Onderwijs, een bron van vermaak 46

Het kan verkeren

Reünie. Ik praat met Melanie. Bijna veertig is zij. Nog even blond als toen. Ik zie haar nog zitten in de voorste bank. Een en al onrust en agitatie.

De klas is stil. Afwachtend.

‘Even op Melanie wachten,’ zeg ik.

Niemand zegt iets. Niemand beweegt. Geduld is het devies, want met bot tegen haar ingaan bereiken we niets.

Het eindexamen is een bezoeking voor haar. Huilbuien. Op van de zenuwen. Bleef ziek thuis. Moest alle zes vakken in het tweede tijdvak doen. Op het lage C-niveau. Slaagde uiteindelijk tot ons aller opluchting.

‘En… aangenomen op je nieuwe school?’ vraag ik, nadat ik haar heb gefeliciteerd met haar diploma.

Zij knikt uitbundig van ja en zegt: ‘Sociaal Pedagogische Hulpverlening.’

Goeie genade, denk ik. Je zal als leraar een burn out hebben en maatschappelijk werk komt langs. De bel gaat. Je opent de deur en daar staat… Melanie.

‘Na het mbo heb ik hbo gedaan,’ zegt Melanie. ‘Ben werkzaam geweest in allerlei functies: clubhuis, maatschappelijk werk, crisiscentrum, achterstandswijk. Heb nu in Amsterdam vierentwintig moeilijk opvoedbare kinderen onder mijn hoede.’

Zij klemt even haar lippen op elkaar. Kijkt me aan. Vervolgt: ‘…en weet je wat zo leuk is?’

‘Nou?’ vraag ik.

‘Eerst laat ik ze uitrazen, niet te gek natuurlijk en nu, een half jaar later, zie ik ze een voor een ontspannen.’

Chris Ebbe
Over Chris Ebbe 202 Artikelen
Chris Ebbe, vader van twee dochters, grootvader van drie kleinkinderen. Chris is begonnen als onderwijzer, werd daarna leraar biologie en decaan aan een middelbare school in Spijkenisse. Heeft evenals zijn vrouw, kunsthistorica, een brede belangstelling voor alles wat te maken heeft met stad en platteland, mens en natuur, kunst en architectuur. Werkt, gewapend met familieverhalen en na genealogisch onderzoek, aan een roman.