Onderwijs, een bron van vermaak 31


Het is een vreemdeling zeker

Leuke meiden zijn het. Lia en Leslie. Maar wat een theetantes. Of je iets staat uit te leggen, of dat zij aan het werk moeten, het gekwek gaat gestaag malend immer door. Onvermoeibaar. Lachen doen ze er met overgave bij. Of liever: slap lachen, giechelen, in een deuk liggen, niet meer bijkomen. Ik verlies mijn geduld.
‘Leslie jij hier vooraan zitten. Lia naar achteren.’
Protest.
‘Ik moest zo hoesten en toen moest ik zo lachen. Ik kan er echt niets aan doen.’
‘Naar achteren,’ roep ik.
Mokkend staat Lia op. FLAP. Boek op de grond. KLAP. Struikelt over een tas. KNAL. Ploft in de bank.
Komt door de nog niet geheel ontwikkelde motoriek van de opgroeiende puber, houd ik mijzelf voor. Wil verder gaan met de les. Zie uit mijn ooghoek Leslie zich omdraaien. Begint een praatje met haar achterbuurvrouw.
‘Eruit,’ roep ik. ‘Briefje halen bij de balie. Melden bij de coördinator.’
Na de bel komt Leslie langs.
‘Waar is je briefje?’ vraag ik.
‘Heb ik niet.’
‘Dus niet gemeld bij de balie,’
‘Nee meneer.’
‘Wat doe je dan hier?’
‘Eh ja… eh… ik weet niet hoe u heet.’
Giechel, giechel, giechel.


Chris Ebbe
Over Chris Ebbe 204 Artikelen
Chris Ebbe, vader van twee dochters, grootvader van drie kleinkinderen. Chris is begonnen als onderwijzer, werd daarna leraar biologie en decaan aan een middelbare school in Spijkenisse. Heeft evenals zijn vrouw, kunsthistorica, een brede belangstelling voor alles wat te maken heeft met stad en platteland, mens en natuur, kunst en architectuur. Werkt, gewapend met familieverhalen en na genealogisch onderzoek, aan een roman.