Een ongelovige betoverd in het Thaise Rijk der Geesten


LEVEN NA DE DOOD

Genk, begin januari 2009

Het vuurtongetje van het theelichtje flakkerde hevig maar doofde tenslotte.
Vreemd, want er was geen zuchtje wind.
Dan maar opnieuw proberen.
Ook nu was er aanvankelijk een heuse vlam die op een onverklaarbare wijze ophield met branden.
Onmogelijk, dit kan niet. Theelichtjes maakten bijna dagelijks onderdeel uit van onze huiselijke romantiek. Ik was een expert geworden op het vlak van het aansteken ervan.
Derde poging.
Roger Stassen, Rijk der Geesten

Ik voelde een aanwezigheid.
Die blies.
De koude rillingen liepen over mijn lijf. Zou het kunnen?
“Siriwan teerak, je moeder is hier.”
Ik vertelde wat er gebeurd was.
Ze keek me met rood betraande ogen aan. Ze had de hele voormiddag zonder onderbreking gehuild. Het ene na het andere telefoontje uit Thailand deed verslag van de toestand van haar stervende moeder. Het zou waarschijnlijk niet lang meer duren.
Om mijn eigen verdriet een beetje vorm te geven wilde ik een foto van Jai Wandee op de tafel plaatsen en ernaast enkele kaarsjes branden.
“Dan is ze al gestorven.” Siriwan verwoordde datgene wat ikzelf ook dacht. Haar moeder was gekomen om afscheid te nemen.
Ze had hier enkele jaren geleden een paar weken verbleven, wist dus waar we woonden in België.
Een kwartiertje later kwam de bevestiging.

Chiang Kham eind februari 2017

Mijn nichtje Ammy (uitspreken als Emmy) was voor enkele dagen in Chiang Kham. Ze studeert geneeskunde in Bangkok (5de jaar) en spreekt uitstekend Engels. Dat maakt dat ze de ideale gesprekspartner voor mij geworden is buiten het feit dat ze mooi, superintelligent, jeugdig/modern en een open persoonlijkheid heeft.
Roger Stassen, Rijk der Geesten

Ik profiteer steeds van haar aanwezigheid om antwoorden te krijgen op de vele vragen die ik nog steeds heb. Thailand is en blijft op vele vlakken een mysterie voor mij. Nu zijn dorst naar kennis en nieuwsgierigheid de benzine die mijn motor draaiende houdt. Ik wil weten en doorgronden maar stuit veel te vaak op oppervlakkigheid. Men begrijpt maar niet waarom ik dit of gene wil weten over zaken waarover zijzelf nooit vragen hebben gehad. Misschien ook vragen waaromheen men, om welke reden dan ook, met grote bogen pleegt te bewegen.
Emmy daarentegen is een verwante ziel en blijkt onmiskenbaar van onze gesprekken te genieten.

Onze praatwandelingen

Zo wilde ze me elke ochtendwandeling met de honden vergezellen om ongestoord en vrij te kunnen praten. Mooi zo, ik wilde niets liever.
Die ochtend vroeg ze me of ik religieus was.
Hierbij is “was” de correcte vervoeging want rond mijn twaalfde is elk restantje religiositeit tot het voltooid verleden gaan behoren. Latere pogingen om het te herwinnen, te hervinden zijn flagrant gestrand. Ik had teveel onrecht gezien, vertelde ik haar, te veel machtsmisbruik. Ik walgde van hun hersenspoelerij en de manier waarop ze geld aanbaden en rijkdom vergaarden door het gewone volk uit te persen terwijl ze hen/ons eigenlijk hartgrondig minachten.
Dus waarschijnlijk precies hetzelfde als bij jullie, als bij het boeddhisme, is het niet? Dat heb ik in de loop van de voorbije jaren toch kunnen constateren. Bovendien bestaat, wanneer ik eerlijk mag zijn, jullie godsdienstbeleving voor het overgrote deel uit animisme en bijgeloof.

Roger Stassen, Rijk der Geesten
Ammy in the fields

Ammy bleef glimlachen ondanks mijn onthaise, harde uitspraken.
Ik ben in tegenstelling tot jou wel gelovig zei ze, diepgelovig zelfs. Ook hier heb je “foute” monniken. Het is aan ieder individu om een “juiste” te zoeken. Ikzelf heb er enkele gevonden waar ik volledig in geloof en die ik honderd procent vertrouw. Die ga ik regelmatig opzoeken wanneer ik daar behoefte aan heb.

En wat doe je dan met dat theater rond het inzegenen van nieuw gebouwde huizen, auto’s en motorbikes.… en altijd komt er geld bij te pas. Zijn er minder verkeersongevallen met gezegende auto’s, is men gelukkiger in een gezegend huis? En dan heb je nog dat ongebreidelde geloof in geesten. Thailand lijkt een land waar alles om geesten draait. Geloof jij, toch een hoogopgeleid universitair, ook in geesten? Wonen er bijvoorbeeld geesten in onze saan praphuun, het geestenhuisje in onze voortuin?

Over voorouders en engelbewaarders

Ja en het zijn niet zomaar geesten maar onze voorouders. Wij Thais geloven in een soort parallelle dimensie. Overleden familieleden zijn nog bij ons, naast ons, dag in dag uit. Onze zintuigen zijn te beperkt om hen te zien, horen, voelen of ruiken, maar geloof me maar, ze zijn er. Dat geestenhuisje moet je zien als onderdeel van een ritueel. De offerandes bij een saan praphuun zijn een soort eerbetoon. Ze wonen er niet, ze “leven” met ons. Ik zal je nog iets vertellen. Het is aan jou om uit te maken of je me wil geloven of niet.

Roger Stassen, Rijk der Geesten

Toen mijn grootmoeder Jai Wandee stierf was ik amper elf. Ik begreep niet goed wat sterven inhield. Droevig was ik niet echt, integendeel zelfs. Het was een gezellige drukte thuis. Mensen kwamen af en aan en er waren veel leeftijdsgenootjes om mee te spelen. Terwijl de volwassenen druk in de weer waren tijdens de dagen voorafgaand aan de crematie beleefden wij een leuke tijd. Ik herinner me dat we verstoppertje aan het spelen waren en ik me verscholen hield achter een kleerkast op de slaapkamer van mijn broer. Het was vreemd stil geworden. Daar hoorde ik plots het ritmische geluid van voetstappen afgewisseld met het doffe getik van een wandelstok. Dat geluid kende ik maar al te goed. Het hield op bij mijn schuilplaats en ja hoor, het was Jai Wandee. Ze was boos op me. Waarom speelde ik zo onbekommerd en treurde niet om haar dood. Vond ik het dan niet heel erg dat ze er niet meer was? Diezelfde dag en de volgende dagen ontmoette ik haar nog een paar maal. Ik was nooit bang tijdens die ontmoetingen omdat ik dacht dat mijn grootmoeder voor iedereen zichtbaar was, wist ik veel?
Roger Stassen, Rijk der Geesten

Ze bleef mij ook na de crematie opzoeken. Mijn moeder was destijds verpleegster en moest regelmatig ‘s morgens rond 5.00 uur al naar het ziekenhuis vertrekken. Ik werd dan wakker en vond het akelig zo alleen in huis. Dan verscheen grootmoeder Jai Wandee en ging aan het voeteneind van mijn bed zitten. Ze hield de wacht en ik voelde me weer rustig worden.
Dit fenomeen hield pas op toen ik een jaar of vijftien werd. Daarna heb ik haar nooit meer “gezien”.

Ik had haar die hele tijd op geen enkel moment onderbroken. Ze keek me tijdens het vertellen af en toe onderzoekend aan, of ik haar wel aux serieus nam.
Wat een opmerkelijk en bijzonder verhaal vindt u niet?
U kan me voor gek verklaren maar ik geloof in de oprechtheid van mijn nichtje.
Haar grootmoeder, tevens mijn schoonmoeder, was altijd al een speciale geweest. Menigeen beweerde dat ze een Moh doe was, een ziener. Het was een schat van een vrouw, zover is zeker.

En dat had je nog dat verdomde theelichtje.
Parallelle werelden, engelbewaarders, leven na de dood…?
Nog even geduld en we komen het te weten.

=


Roger Stassen
Over Roger Stassen 129 Artikelen
Roger Stassen werd in 1954 geboren te Genk, Belgisch Limburg. Als kind al een fantasierijke dromer en boekenwurm. Na een bijzonder gevarieerd beroepsleven als o.a. verpleger, sjouwer bij een verhuisfirma, matroos op de binnenvaart, fabrieksarbeider, stratenmaker, jeugdauteur en archiefbediende nu met pensioen, eindelijk! Want de heerlijke mogelijkheid hebbend voor langere periodes in Thailand te verblijven, het vaderland van zijn echtgenote Siriwan. Sinds 1993 met deze Noord-Thaise uit Chiang Kham gehuwd, lief, leed en de bankrekening delend. Heeft bij regelmaat onbedwingbare schrijfkriebels, is hondsdol (dol op honden), fotografeert bijzonder graag en interesseert zich voor tropische flora. Thailand is een gigantisch vat vol verhalen die enkel nog geschreven moeten worden. Wat al wel geschreven is kan ook worden gelezen op https://mijnazieblog.wordpress.com