Ontmoeting met Sapiens in Ob Luang National Park (2, slot)

Antonin Cee, Kort verhaal, Sapiens. National Park

Gelukkig zijn tot je erbij neervalt

Dan is er plotseling een gespierde arm waaraan een eeltige hand zit, die me beet pakt en voorkomt dat ik de helling afglijdt. Hij trekt me naar boven waar het vlakker is en duwt me neer op het rotsplateau.
Het is de hand van de oude Sapiens, die zich op deze afgelegen plek heeft weten te handhaven. Hij is een hoofd kleiner dan ik, maar pezig als een goed afgetrainde marathon loper. Een rustieke kop met piekig haar dat overloopt in een rafelige baard.
Zelf gaat hij er ook op zijn gemak bijzitten en kijkt me aan met een guitige schittering in zijn ogen. Rond zijn mond speelt het begin van een vrolijke grijns.
‘Wil jij ook even ontsnappen aan het surrogaatrijk, waar jullie nu in leven?’ zegt hij met een slecht articulerende, gutturale stem. Ik meen er een spottende ondertoon in te horen,
‘Voorheen zag ik hier nooit iemand. Maar je bent al de tweede dit jaar’. Hij spreekt me toe alsof hij me al heel lang kent en eigenlijk is dat ook zo.

Ze waren stukken slimmer dan de rest

Antonin Cee, Kort verhaal, Sapiens. National ParkEnkele maanden terug was hij een Australische man tegengekomen. Die had jarenlang gewoond en gewerkt onder de Aboriginals en was er van overtuigd dat zij het wiel der beschaving in beweging gezet hadden. Stukken slimmer dan de rest van de mensheid, dat waren ze.
Totdat die zich met hen gingen bemoeien en hun cultuur en levensstijl vernietigden. Alcohol was het enige dat ze restte om nog wat levensgeluk te vinden. Die Australiër had het surrogaatrijk voorgoed de rug toegekeerd en hier in Ob Luang willen blijven. Maar al na een paar weken had hij het op moet geven.
‘Jullie zijn niet meer ingesteld op het leven in de vrije natuur’, bast Sapiens met zijn diepe keelstem. Lichamelijk niet en geestelijk al helemaal niet. Mensen zoals jij kunnen alleen nog maar leven in een getransformeerde natuur, die jullie voor het gemak milieu noemen’
‘Dat is kolder natuurlijk want uiteindelijk is alles wat we in het universum aantreffen natuur, wijzelf ook uiteraard ook. Niets is vrijer dan de natuur, die gewoon doet wat haar belieft. Maar jullie zijn in het surrogaatrijk zo druk bezig haar in een harnas te stoppen dat je er daar geen oog meer voor hebt’.

Hij haalde een rochel op uit het diepst van zijn ingewanden

‘Als het nu en dan eens lijkt te lukken, gaan jullie zo op in je eigen spel van gewenste resultaten, dat je niets anders meer ziet. Maar de natuur laat zich geen harnas aanmeten en breekt zich altijd weer los. Nevenverschijnselen noemen jullie dat. Maar als je goed kijkt hebben die veel meer gevolgen dan de door de mens bereikte resultaten’.
Hij grijnsde een blikkerend gebit bloot, haalde een rochel op uit de diepte van zijn ingewanden en spuwde een dikke fluim over de rotswand. Ik staarde naar de dikke eeltlagen op zijn voetzolen en voelde hoe de depressie uitwaaierde in mijn hoofd.’
‘Jullie geloven in een maakbare wereld’, vervolgde Sapiens alsof hij een stamvergadering toesprak. ‘En dan heb je geen goden meer nodig. Jullie hebben jezelf tot god verklaard en willen alles inrichten naar je eigen wensen. Bij ons was dat wel even anders’.
Antonin Cee, Kort verhaal, Sapiens. National Park‘In de holen waarin we huisden, maakten we onze rotstekeningen. Misschien was dat de eerste aanzet tot het geschreven woord. Maar dat was niet waarom we het deden. Het geschreven woord mag er uit voortgekomen zijn, maar het was alleen maar een ongeluk dat er later bij kwam’.
Ook maakten we die tekeningen niet om te verfraaien of iets vast te houden. Het was een bezweringsritueel. We tekenden Mammoets omdat we hun vlees zo lekker vonden. Het zou een voorspoedige jacht opleveren en vele overvloedige maaltijden. We doopten onze handen in kleurstof en drukten ze op de rotswand, want dat zou ons meer kracht geven.’

Wij kenden geen natuurrampen

‘Het was een vorm van bidden, die veel ouder is dan het geschreven woord. Naar wie of wat we baden wisten we niet en het deed er ook niet zo veel toe. Maar het was in ieder geval tot iets dat sterker was dan wijzelf. Jullie zijn dat later God gaan noemen en plaatsten hem in een onzichtbare hemel’.
‘Maar wij zagen dat sterkere overal om ons heen. In de roofdieren, die ons pad kruisten, de vulkaanuitbarstingen, de overstromingen, de klimaatwisseling, de spontaan ontstane bosbranden. Die gaven ons het vuur, een echt godsgeschenk, waarvoor we onze dankbaarheid ook in die rotst tekeningen tot uitdrukking brachten. Maar we wisten niet goed hoe het uit te beelden.
En al dan al die andere natuurrampen. Maar zo noemden we het niet. Voor ons bestonden er geen natuurrampen. Alles was simpelweg zoals het was, een onderdeel van het grote Zijn dat ademt op zijn eigen manier net zoals elk levend wezen.Antonin Cee, Kort verhaal, Sapiens. National Park
‘Jullie uit het surrogaatrijk die het heft in eigen hand willen nemen proberen het grote Zijn de keel dicht te knijpen en de adem ontnemen. Of dat ooit gaat lukken is maar de vraag, want elke ingreep heeft onvoorziene gevolgen. Toen de Romeinse heersers Germaanse huurlingen in hun legers gingen opnemen waren ze niet uit op de val van Rome, die dat uiteindelijk tot gevolg had. Net zomin als de Aboriginals met het afbranden van de oorspronkelijke bossen het klimaat en een ecologische verandering wilden bewerkstelligen’.

Wat is het verschil tussen droom en werkelijkheid?

Plotseling zweeg hij, haalde diep adem en liet de lucht luidruchtig ontsnappen door zijn wijd uitstaande neusgaten. Ik deed er het zwijgen toe niet zeker wetend of ik hallucineerde, maar dat kon me eigenlijk geen moer schelen.
Heeft er ooit iemand kunnen duidelijk maken wat het verschil is tussen droombeelden en werkelijke gedachten, die in onze hersenpan rondwarrelen?
‘De wereld is veranderd, maar hoe jullie haar zien is nog veel meer veranderd’, vervolgde Sapiens alsof hij mijn gedachten had geraden. ‘En dat laatste is verreweg het belangrijkste. Het gaat er maar om hoe je de wereld wil dromen’.
‘En nu hebben jullie al die robots, die hun eigen voedsel nodig hebben in de vorm van energie en andere hulpbronnen. En dat in een wereld die al zo vol is. Straks gaan die ook hun eigen eisen en aanspraken stellen. Eigenlijk doen ze dat nu al en kunnen dat ook want de mensen laten ze hun gang gaan. Die vinden het niet meer dan rechtvaardigheid  en dat is een volkomen gedroomd begrip zoals al het andere wat in het menselijk brein opduikt’.
Hij sloeg een paar insecten dood die zich al minutenlang op zijn naakte borst hadden zitten laven en legde ze op zijn tong alsof hij een hostie tot zich nam. Daarna richtte hij zich weer tot mij.

Ik voelde de kilte van mijn eigen tijd in mijn ingewanden

‘Naar ik gehoord heb nemen jullie nu ook jezelf onderhanden. Jullie hebben alweer een nieuwe God uitgevonden. Het menselijk geluk, heet hij. Ook dat is een maakbare zaak. Een fluitje van een cent het te verwezenlijken’.
‘Geluk is slechts een biochemisch proces, zo hebben jullie in het surrogaatrijk ontdekt. Als je de hersens weet te prikkelen met de juiste stroomstootjes of de geschikte feronen kan laten aanmaken om een partner te versieren, is iedereen gelukkig’.
Ik dacht aan mijn droom van de afgelopen nacht en voelde de kilte van het virtuele tijdperk opkruipen in mijn ingewanden. Ik kon me niet langer inhouden.
‘Maar is dat dat dan echt geluk?’ beet ik Sapiens toe. Dat moet toch corresponderen aan een gebeurtenis in je leven. Zoals een vette prijs in de staatsloterij of een forse opslag op je werk. Het mag ook best een lekker maaltijd zijn zodat je knorrend van plezier achterover leunt en de broekriem een paar gaatjes losser maakt.
‘En dat lekker wijfjesdier dat je bestaan binnenwandelt?’ ging ik verder.  ‘Zeker, maar als ze dat alleen maar doet omdat ik de juiste lokstofjes verspreid is er ook niets aan. Laat mij de illusie dat ze het om mij doet, want ik ben méér dan de toevallige feronen die ik uitzend  zonder daar zelf erg in te hebben. Van dit soort redeneringen word ik pas echt ik pas echt beroerd’.

Hij kreeg de woorden met moeite over zijn lippen

Sapiens hoorde het zwijgend aan en staarde minutenlang over de bergen druipend van licht in de blazende zon. Er kwam een bedachtzame blik in zijn ogen alsof hij teruggleed in een ver verleden, dat voorgoed voorbij was. Maar ineens gaf hij me weer een brede grijns en hief een eeltige hand.
Antonin Cee, Kort verhaal, Sapiens. National Park‘Het hangt er maar vanaf welk droombeeld je wilt koesteren. In die context moet je het zien’, zei hij zijn woorden met moeite over zijn lippen duwend. “
‘Elk tijdperk heeft het zijne. De middeleeuwse mens in Europa was eeuwenlang gelukkig met zijn Christelijke God. Iedereen deed mee, iedereen geloofde en onderwierp zich aan Hem. Ook de groten der aarde’.
’Er waren misschien wat ketters, maar dat ging alleen maar over eigenschappen die hem werden toegedicht. Zoals de vraag of Christus nu wel of niet gelachen had. Maar niemand trok zijn bestaan in twijfel. Er is nooit grotere consensus geweest tussen arm en rijk dan in die tijd’.
‘Nu willen jullie in het surrogaatrijk je onderwerpen aan kunstmatig opgewekt geluk. In feite wordt het al op grote schaal gedaan, denk maar eens aan al die antidepressiva, slaappillen en andere middelen die geconsumeerd worden om zich beter te voelen’.
‘Als het straks gedaan wordt door rechtstreeks de hersen te beïnvloeden is dat alleen maar een efficiëntere manier om het geluk te bereiken. En als dat eenmaal op grote schaal wordt toegepast weet niemand meer dat het eens anders was. En zij die het zich nog herinneren vinden de ouderwetse manier om gelukkig te zijn maar omslachtig’.
‘Zoals jullie nu om een partner te vinden niet meer naar de kroeg gaan, met hofmakerijen het carnavalsfeest afwachten of hopen op een gelukkige ontmoeten in de trein. Welnee, beste kerel, je zet gewoon de computer aan en gaat zitten daten.’

Het zijn de laatste stuiptrekkingen

Hij zweeg abrupt en er kwam weer die guitige schittering in zijn ogen.
‘Je moet met je tijd weten mee te gaan’, vervolgde hij met smakkende lippen nadat hij weer een paar insecten had doodgeslagen. ‘Je bent zelf per slot van rekening ook een actieve medespeler in het surrogaatrijk. Er is voor niemand een weg terug.
‘Zo is het altijd geweest. Wij konden ook geen primaten weer worden als we dat gewild zouden hebben. Laat die gedachte aan authentiek geluk toch gewoon varen. Dat zijn alleen maar de laatste stuiptrekkingen van een romantische inbeelding die niet meer van deze tijd is’.

Ik maakte goede voornemens

Plotseling stond hij op en wees naar de vallei beneden.

Antonin Cee, Kort verhaal, Sapiens. National Park
Afb. Pinterest

‘Kom, laat ik je weer op het juiste spoor zetten, zodat je de weg terugvindt’.
Me ondersteunend wanneer het nodig was heeft Sapiens me teruggeleid naar het pad dat naar de ingang van het National Park voerde. Voordat ik er erg in had was hij verdwenen.
In gedachten verzonken startte ik Afrimele en reed terug naar Chiangmai. Onderweg sloeg het donker toe en wenste ik  mezelf geluk dat ik de nacht niet bij Sapiens moest door brengen. Langzaam voelde ik mijn depressie wegebben en ik maakte goede voornemens.
Ik zou me aanpassen. Ik behoorde niet meer tot Homo Sapiens maar tot de Homo Ludens en dat moest ik dan maar eerlijk onder ogen zien. Nooit zou ik mij nog onledig houden anders dan met computerspelletjes, chatten en wandelingen over Facebook met hier en daar een ‘like’ klik.
De lui die dat hadden uitgevonden zouden binnenkort trouwens hun emois moeten wijzigen. Gewoon terugbrengen tot één: ik voel me ‘on top of the world’.
En mocht ik onverhoopt een moeilijk moment hebben, richt ik snel een schietgebedje tot Sapiens om bijstand. Voorouderverering natuurlijk, waar ook de Chinezen zich zo hartstochtelijk aan geven.
Je moet iets toch?

 

Meer Antonin in natuur: Op bezoek bij de Mlabri
Antonin Cee
Over Antonin Cee 124 Artikelen
Antonin Cee woont sinds eind jaren tachtig in Chiangmai en voert themareizen uit. Hij studeerde filosofie aan de Universiteit van Montpellier in Frankrijk en werkte enige tijd als redacteur bij The Nation in Bangkok. Ook schreef hij artikelen voor verschillende Nederlandse, Belgische en Engelstalige magazines. Met zijn dertienjarige dochter vormt hij een eenoudergezin en brengt elk jaar enige tijd door in Zuid-Frankrijk. Hij publiceerde een bundel met verhalen uit Thailand getiteld ‘Tussen Eigen en Ander’, dat per internet te bestellen is bij www.freemusketeers.nl en in Thailand via tusseneigenenander@hotmail.com. Eveneens verkrijgbaar in de Nederlandse en Belgische boekhandel (ter besparing van verzendkosten).

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*