Onderwijs, een bron van vermaak 84

Gevoelsmens

In het zaaltje van het oude conservatorium geven de leerlingen een concert. Alleen blaasinstrumenten: saxofoons in soorten en maten, van parelende sopraan tot sonore bas.

De aankomend toonkunstenaars betreden het podium. Ernstig en serieus, alsof zij hun entree maken in de grote zaal van de Doelen. Zij spelen stukken van bekende en minder bekende componisten. We moeten lachen om de “Badinerie voor Saxofoons zonder Riet.” De hijg, blaas en slisgeluiden doen denken aan een peloton kettingrokers dat meeloopt in de Marathon van Rotterdam.

Het laatste nummer voor de pauze is iets atonaals op orkaansterkte. Alsof het einde der tijden wordt aangekondigd. Op het hoogtepunt, na een machtige armzwaai van de dirigent, valt het doodstil. Het stuk suist na in onze oren. Eén van de conservatoriumdocenten springt op, loopt het podium op, baant zich een weg tussen de muzikanten. Achterin schuift hij een zwaar fluwelen gordijn opzij. Klautert over een stapel klapstolen. Draait driftig aan een kraan. Met een smartelijke uitdrukking op zijn gezicht roept hij: De centrale verwarming resoneerde een kwart toon te hoog mee… vreselijk…’

Chris Ebbe
Over Chris Ebbe 202 Artikelen
Chris Ebbe, vader van twee dochters, grootvader van drie kleinkinderen. Chris is begonnen als onderwijzer, werd daarna leraar biologie en decaan aan een middelbare school in Spijkenisse. Heeft evenals zijn vrouw, kunsthistorica, een brede belangstelling voor alles wat te maken heeft met stad en platteland, mens en natuur, kunst en architectuur. Werkt, gewapend met familieverhalen en na genealogisch onderzoek, aan een roman.