsten kan leren, zeiden sommigen, dan is de ervaring de moeite waard geweest.

Maar de derwisj wuifde weer zijn hand, en allen bevonden zich weer aan de tafel in het huis van hun wekelijkse gastheer. In werkelijkheid hadden ze die plek nooit verlaten. De derwisj zat in de hoek waar hij altijd ging zitten. Zijn lippen bewogen niet, maar allen hoorden hem spreken in hun hoofd: “Omdat jullie hebzucht jullie belet om bedrog van realiteit te onderscheiden, kan een derwisj jullie niets leren – alleen bedrog.”

Iedereen die die avond aanwezig was bleef de tafel van de gastheer eer aandoen. Maar de derwisj deed nooit meer zijn mond open. En na een tijd realiseerden de gasten zich dat zijn hoek nu altijd leeg was.

*Over Idries Shah

Loes Modderman, Idries Shah, Derwish
©Wikipedia

Idries Shah (Simla, 16 juni 1924 – Londen, 23 november 1996) was een Afghaanse schrijver. Hij schreef meer dan 30 boeken over antropologie, psychologie, literatuur, reizen, filosofie en het soefisme. Van zijn boeken zijn meer dan 15 miljoen stuks in twaalf talen verkocht.

Shah werd geboren in Simla, India. Zijn moeder was Schots, zijn vader stamde rechtstreeks af van de profeet Mohammed. Idries Shah zorgde ervoor dat het westen kennis maakte met het soefisme. Hij had grote invloed op enkele intellectuelen, onder wie Doris Lessing. Zijn definitie van soefisme was liberaal in die zin dat hij vond dat het soefisme ouder was dan de islam en dus niet afhankelijk was van de Koran. Als docent was Shah groot voorstander van onderwijs op maat, waarbij rekening gehouden werd met de capaciteiten van individuele leerlingen in plaats van het geven van standaard onderwijs aan iedereen.

Idries Shah kreeg verschillende kinderen. Eén van hen, Saira Shah werd bekend door haar documentaire over rechten van vrouwen in Afghanistan (Beneath the Veil).

Shah maakte zich sterk voor de Afghaanse Mujahuddin tijdens de Russische bezetting van Afghanistan. Hij overleed in Londen.

(Wikipedia)

Loes Modderman
Over Loes Modderman 10 Artikelen
Loes Modderman is geboren en getogen in Amsterdam. De liefde voor boeken, taal en schrijven kreeg ze van huis uit mee. In haar tienerjaren raakte ze geïnteresseerd in wereldculturen, mythologie en religies. Loes werkte vele jaren in de gezondheidszorg en als zelfstandig micro-fotograaf, studeerde Engels en Hebreeuws. Ze schreef de boeken 'Dubbelklik' en 'Bergen stenen, korrels zand en publiceert tevens op haar eigen website scienceart.nl. Modderman is medewerkster van magazine Bres, dat het kompas richt op universele spiritualiteit.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*