Onderwijs, een bron van vermaak 40

Chachacha wat zullen we eten

Vijftig pubers tijdens een buitenlandse reis voeden is vragen om problemen.
‘Ik lust geen vlees.’
‘Bah aardappelen.’
‘Sla? Ik ben toch zeker geen konijn.’
‘Ik wil geen vis.’ Zouden we hen nooit voorschotelen. We kijken wel uit.
‘Mijn moeder kookt altijd zes soorten groente en dan mogen wij kiezen.’
‘Nasi? Echt niet. Dat eten onze buitenlandse buren. Stinken… STINKEN…’

In de Raststätte Wurzburg bestellen we kip van de grill met appelmoes en patat. Er wordt goed van gegeten. De drie vegetariërs krijgen geld om zelf wat te bestellen. In de bus komt een delegatie langs. Woedend. Waarom zij niet zelf hun eten mochten uitzoeken.

In de jeugdherberg in Wenen kan worden gekozen uit twee menu’s: bonenschotel of rodekool met appel. De horde loopt langs de uitdeelbalie en verdwijnt zonder stil te staan naar de slaapkamers, de kok vertwijfeld achterlatend.

In de jeugdherberg van Eisenstadt willen ze niet proeven van de tongstrelende goulash: ‘Ik eet nooit goulash.’
‘Maakt je moeder dat dan wel eens?’
‘Nee dat niet.’
Een dag later is er kip met patat. Er wordt weer gegeten. De dag erna: pizza Romana of pizza Margherita. ‘Mopper mopper mopper: te weinig keus.’

Op een bord staat het menu van de volgende dag: Sauerkraut mit Speckstreifen. We vragen de jeugdherbergmoeder of zij voor de Holländische Schüler alstublieft kip wil serveren. Het kan. Wel bijbetalen. Ondank is des leraars loon: ‘Bah, bah, bah, alweer kip.’

Slotmiddag in het Prater in Wenen. Terwijl de leerlingen zich vermaken in de achtbaan en het reuzenrad, bestelt collega Kees het avondeten. Een hachelijke onderneming zal later blijken.

Om een uur of halfzes zoeken we het restaurant op. Wanneer iedereen zit, zetten een zestal serveersters gekleed in Dirndl schalen met krokant gebakken cordon bleu op de tafels. Een verrukkelijk aroma komt ons tegemoet.
‘Eet smakelijk jongens en meisjes,’ zeggen wij.
Dan, opeens, out of the blue, roept een stem luid en duidelijk: ‘Getverdemme gesmolten kaas.’

Als ik te zwaar getafeld heb, hoor ik tot op de dag van vandaag in mijn dromen het gekletter van neergeworpen bestek.

Chris Ebbe
Over Chris Ebbe 202 Artikelen
Chris Ebbe, vader van twee dochters, grootvader van drie kleinkinderen. Chris is begonnen als onderwijzer, werd daarna leraar biologie en decaan aan een middelbare school in Spijkenisse. Heeft evenals zijn vrouw, kunsthistorica, een brede belangstelling voor alles wat te maken heeft met stad en platteland, mens en natuur, kunst en architectuur. Werkt, gewapend met familieverhalen en na genealogisch onderzoek, aan een roman.